Στο περιοδικό DOWN TOWN και την δημοσιογράφο Tάνια Νεοκλέους μίλησε η Κωνσταντίνα Ευριπίδου, για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της αλλά και για όλα εκείνα τα όμορφα που ξεκίνησαν να της συμβαίνουν όταν αποφάσισε να την αλλάξει.
Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην περίοδο της καραντίνας και του εγκλεισμού που την είχαν επηρεάσει κατα πολύ τόσο σε προσωπικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο.
Διαβάστε το σχετικό απόσπασμα:
Εσύ πώς είχες βιώσει τη συγκεκριμένη περίοδο;
Εξαιρετικά δύσκολα. Μετά από μια εγκυμοσύνη, μετά από μια περίοδο θηλασμού σχεδόν εννιά μηνών, μετά από έναν χρόνο εγκλεισμού και μετά από τόσες αλλαγές, έντονα συναισθήματα και κακή διάθεση λόγω των ορμονών αλλά και της κατάστασης που επικρατούσε γύρω μας, ένιωθα σαν να γκρεμιζόταν μέσα μου όλος ο κόσμος. Αν δεν ερχόταν η γέννηση του Νικόλα μου τον περασμένο Μάιο, που με γέμισε με χαρά, θα έλεγα πως ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου. Ήταν πάρα πολλά τα σκαμπανεβάσματα που έζησα και ορμονικά και επαγγελματικά και συναισθηματικά, που με έριξαν ψυχολογικά σε τέτοιο βαθμό, που άρχισα να χάνω τον εαυτό μου. Άρχισα να με παραμελώ. Με το που σταμάτησε ο θηλασμός και οι ορμόνες μου ξεκίνησαν να επανέρχονται στα κανονικά τους επίπεδα, άρχισα και εγώ σιγά-σιγά να με βρίσκω ξανά. Κατάλαβα ότι πρέπει να επενδύσω λίγο χρόνο και για μένα. Να γίνω καλά, γιατί και τα παιδιά μου με χρειάζονται καλά.
Σήμερα νιώθεις ότι το έχεις καταφέρει;
Σήμερα νιώθω αρκετά καλύτερα, όμως ξέρω ότι θα χρειαστεί αρκετός χρόνος μέχρι να επιστρέψω πραγματικά στην Κωνσταντίνα. Όταν συμβαίνουν στη ζωή σου τόσες πολλές αλλαγές και ιδιαίτερα ορμονικές και ψυχολογικές, το διάστημα που χρειάζεται για να επουλωθούν τα οποιαδήποτε τραύματα είναι εξίσου μεγάλο. Χρειάζεσαι χρόνο για να βρεις τα πατήματά σου σωστά και να πεις «είμαι καλά, προχωρώ». Αυτή τη στιγμή σίγουρα νιώθω πολύ καλύτερα. Νιώθω ότι βρίσκω τον εαυτό μου κάθε μέρα και περισσότερο.
Την περίοδο που ζούσες όλες αυτές τις αλλαγές, αντιλαμβανόσουνα τον αντίκτυπο που είχαν στην ψυχολογία σου;
Όχι, γιατί ήταν μια κατάσταση που με βύθιζε χωρίς να το καταλαβαίνω, κάθε μέρα και περισσότερο. Όταν έφτασα ψυχολογικά και συναισθηματικά στον πάτο, εκεί είπα, δεν πάει άλλο, οφείλω στα παιδιά μου το να είμαι καλά. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, θεωρώ ότι αν δεν φτάσεις σε ένα τέτοιο σημείο, δεν μπορείς να ανέβεις. Πλέον, μπορώ με σιγουριά να αναγνωρίσω ότι είμαι πολύ καλύτερα.
