Η Άντρεα Καφά και αδερφή της Ελίνα Καφά, φωτογραφίζονται για πρώτη φορά στο Down Town και μιλούν για τα παιδικά τους χρόνια στη Λεμεσό, για την κοινή τους αγάπη για τον αθλητισμό και –φυσικά- τη δική τους, που δεν περιορίστηκε ποτέ στον βαθμό της συγγένειας.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Ήσασταν πάντα τόσο δεμένες;
Άντρεα: Νομίζω το «πάντα» στη δική μας περίπτωση έχει κυριολεκτική σημασία. Βλέποντας καμιά φορά τις παιδικές μας φωτογραφίες, είναι συγκινητικό να διαπιστώνεις ότι στις περισσότερος απεικονίζεται η Ελίνα μικρό παιδάκι να κρατά ένα μωράκι πάνω της. Σαν να ένιωθε και λίγο μαμά μου, παρόλο που η διαφορά που έχουμε είναι μόνο δύο χρόνια.
Ελίνα: Ήθελα να την κρατώ συνέχεια πάνω μου. Από την πρώτη στιγμή που την έφεραν βρέφος στο σπίτι οι γονείς μας, το καταλαβαίνεις από το ύφος μου στις φωτογραφίες πόσο ενθουσιασμένη ήμουν. Έτσι συνεχίστηκε και στην πορεία η σχέση μας. Δεν μπήκε ποτέ ανάμεσά μας η ζήλια ή ο ανταγωνισμός. Και αυτό ήταν κάτι που μας καλλιέργησαν από νωρίς οι γονείς μας. Για τη μαμά μας ήταν κόκκινη γραμμή το να μην τσακωνόμαστε χωρίς λόγο αλλά και το να έχουμε μια ουσιαστική σχέση μεταξύ μας.
Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις που έχετε με τις δυο σας σε παιδική ηλικία;
Άντρεα: Φουλ θάλασσα, παιχνίδι, βόλτες. Κάναμε τα πάντα μαζί. Και στα αθλήματα μαζί και στις τρέλες μαζί και στα καλλιτεχνικά μαζί, σε όλα ήμασταν κολλητές.
Ελίνα: Κάναμε μόνες μας εκπομπές σε κασέτες, με δύο κασετόφωνα, γιατί είχα ένα εγώ και ένα η μαμά μας, οπότε βάζαμε τη μία κασέτα να ηχογραφεί και από την άλλη να παίζει μουσική. Κάναμε μουσικά διαλείμματα.
Ελίνα, πώς ήταν η Άντρεα ως παιδί;
Ήταν το ακριβώς αντίθετο από εμένα. Εγώ ήμουν ένα ήσυχο, χαμηλών τόνων παιδί, που έπαιζα μόνη μου, χωρίς να με ακούει κανείς. Η Άντρεα, από την άλλη, ήταν η προσωποποίηση της φασαρίας και της… «καταστροφής». Δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήξερες από πού πέρασε ή να χρειαζόταν να την ψάξεις. Θα άκουγες ήχο, κραυγή, θα έβλεπες κάτι σπασμένο. Αυτό στην αρχή με ενοχλούσε πάρα πολύ, ειδικά όταν έμπαινε στο δωμάτιό μου και ήθελε να παίξει ή να ανακατέψει τα πράγματα, γιατί ήθελα να έχω τον χώρο μου.
