«Τα παιδιά πρέπει να είναι κινητήριος δύναμη και όχι τροχοπέδη»
Η Μαρίνα δέχθηκε την πρόταση μας να φωτογραφηθεί για πρώτη φορά με τα παιδιά της, με συγκρατημένο ενθουσιασμό, αφού ήθελε πρώτα να εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή της Δάφνης και του Κίμωνα. Γιατί παρόλο που παραδέχεται πως η μητρότητα είναι μια δύσκολη «πίστα», η ίδια προσπαθεί καθημερινά να γίνεται η καλύτερη εκδοχή του εαυτού της, σεβόμενη τις επιθυμίες και την προσωπικότητά τους.
Από την Αναστασία Γεωργίου
Φωτό: Δημήτρης Δημοσθένους
Styling: Shona Muir
Πώς είναι η κατάσταση στο σπίτι στην παρούσα φάση, με σένα μόνη στο σπίτι με δύο παιδιά;
Πολύ καλά ρυθμισμένη. Ο Προκόπης πηγαινοέρχεται στην Αθήνα αρκετά τα τελευταία χρόνια, επομένως ξέρουμε πια πώς πρέπει να οργανωθεί η μέρα για να βγει. Αρκεί να είμαστε καλά.
Πριν προχωρήσουμε στη φωτογράφηση, ήθελες πρώτα να πάρεις τη συγκατάθεση των δύο σου παιδιών. Ο εμφανής μεταξύ σας διάλογος και σεβασμός, βγήκε αβίαστα ή «κτίστηκε» συνειδητά;
Ο διάλογος και ο σεβασμός είναι απαραίτητοι και πρέπει να υπάρχουν μεταξύ των ανθρώπων, όσο χρονών και αν είναι. Συζητάμε πολύ για ό,τι προκύψει. Παίρνουμε μαζί αποφάσεις. Αφήνουμε τα παιδιά μας να παίρνουν πρωτοβουλίες, σεβόμενοι τις επιθυμίες και την προσωπικότητά τους.
Η Δάφνη ή ο Κίμωνας σού θυμίζει πιο έντονα τον εαυτό σου;
Και οι δύο, τόσο εμένα όσο και τον Προκόπη, σε διάφορες στιγμές. Το ίδιο τις γιαγιάδες, τους παππούδες, τους θείους και τις θείες. Γονίδια γαρ!
Βρίσκεις διαφορές στη Μαρίνα πριν και μετά τη μητρότητα;
Εννοείται. Αλλάζουν τα πάντα. Ιδιοσυγκρασιακά, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δύσκολη “πίστα” η μητρότητα. Αυτό που προσπαθώ είναι να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όταν τον βρίσκω τουλάχιστον.
Εντοπίζεις κοινά με τη μητέρα, στον τρόπο που λειτουργείς ως μαμά;
Σίγουρα έχουμε κοινά με τη μαμά μου. Ας ξεκινήσουμε από την αγάπη που έχω δεχτεί, την οποία προσπαθώ να δίνω κι εγώ στα παιδιά μου. Εγώ όμως μεγαλώνω παιδιά το 2023 και όχι το 1985. Άλλα τα δεδομένα τότε και άλλα τα δεδομένα σήμερα. Άλλη προσωπικότητα η μητέρα μου και άλλη εγώ!
Με τη μητρότητα, σου βγήκαν ανασφάλειες που δεν περίμενες;
Εννοείται και βγαίνουν συνεχώς. Δεν νομίζω ότι θα σταματήσουν να βγαίνουν, ούτε σε μένα, ούτε σε κανέναν άλλο γονέα. Όλες οι ανασφάλειες έχουν να κάνουν με την ευημερία των παιδιών. Περισσότερο μεγάλωσε μέσα μου το αίσθημα της ευθύνης.
Μια όμορφη αφρικανική παροιμία πρεσβεύει πως “χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί”. Συμφωνείς ή προτιμάτε με τον Προκόπη να έχετε αυστηρά εσείς τον λόγο στην ανατροφή των παιδιών σας;
Ναι, χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί. Η διαμόρφωσή του χαρακτήρα ενός παιδιού δεν προκύπτει μόνο από τους γονείς, αλλά μέσα από την αλληλεπίδραση και με άλλους ανθρώπους. Χρειάζεται ένα “χωριό” από φίλους, παππούδες και γιαγιάδες, νταντάδες για να υπάρξει ένας γονέας εκτός σπιτιού. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η πολιτεία δεν είναι ιδιαίτερα φιλική προς τους γονείς και δη προς τις μητέρες. Ξεκινώντας από την ίδια την άδεια μητρότητας. Είναι τραγικά μικρής χρονικής διάρκειας. Οι δομές είναι φτωχικές. Οι γονείς αναγκάζονται να αφήνουν ώρες τα παιδιά στο σχολείο αφού δεν υπάρχουν εναλλακτικές κι εμείς χαιρόμαστε με το επίδομα που δίνεται για τα δίδακτρα των νηπιαγωγείων. Αντί να δίνουμε την ευκαιρία στον γονέα να μείνει 2-3 χρόνια με τα παιδιά στο σπίτι, του δίνουμε επίδομα για να στέλνει το βρέφος σε σταθμό για να πάει να δουλέψει. Αν είναι επιλογή και ανάγκη του γονέα να επιστρέψει άμεσα στη δουλειά ή στις δραστηριότητες του, τότε πολύ καλώς συμβαίνει. Αν δεν είναι όμως, τί γίνεται; Είναι βάναυσο. Υπάρχει τεράστια παθογένεια και μπορώ να μιλώ με τις ώρες σχετικά.
Αντ’ αυτού, ας μιλήσουμε για τον Προκόπη. Τι θαυμάζεις περισσότερο σε εκείνον;
Το δόσιμο, την αφοσίωση, την αντίληψη και τη σκληρή δουλειά που “ρίχνει”. Που δεν εφησυχάζει στο ταλέντο του.
Πώς ένιωσες όταν τον είδες πρώτη φορά να ενσαρκώνει τον ρόλο του Αγίου Παϊσίου;
Τον Προκόπη τον έχω δει σε πολλές παραστάσεις, σειρές και ταινίες, να ερμηνεύει σπουδαία. Για μένα, πιο ενδιαφέρον είναι ο τρόπος που χτίζει τους ρόλους του, η πορεία του -η δουλειά δηλαδή που “ρίχνε”ι- μέχρι το τελικό αποτέλεσμα.
Θεωρείς ότι η φιλία που προϋπήρχε, βοήθησε τη σχέση σας να ωριμάσει πιο γρήγορα, δεδομένου ότι είχατε ήδη μια εμπιστοσύνη και μια οικειότητα μεταξύ σας;
Ήμασταν συνεργάτες και δουλέψαμε μαζί σε αρκετές παραγωγές. Επομένως, η οικειότητα υπήρχε μέσα από τις συνεργασίες μας. Η φιλία προέκυψε στη συνέχεια, αλλά δεν κράτησε πολύ, καθώς περάσαμε στο επόμενο στάδιο σύντομα. Νομίζω βοηθά πολύ η αλληλοκατανόηση που έχουμε μεταξύ μας, η οποία προκύπτει από το γεγονός πως είμαστε και οι δύο ηθοποιοί.
Στην παρούσα φάση, συμμετέχεις στην παράσταση “Οποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του”. Τι σου αρέσει περισσότερο σε αυτή τη δουλειά;
Πολλά. Καταρχάς, το ίδιο το έργο. Η ευαισθησία που έχει, οι φοβερές ατάκες του Γιώργου Καπουτζίδη και τα θέματα που πραγματεύεται. Ο τρόπος που τα διαπραγματεύεται. Οι χαρακτήρες που δημιούργησε και πώς αυτοί ερμηνεύονται από την Πολυξένη, την Άννα, τον Νίκο, τον Αντρέα, τον Άγγελο, την Έλενα και τον Παναγιώτη. Μου αρέσει που γνώρισα και συνεργάστηκα με τον Γιάννη Παρασκευόπουλο. Ήταν πολύ ωραίο και δημιουργικό το ταξίδι μαζί του. Μου αρέσουν οι παραστάσεις, η ομάδα εντός και εκτός σκηνής, το πηγαίο γέλιο του κοινού και οι αντιδράσεις του.
Νιώθεις ότι ήρθε για σένα εκείνος ο ρόλος που θα σε βγάλει ενδεχομένως από το comfort zone σου, είτε τηλεοπτικά είτε θεατρικά;
Το θέμα είναι να αντιστέκεσαι κάθε φορά στο comfort zone σου. Ο κάθε ρόλος έχει τις δυσκολίες και τις ευκολίες του, ανάλογα με τον ηθοποιό που καλείται να τον ερμηνεύσει. Το στοίχημα είναι να τον αντιμετωπίζεις και να τον αποδίδεις, όπως του πρέπει και του αξίζει.
Θεωρείς ότι η κυπριακή τηλεόραση διανύει την πιο δύσκολη της φάση, καθώς πλέον οι εγχώριες παραγωγές είναι περιορισμένες
Είναι γεγονός πως η τηλεόραση διανύει μια αρκετά δύσκολη περίοδο. Και το θέατρο επίσης. Υπάρχει τεράστια ανεργία στον κλάδο. Εύχομαι σύντομα να ανακάμψει η κατάσταση και μακάρι όλοι και όλες να μπορούμε να βιοποριζόμαστε αποκλειστικά και μόνο από αυτό που αγαπάμε.
Υπήρξαν φορές που έβαλες σε δεύτερη μοίρα τα θέλω σου για χάρη της οικογένειας σου
Ναι φυσικά, σε καθημερινή βάση. Νομίζω πως όλοι οι γονείς. Καλό είναι να υπάρχει συνεννόηση μεταξύ του ζευγαριού για να μπορεί να δίνεται χώρος και χρόνος στις ανάγκες του καθενός ξεχωριστά. Εμείς το έχουμε δουλέψει και το έχουμε πετύχει. Είμαστε πολύ περήφανοι με αυτή μας την κατάκτηση! Το να είσαι γονέας είναι μια ιδιότητα μας. Δεν σταματήσαμε ξαφνικά να έχουμε ανάγκες και στόχους επειδή γίναμε γονείς. Όπως για παράδειγμα αυτό που κάνει ο Προκόπης τώρα. Τον προβλημάτιζε και τον προβληματίζει η απουσία του. Όπως είπα και στον ίδιο, οι προτάσεις που δέχτηκε και δέχεται από το εξωτερικό, δεν πρέπει να μένουν ως απωθημένα. Τα απωθημένα μάς “τρώνε”. Τα παιδιά πρέπει να είναι κινητήριος δύναμη και όχι τροχοπέδη.
Με αφορμή την παράσταση που συμμετέχεις, δήλωσες ότι “οι γονείς έχουμε την ευθύνη να είμαστε μια μεγάλη αγκαλιά για τα παιδιά μας”. Πώς ακριβώς το προσδιορίζεις και πώς διαχωρίζεται από την υπερπροστατευτικότητα;
Η υπερπροστατευτικότητα από τη μεγάλη αγκαλιά στην οποία αναφέρθηκα, απέχουν παρασάγκας. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να αντιμετωπίζουν τα αρνητικά τους συναισθήματα, τις προκλήσεις της ζωής που προκύπτουν, ανάλογα με την ηλικία τους πάντα. Αυτό για να γίνει και να ωριμάσει ο συναισθηματικός τους κόσμος, επιτυγχάνεται μέσα από μια μεγάλη αγκαλιά. Κυριολεκτική και μεταφορική. Το σπίτι, οι γονείς/κηδεμόνες, πρέπει να αποτελούν ασφάλεια για τα παιδιά. Υπάρχει μεγάλη παρανόηση κοινωνικά. Ένα πολύ συνηθισμένο παράδειγμα που το έχουμε ακούσει όλες -και λέω όλες γιατί το βάρος και το δάκτυλο δυστυχώς τείνεται στη μητέρα- είναι το: “Μην το κρατάς συνέχεια το βρέφος, θα κακομάθει”. Το βρέφος. Που το μόνο που γνωρίζει αφού γεννηθεί, είναι οι παλμοί και η μυρωδιά της μητέρας και του πατέρα. Μα αν δεν κρατήσω παιδί στην αγκαλιά μου τη στιγμή της ανασφάλειας του, του πόνου, του προβληματισμού, της αγωνίας του, αν δεν του προσφέρω την ασφάλεια που χρειάζεται, πώς αυτό θα γίνει ένας ισορροπημένος ενήλικας που θα πατά γερά στα πόδια του; Αν δεν το αποδεχτώ εγώ πρώτα ως γονέας, εάν δεν το σεβαστώ, πώς θα αποδεχτεί και θα σεβαστεί το ίδιο τον εαυτό του; Αν δεν του πω εγώ πώς καμιά του “ανοησία” δεν είναι ικανή να με κάνει να σταματήσω να το αγαπώ και πως είναι εντάξει να κάνει λάθη, αν δεν το βοηθήσω να αποδεχτεί τις “ήττες” του, πώς δεν θα αυτομαστιγώνεται και δε θα νιώθει ενοχές, καταπίεση, τύψεις στο μέλλον; Αν δεν επιτρέψω στο παιδί να διαμορφώσει τον χαρακτήρα του μακριά από τις αποψάρες, τα στεγανά και τα θέλω μου, αν δεν του επισημαίνω τα όμορφα και τα καλά του χαρακτηριστικά, αν δεν το βοηθώ να αντιμετωπίζει τα αρνητικά του χαρακτηριστικά ή συναισθήματα, αν δεν του συμπεριφερθώ με τις έννοιες της αγάπης, του σεβασμού και της αποδοχής, τις οποίες οφείλει να καλλιεργήσει ως άνθρωπος που θα ζει ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, τί είδους ενήλικας θα γίνει και σε τί κοινωνία θα υπάρξει; Τα παιδιά μας είναι μεν παιδιά “μας” αφού τα γεννήσαμε, αλλά δεν μας ανήκουν. Τα παιδιά ανήκουν στον εαυτό τους. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι απέναντι τους μέχρι την ενηλικίωσή τους τουλάχιστον. Παράλληλα, είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, το οποίο απαρτίζεται από διαφορετικούς ανθρώπους. Η τοξικότητα δυστυχώς, συνεχίζει να μεταλαμπαδεύεται και θέλουμε δουλειά ως κοινωνία ακόμα. Τουλάχιστον εμείς ως γονείς, δεν θέλουμε να συμβάλλουμε σε αυτήν την τοξικότητα και γι’ αυτό αγωνιζόμαστε καθημερινά. Ο φίλος μου ο Βασίλης Βασιλάκης μού είχε πει κάποια στιγμή: “ Δεν μ´αρέσει όταν ακούω να αποκαλούν τα παιδιά “παιδάκια”. Όταν μεγαλώσουν αντί για άνθρωποι, θα γίνουν ανθρωπάκια”.
Περιοδικό Down Town
