Όλη την Κύπρο συγκίνησε 49χρονη Κύπρια που βρίσκεται καθηλωμένη σε τροχοκάθισμα εδώ και 23 χρόνια.
Η Κατερίνα βρέθηκε στην εκπομπή της Χριστιάνας Αριστοτέλους προκειμένου να δώσει ένα μάθημα ζωής μέσα από τη δική της τραυματική εμπειρία.
Πριν από 23 χρόνια είχε ένα σοβαρό τραυματισμό μετά από ατύχημα με αυτοκίνητο.
Όπως περιγράφει, τότε εργαζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση στο Όμοδος και πηγαινοερχόταν καθημερινά Λεμεσό – Όμοδος.
Στις 7 Οκτωβρίου του 1994, καθώς επέστρεφε στο σπίτι, το αυτοκίνητό της γλίστρησε και έπεσε σε γκρεμό 200 μέτρων.
«Ήταν η εποχή του τρύγου και ο δρόμος ήταν γεμάτος από χυμό σταφυλιών, αλλά ο κυριότερος λόγος ήταν ότι εκείνο τον καιρό γίνονταν κάποια δημόσια έργα και όσα χαλίκια περίσσεψαν τα έριξαν μέσα στο δρόμο.»
«Είχα όμως μια μεγάλη ευθύνη και εγώ. Πήρα το τιμόνι να πάω στο σπίτι μου αλλά δεν ήμουν συγκεντρωμένη. Η κόρη μου ήταν 7 χρονών και ο γιος μου 1.5 όταν χτύπησα και σκεφτόμουν ότι πρέπει να τους διαβάσω, να τους ετοιμάσω φαγητό, να κάνουμε μπάνιο. Οταν αντιλήφθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά πάτησα φρένο. Ό,τι χειρότερο σε δρόμο ολισθηρό. Δεν αντέδρασα σωστά.» περιγράφει η Κατερίνα, θέλοντας να προτρέψει τους οδηγούς να είναι πάντα προσεκτικοί στο δρόμο.
«”Τίμιε σταυρέ μου την κόρη μου και τον γιο μου να έχεις καλά” είπα εκείνη τη στιγμή που έπεφτα. Με βρήκαν μετά από πέντε ώρες.
Θεωρούσαν ότι θα πέθαινα, ότι δεν θα τα κατάφερνα και στις 12 μέρες μεταφέρθηκα σε νοσοκομείο στην Αγγλία.
Εγώ πίστευα ότι θα επανέλθω όπως ήμουν πριν, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο άσχημη ήταν η κατάστασή μου.
Το πιο μεγάλο σοκ το έπαθα όταν με έβαλαν να καθίσω σε ένα τροχοκάθισμα και με έδεσαν σε πέντε τόπους γιατί δεν μπορούσα να στήσω το σώμα μου. Είδα και άλλα παιδιά σε τροχοκάθισμα και ανάμεσά τους έναν 20χρονο που είχε ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του, ο οποίος οδηγούσε το τροχοκάθισμά του με ένα μικρόφωνο στο οποίο φυσούσε. Δεν μπορούσε να κινήσει τα χέρια του, ούτε το κεφάλι του, τίποτα.
Εκεί κατάλαβα ότι δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Όταν ρώτησα για την κατάστασή μου, ήταν η πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη τετραπληγία, αναπηρία και στα τέσσερα άκρα.
Ο γιατρός μού είπε “είσαι τετραπληγική, μπορείς όμως να καταφέρεις πράγματα αν δουλέψεις σκληρά”. Ήμουν 26 χρονών και μάλιστα πολύ δραστήριο άτομο, οπότε άρχισα να καταρρέω μόλις συνειδητοποίησα την κατάστασή μου. Με κατέλαβε θυμός, μου έφταιγαν όλοι και τα πάντα. Ήταν ένα απαίσιο συναίσθημα. Και μετά έπεσα σε κατάθλιψη. Με έπαιρνε η κόρη μου τηλέφωνο και δεν ήθελα να μιλήσω, δεν ήθελα να τρώω και να σηκώνομαι από το κρεβάτι, δεν συνεργαζόμουν με κανένα.
Δεν θα ξεχάσω τη μέρα που ήρθε ο γιατρός, στάθηκε απέναντί μου, κράτησε τις φωτογραφίες των δύο παιδιών μου και μου είπε με αυστηρό ύφος: «Κατερίνα έχεις μόνο δύο επιλογές: ή σηκώνεσαι από το κρεβάτι και ξεκινούμε εντατική φυσιοθεραπεία και εργοθεραπεία για να δούμε ποιοι μυς έμειναν ζωντανοί και να επανέλθεις ή ξεχνάς τους πάνες και τα πάντα, ξεχνάς και τα παιδιά σου και κλείνεσαι σε ένα ίδρυμα»
Απ’ εκείνη τη μέρα ξεκίνησα εντατική φυσιοθεραπεία. Ήμουν τυχερή στην ατυχία μου γιατί βρισκόμουν στον σωστό τόπο. Στους 7.5 μήνες επέστρεψα στην Κύπρο.
Εκεί ξεκίνησε ένας γολγοθάς. Έπρεπε να γίνουν μετατροπές στο σπίτι, να προστεθούν ράμπες, να μεγαλώσουν οι πόρτες, να αλλάξουν τα έπιπλα. Ήμουν τυχερή γιατί ήταν μεγάλο το σπίτι μου και μπορούσαν να γίνουν αλλαγές. Αλλά το μεγαλύτερο κόστος ήταν τα παιδιά μου. Έπρεπε να τους δώσω να καταλάβουν τι σημαίνει τετραπληγία για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Αναγκάστηκα να κάνω το τροχοκάθισμα και την αναπηρία μου παιχνίδι. Όταν ο γιος μου ήταν στα 3.5 χρόνια, βάλαμε να δούμε το βίντεο από τη βάφτισή του και παραξενεύτηκε που είδε τη μητέρα του να περπατά, γιατί όταν έπαθα το ατύχημα ήταν 1.5 χρονών.
Η μάνα δεν αλλάζει, ούτε η αγάπη της, τα καθήκοντά της. Απλά αντί να είναι στα δυο της πόδια είναι πάνω σε τέσσερις τροχούς. Δεν παύεις να είσαι μητέρα, σύζυγος, γυναίκα.»
Τα τελευταία 13 χρόνια η Κατερίνα δίνει διαλέξεις, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο ώστε να γίνουν πιο προσεκτικοί οδηγοί, αρχικά μαζί με την Ομάδα Πρωτοβουλίας για την Οδική Ασφάλεια και αργότερα με το Ίδρυμα Γιώργος Μαυρίκιος. Τα τελευταία δύο χρόνια η Κατερίνα εντάχθηκε και στην Ομάδα Εθελοντών Οδικής Ασφάλειας Τροχαίας Λεμεσού με την οποία κάνουν διαλέξεις σε σχολεία και στρατόπεδα, όπου τους ζητηθεί.
