Στην πρώτη φωτογραφική της συνάντηση με τη δεκάχρονη Νεφέλη, η αγαπημένη ηθοποιός μιλά στο Down Town για τον ρόλο που απολαμβάνει περισσότερο στη ζωή της: Της μαμάς των κοριτσιών της.
Από την Τάνια Νεοκλέους
Θεατρικά αυτή είναι μια πολύ καλή περίοδος για την ίδια, αφού, όπως μου εξηγεί ενθουσιασμένη, βρίσκεται στην παράσταση του Θεάτρου Ένα «Bachelor, η επόμενη μέρα», ενώ με την ίδια ομάδα είναι σε πρόβες για το ανέβασμα του κλασικού θρίλερ του Alfred Hitchcock «Psycho». «Ιδανικά, δεν θα ήθελα να αφήσω το θέατρο, όμως θα με ενδιέφερε το να προκύψει και ένας -εντελώς διαφορετικός από τα συνηθισμένα- ρόλος στην τηλεόραση. Να μην βρίσκω σε αυτόν, τίποτα κοινό με την Ειρήνη. Να βάλω στον εαυτό μου μια πρόκληση». Όση ώρα μού τα λέει αυτά, την παρατηρώ να ρίχνει κλεφτές ματιές στη Νεφέλη, η οποία σαν μια μικρή επαγγελματίας, ακολουθεί με προσοχή τις οδηγίες της ενδυματολόγου, λίγο πριν πάρει τη θέση της μπροστά στον φωτογραφικό φακό, όπου για πρώτη φορά θα ποζάρει μαζί με τη μαμά της. «Νιώθω ότι απολαμβάνει ιδιαίτερα αυτή τη διαδικασία, γιατί είναι μωρό που και έχει άποψη αλλά και τη στηρίζει πάντα με επιχειρήματα. Συμπεριφέρεται σαν επαγγελματίας, μην σου πω περισσότερο και από εμένα, παρόλο που είναι μόλις 10 χρονών».
Ακούγεσαι να τη θαυμάζεις. Τη σχέση σας την είδες να αλλάζει, τώρα που η Νεφέλη άρχισε να μεγαλώνει;
Αλλάζει η σχέση με την έννοια ότι και οι συζητήσεις που κάνουμε πλέον, με κάνουν πολλές φορές να αισθάνομαι ότι έχω απέναντί μου έναν ενήλικα! Οι απορίες της σε αυτή την ηλικία δεν εμπίπτουν στο φάσμα της παιδικής ηλικίας. Είναι απορίες σοβαρές, που θέλουν και τις ανάλογες απαντήσεις. Έτσι, προσπαθώ κι εγώ να μπαίνω στη διαδικασία να ψάχνω αρκετά ένα θέμα που την απασχολεί, προκειμένου να της εξηγώ τα πράγματα με τρόπο που θα τα καταλάβει, όπως πρέπει να τα καταλάβει. Από την άλλη, επειδή είναι και κοντά στην προ-εφηβεία, υπάρχουν, ξέρεις, εκείνες οι εξάρσεις και τα νεύρα, που πρέπει και αυτά με κάποιο τρόπο να τα ισορροπούμε. Το πιο ωραίο απ’ όλα; Ότι περνώντας τα χρόνια, νιώθω τη σχέση μας να δυναμώνει ολοένα και περισσότερο, γιατί προστίθενται συνεχώς και άλλα όμορφα στοιχεία σ’ αυτήν. Μπαίνει πολύ και το κομμάτι της φιλίας αλλά και το πώς βλέπει η ίδια τον κόσμο, τι όνειρα κάνει. Είναι πολύ όμορφο αυτό.
Βλέπεις καθόλου τη 10χρονη Ειρήνη στις διάφορες συμπεριφορές της Νεφέλης;
Θα σου πω χαριτολογώντας ότι δεν με βλέπω πουθενά, γιατί η Νεφέλη είναι ένα παιδί το οποίο χτίζει τον χαρακτήρα της πολύ διαφορετικά από ό,τι εγώ στην ίδια ηλικία. Κάτι που έχει πάρει ίσως από εμένα, είναι την ευαισθησία μου σε κάποια πράγματα, όμως -σε αντίθεση με μένα-, δεν την εξωτερικεύει. Η Νεφέλη είναι ένας πολύ διαφορετικός χαρακτήρας και είναι ωραίο αυτό.
Εσύ πώς ήσουν ως παιδί;
Ήμουν, θα έλεγα, ένα περίεργο κράμα αντιθέσεων. Θυμάμαι ότι παρόλο που ήξερα πάντα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός, ήμουν ταυτόχρονα και ένα πολύ ντροπαλό παιδί. Εκτός όταν ήταν να ανέβω πάνω στη σκηνή. Εκεί ήμουν εντάξει. Στην καθημερινότητά μου ήμουν ευγενική, ήμουν φιλική. Πολύ ονειροπόλα, καλή μαθήτρια –στα πρώτα χρόνια τουλάχιστον- διάβαζα πάρα πολύ, γενικότερα ήμουν ας το πούμε ένα ήσυχο μωρό στην παιδική ηλικία. Μετά, κάπου στο Γυμνάσιο, κάτι πήγε λάθος. Ό,τι δεν έκανα στη μαμά μου ως μικρό παιδί, το έκανα από το Γυμνάσιο και μετά. Ίσως να έκανα την επανάστασή μου. Έτσι το βλέπω σήμερα.
Είπες ότι ήξερες από πάντα ότι ήθελες να γίνεις ηθοποιός. Από πότε δηλαδή;
Περίπου από την τέταρτη τάξη του Δημοτικού. Μου άρεσε πολύ να διαβάζω μυθιστορήματα, τα οποία όμως τα πήγαινα ένα βήμα παραπέρα: Διάβαζα το βιβλίο, έκανα εικόνα το σενάριο στο μυαλό μου, έστηνα τους χαρακτήρες μου και έπειτα έβαζα τον μικρό μου αδερφό, να κάνει μαζί μου παραστάσεις, τις οποίες παρουσιάζαμε μπροστά από τους συγγενείς μας. Έτσι, άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό μού άρεσε. Άρχισα να συμμετέχω στις γιορτές και στα διάφορα επετειακά που κάναμε στο σχολείο, αλλά και στις παραστάσεις. Γενικά ήμουν μέσα σε όλα. Εκτός από μία μόνο φορά, που μέχρι σήμερα το έχω παράπονο. Ήμουν στην τρίτη τάξη του Λυκείου, έγκυος τη Νεφέλη και δεν με άφησαν να παίξω στην παράσταση που θα γινόταν στο τέλος της χρονιάς. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό έγινε λόγω του ότι φοβόντουσαν μήπως κάτι πήγαινε στραβά, όμως εμένα ήταν το παράπονό μου. Ήθελα πολύ να παίξω.
Έγκυος στα 16. Εκτός από το θέατρο, φαντάζομαι επηρέασε και άλλες ισορροπίες στη ζωή σου αυτό το γεγονός;
Εννοείται ότι η εγκυμοσύνη άλλαξε τα πάντα. Όμως, να σου πω κάτι; Όπως και στη δική μου περίπτωση, έτσι και στην περίπτωση οποιουδήποτε ανθρώπου πρόκειται να γίνει γονιός, δεν υπάρχει η στιγμή που θα μπορείς να πεις «Είμαι έτοιμος». Ποτέ δεν θα είσαι έτοιμος για κάτι τόσο μεγάλο και τόσο σπουδαίο. Είναι κάτι που απλά συμβαίνει και που μετά ενστικτωδώς το ακολουθείς. Σίγουρα, όμως, το να προκύπτει μια εγκυμοσύνη σε ηλικία που είσαι ακόμα στο σχολείο, έχει ένα ακόμα βαθμό δυσκολίας. Το πιο μεγάλο σοκ, θα έλεγα, ήταν στην αρχή και είχε να κάνει πιο πολύ με το πρακτικό μέρος των όσων θα ακολουθούσαν. «Πώς θα κρατήσω αυτό το μωρό»; «Θα συνεχίσω να πηγαίνω σχολείο»; «Μετά το σχολείο τι θα κάνω; Θα σπουδάσω»; «Πού θα αφήνω το μωρό μου;», ήταν μερικά από τα ερωτήματα που έβαζα καθημερινά στον εαυτό μου. Πήγαινα, χωρίς να ξέρω απολύτως τίποτα. Όμως, δεν το μετάνιωσα ποτέ.
Η οικογένειά σου πώς αντέδρασε τότε;
Η μαμά μου το είχε καταλάβει. Αυτό που πολλοί λένε για το ένστικτο της μάνας, δεν μπορούσε παρά να ισχύσει και στη δική της περίπτωση. Μάλιστα, επειδή εγώ δεν έβρισκα τη δύναμη να της το πω, με πήρε εκείνη τηλέφωνο και μου είπε «Να σε ρωτήσω κάτι; Είσαι έγκυος;». Της απάντησα «ναι» και θυμάμαι ότι τόσο πολύ έκλαιγα, που όταν μετά πήγα σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να με βάλει στην αγκαλιά της και να μου πει «Θα είμαι δίπλα σου». Η μαμά μου ήταν το άτομο που μπήκε πολλές φορές «μπροστά» για μένα, όπως όταν έπρεπε να το ανακοινώσουμε στο σχολείο ή όταν μου κρατούσε το χέρι μέχρι να γεννήσω. Δεν με άφησε ποτέ μόνη μου.
Το θέατρο ήταν μια αγάπη που δεν εγκατέλειψες, παρά τις αλλαγές στη ζωή σου. Πρακτικά, πώς ήταν να σπουδάζεις έχοντας ένα μικρό παιδί στο σπίτι;
Όταν η Νεφέλη ήταν πολύ μικρούλα, τα ωράρια στη σχολή ήταν αρκετά πολύ δύσκολα. Γι’ αυτό, προκειμένου να περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα μαζί της, προτίμησα να μην τη στείλω στο νηπιαγωγείο τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής της, έτσι ώστε από το πρωί μέχρι το απόγευμα που ξεκινούσαν τα μαθήματά μου να το περνούμε μαζί. Μεγαλώνοντας η Νεφέλη, δεν ήταν λίγες οι φορές που την έπαιρνα μαζί μου στο θέατρο. Καθόταν πίσω στα καμαρίνια ή παρακολουθούσε τις πρόβες. Μέχρι σήμερα έρχεται στις παραστάσεις, ενώ πολλές φορές μπορεί να μου ετοιμάσει και το φροντιστήριό μου. Πάει πίσω, βλέπει τι γίνεται, έρχεται και μας λέει πώς είναι οι αντιδράσεις του κόσμου ή κάθεται και διαβάζει το βιβλίο της. Για μένα είναι πολύ όμορφο ότι μπορώ να μοιράζομαι αυτό το ταξίδι μαζί της.
Επαγγελματικά, δέχτηκες ποτέ αμφισβήτηση κατά πόσο θα μπορούσες να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις των ρόλων, ως μια νεαρή μονογονιός;
Κοίταξε, είναι αρκετές φορές, ακόμα και σε πολύ καλές προτάσεις που είχα, που έτυχε να με ρωτήσουν, αν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Αυτή την ερώτηση –και θυμώνω που το λέω- δεν θα την έκαναν ποτέ σε έναν άνδρα, ακόμα και αν είχε πέντε παιδιά στο σπίτι. Με ενοχλεί όταν συμβαίνει, γιατί για να μπαίνω στη διαδικασία να στείλω το βιογραφικό μου ή να έρθω σε μια ακρόαση, σημαίνει ότι έχω λύσει στο μυαλό μου το πώς θα διαχειριστώ τα παιδιά μου. Περνώντας τα χρόνια, επειδή είδαν στον χώρο τον τρόπο που δουλεύω, δεν τέθηκε ξανά θέμα, όμως είχα χάσει δύο δουλειές όταν ήμουν έγκυος τη Θάλεια, που επίσης θεωρώ ότι θα μπορούσε να μου δοθεί είτε ένα πιο μικρός ρόλος είτε να προσαρμοστεί με κάποιο τρόπο ο ρόλος μου. Σε εκείνες τις περιπτώσεις με ενόχλησε, γιατί ξαφνικά βρέθηκα χωρίς δουλειά, ενώ μπορούσα να ανταπεξέλθω.
Είσαι μια πολύ δυναμική γυναίκα. Ένιωσες ποτέ να λυγίζεις;
Καταρχάς ο δυναμισμός που βγάζω προς τα έξω, δεν είναι απαραίτητα αυτό που πραγματικά με αντιπροσωπεύει. Θα έλεγα ότι είναι η άμυνά μου για να μπορώ, όπως λέμε, να επιβιώνω και να ξεπερνώ τα εμπόδια και τις δυσκολίες. Στην πραγματικότητα δεν μπορώ να πω ότι είμαι τόσο δυναμική, όσο φαίνομαι. Μπορώ να σου πω ότι αρκετά συχνά, ως μαμά δύο κοριτσιών, νιώθω απροστάτευτη λόγω όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας, γιατί ξέρουμε τι σημαίνει το να είσαι γυναίκα, μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Και ότι, παρόλο που έχουμε παλέψει πάρα πολύ για τα δικαιώματά μας, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Άρα, δεν μπορώ να πω ότι νιώθω απόλυτη ασφάλεια, γιατί από τη μία νιώθω ότι πρέπει να προστατέψω τα μωρά μου και παράλληλα να προστατέψω τον εαυτό μου σε μια κοινωνία που δεν είναι ιδανικά φτιαγμένη. Λύγισα πάρα πολλές φορές, καμία όμως μπροστά στις κόρες μου.
Βρέθηκες στη θέση να ζήσεις δύο χωρισμούς. Ήταν επώδυνο να το εξηγήσεις στα κορίτσια σου;
Αρκετά επώδυνο, γιατί στα παιδιά είναι τόσο εύθραυστη η ψυχολογία τους, που μια λάθος λέξη να χρησιμοποιήσεις, μπορεί να τους τραυματίσει. Κάτι, που εξηγούσα πάντα στη Νεφέλη που είναι η μεγάλη, είναι ότι δεν μένουμε ποτέ σε μια σχέση, οποιασδήποτε φύσης –επαγγελματική, συναισθηματική, φιλική- όταν είναι τοξική και όταν δεν μας κάνει ευτυχισμένους. Τα παιδιά πρέπει να βλέπουν τη μαμά τους ευτυχισμένη, διότι μετά μπαίνουν στη διαδικασία να αναπτύσσουν εκείνα το αίσθημα προστασίας απέναντί της. Το μωρό θέλει να βοηθήσει τη μαμά του, ενώ δεν πρέπει να είναι έτσι. Σε αυτά τα θέματα, πάντα συστήνω –και εγώ το έκανα- να ζητούμε βοήθεια από ειδικούς. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να μιλήσεις με έναν ψυχολόγο, να σου πει πέντε πράγματα για την ψυχολογία των μωρών αλλά και για τη δική σου. Είναι το καλύτερο.
Σήμερα είσαι σε μια όμορφη σχέση. Νιώθεις ότι ήρθε στη ζωή σου, όταν πια ήσουν έτοιμη να την εκτιμήσεις;
Νιώθω, τόσο για μένα, όσο και για τον Χρίστο, ότι έπρεπε πρώτα να περάσουμε από όλα τα κύματα των σχέσεων, για να έρθουμε σε μια φάση συναισθηματικά πιο ώριμη, ώστε να κάνουμε αυτή τη σχέση να λειτουργήσει. Πιστεύω ότι αν γνωριζόμασταν για παράδειγμα πριν από πέντε ή δέκα χρόνια, ναι θα υπήρχε ο έρωτας και η αγάπη, αλλά δεν θα λειτουργούσε η σχέση. Θα βρίσκονταν πάρα πολλά εμπόδια. Έπρεπε ίσως και εγώ να περάσω από κάποιες διαδικασίες, για να μάθω και να εκτιμώ κάποια πράγματα, αλλά και το τι σημαίνει κάποιος να σε αγαπά πραγματικά και ανιδιοτελώς.
Πέρα από όλο αυτό το όμορφο που ζείτε με τον Χρίστο Κυπρή, υπήρξαν κομβικές στιγμές στη σχέση σας, που να νιώσατε πραγματικά ο ένας τη στήριξη του άλλου;
Μπροστά σε πιο σοβαρές καταστάσεις, μπορώ να πω ότι ο Χρίστος ως φυσική παρουσία είναι πολύ περισσότερο το στήριγμά μου, από ό,τι εγώ το δικό του. Ο Χρίστος, όποτε τον χρειάστηκα, ήταν βράχος σε σημείο που με εξέπληξε το πόσο υποστηρικτικός τελικά μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Και πόσο όμορφο είναι ο σύντροφός σου να σε υποστηρίζει και να είναι πάντα εκεί για σένα.
Νιώθεις ότι είστε οικογένεια πια;
Ναι, το νιώθω, όχι μόνο για μένα και τον Χρίστο αλλά και για τα παιδιά μας μεταξύ τους. Είναι πάρα πολύ καλά μαζί και όταν περνάνε λίγες μέρες χωρίς να συναντηθούν με τα παιδιά του Χρίστου, με ρωτάνε πότε θα πάμε. Παίζουν, περνούν πάρα πολύ καλά, νιώθω ότι έδεσαν πάρα πολύ όμορφα. Επομένως, ναι, μπορώ να πω τη λέξη οικογένεια πλέον.
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Styling: Shona Muir
Μαλλιά: John Paphitis (Urban Style Hair Salon)
Μακιγιάζ: Μαίρη Μυριανθοπούλου (Ilona Make Up Team by Inglot)
