Σε μια τελευταία αναμέτρηση για τη χρονιά που έφυγε το φωτεινό κορίτσι που πρόσφατα έγινε 30, ξεδιπλώνει τις πολύπλευρες πτυχές του εαυτού της. Αυτές που την οδηγούν κάθε φορά και σε μια καινούρια δημιουργική αναζήτηση.
Από την Τάνια Νεοκλέους
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Styling: Shona Muir
Μαλλιά: Φανουρία Γαϊτάνου
Μακιγιάζ: Κατερίνα Στυλιανού (Ilona Make Up Team by Inglot)
Η Χαριτίνη Ηλιάδου είναι μια κανονική νέα γυναίκα. Όχι και τόσο αυτονόητο όταν μιλάμε για ένα πρόσωπο που ακολουθείται στα σόσιαλ από 90 χιλιάδες ανθρώπους αλλά και για μια γοητευτική προσωπικότητα που ξέρει να ισορροπεί με άνεση πάνω στις (τόσες) αντιθέσεις της. Απολαμβάνει τις εξορμήσεις για κάμπινγκ και τα επιτραπέζια παιχνίδια με φίλους και όταν τη ρωτάς πώς φαντάζεται τον έρωτα σού απαντάει ότι θέλει μια μέρα να προχωράει «στον δρόμο με τα βιβλία μου, να τρακάρω μπροστά σε κάποιον και κάπως έτσι να ερωτευτούμε. Κανονικά πράγματα», μου λέει και το εννοεί. Τη συζήτηση που κάνουμε, διακόπτει για να με ρωτήσει μήπως επαναλαμβάνει πολύ τη λέξη «ισορροπία», σαν να μην ξέρει ότι σε εκείνο ακριβώς το στοιχείο του χαρακτήρα της, οφείλει τα πάντα στη ζωή της. Από τις σπουδές στις επιστήμες της αγωγής, που ήταν η αφορμή για να βρεθεί στην Κύπρο, μέχρι τη μόδα, το ραδιόφωνο και τα τελευταία χρόνια την ενασχόληση με τις τέχνες, η ίδια δεν σταματά να εφευρίσκει τους τρόπους που την οδηγούν στη δημιουργία. Και τα καταφέρνει.
Καλλιτεχνική φύση.
Είμαι, ναι, αν και μπορώ να σου πω ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτό κουράζει, διότι αναπόφευκτα δεν μπορείς να είσαι τόσο καλός όσο θα ήθελες, έχοντας τόσα ανοιχτά μέτωπα σε όλα. Θα φτάσεις μέχρι ένα επίπεδο, οπότε καλό είναι να αφήνεις κάποια πράγματα στην άκρη, να επικεντρώνεσαι σε ένα, να το φτάνεις στον βαθμό που νιώθεις ότι γίνεσαι καλός και μετά να συνεχίζεις με το επόμενο. Αυτή τη στιγμή, νιώθω ότι έχω δοκιμάσει όλα όσα ήθελα να κάνω στη ζωή μου, οπότε κάποια τα κρατάω και κάποια τα εξελίσσω ανάλογα με τον χρόνο, τη διάθεσή μου και την ανάγκη μου για δημιουργικότητα στον εκάστοτε τομέα.
Στην παρούσα φάση, με την ιδιότητα της ηθοποιού, συμμετέχεις στην παράσταση «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία». Με το θέατρο θα συνεχίσεις και την επόμενη χρονιά;
Η επόμενη χρονιά θα έχει ακόμα περισσότερο θέατρο και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό, διότι από το 2018 που ασχολούμαι με την υποκριτική, το κάνω κυρίως μέσα από σειρές στην τηλεόραση, επομένως πλέον θέλω να ασχοληθώ λίγο περισσότερο με το κομμάτι του θεάτρου, γιατί είναι κάτι που αγαπώ πάρα πολύ. Αυτό που μπορώ να πω για τώρα, είναι ότι απολαμβάνω ιδιαίτερα αυτή την παραγωγή που ανεβάζουμε στο Θέατρο Ένα, έχω γνωρίσει πολύ ταλαντούχους ανθρώπους και συνεργάτες και περνάμε φανταστικά. Το 2024 θα συνεχίσει να με βρίσκει στο θέατρο σε δουλειές που θα μπορώ να σας ανακοινώσω, όταν θα έχω τη δυνατότητα αυτή.
Αλήθεια, με το θέατρο πώς ξεκίνησε η σχέση σου; Ποιες είναι οι πρώτες θεατρικές αναμνήσεις που έχεις;
Ως ένα παιδί που μεγάλωνα στην ελληνική επαρχία, οι παραστάσεις που έρχονταν για να παρακολουθήσουμε ήταν ελάχιστες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, την πρώτη φορά που με πήγε η μαμά μου να δούμε ένα έργο στο οποίο πρωταγωνιστούσε η Μαριάννα Τουμασάτου. Τόσο πολύ είχα μαγευτεί από όλο αυτό που συνέβαινε μπροστά στα μάτια μου, που ζητούσα από τη μαμά μου κάθε φορά που ερχόταν μια παράσταση να πηγαίνουμε να την παρακολουθούμε. Το ίδιο συνεχίστηκε και μετά, όταν βρέθηκα σε πιο μεγάλες πόλεις. Επιδίωκα να παρακολουθώ θέατρο. Όταν ήρθα στην Κύπρο να σπουδάσω νηπιαγωγός, υπήρχε μια θεατρική ομάδα στο πανεπιστήμιο στην οποία συμμετείχα και κάπως έτσι γεννήθηκε η επιθυμία μου να ασχοληθώ πιο σοβαρά με αυτό το κομμάτι, αρχικά παρακολουθώντας θεατρική αγωγή και έπειτα ακολουθώντας υποκριτική και σκηνοθεσία.
Ήταν κάπου εκεί που προέκυψε και η συμμετοχή σου στη σειρά «Οκτώ λέξεις»;
Ακριβώς. Ήταν η πρώτη μου σειρά και όπως ήταν φυσικό ήμουνα πάρα πολύ αγχωμένη. Σιγά σιγά, με το διάβασμα και την τριβή κατάφερα και εξελίχθηκα και ακόμα εξελίσσομαι. Δεν έχει ποτέ σταματημό το κομμάτι της υποκριτικής. Γίνεσαι όλο και καλύτερος και δουλεύεις συνεχώς με τον εαυτό σου.
Ως ένα πρόσωπο που οι περισσότεροι γνωρίζουν από το Instagram, ένιωσες ποτέ τον κόσμο της υποκριτικής να αμφισβητεί τις ικανότητές σου σε αυτό το κομμάτι;
Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι ο χώρος της υποκριτικής δεν δέχεται και πάρα πολύ τα social media. Το κάνει υπό πολύ συγκεκριμένες συνθήκες, οπότε στην αρχή υπήρχε και μια μικρή ειρωνεία για το ότι κάνω διαφημίσεις και τα σχετικά. Με τον καιρό νιώθω ότι ξεπεράστηκε εκείνη η καχυποψία που υπήρχε και επειδή εγώ είμαι και ένας άνθρωπος που με τους συνεργάτες μου αργά ή γρήγορα γινόμαστε φίλοι, το κλίμα που επικρατεί είναι πολύ ωραίο σε κάθε δουλειά.
Ένας άλλος χώρος στον οποίο σε παρακολουθήσαμε, ήταν και η παρουσίαση στην τηλεόραση. Θα το ξανάκανες;
Θα το ξαναέκανα υπό προϋποθέσεις. Δηλαδή, ποτέ μην λες ποτέ. Και επειδή μου αρέσουν τα παιχνίδια, ίσως θα μου άρεσε να κάνω ένα τηλεπαιχνίδι αλλά τελείως δικό μου. Να μην μου δώσουν μια σκαλέτα και να μου πουν «παρουσίασε». Κάτι άλλο που θα μου άρεσε, είναι το να παρουσιάζω μια εκπομπή που να έχει σχέση με Ιστορία, όπως είναι η «Μηχανή του χρόνου», με τρόπο που θα αρέσει και στους πιο νέους ανθρώπους. Αυτό σε πιο μεγάλη ηλικία, βέβαια.
Γνωρίζοντάς σε προσωπικά, είσαι ένας αρκετά χαμηλών τόνων άνθρωπος. Αυτό δεν έρχεται κάπως σε κόντρα με το γεγονός ότι όλες οι δουλειές που κάνεις είναι κάτω από τα φώτα;
Έχουν υπάρξει σίγουρα φορές που έχω νιώσει λίγο αμήχανα σε σχέση μ’ αυτό, αλλά από την άλλη στηρίζω την επιλογή μου και όταν είμαι κάτω από τα φώτα το ζω, το απολαμβάνω και μου αρέσει. Κάτι άλλο που απολαμβάνω, είναι τις ισορροπίες. Στη ζωή μου είμαι πολύ χαλαρή, μου αρέσει να πηγαίνω για κάμπινγκ και να παίζω επιτραπέζια με τους φίλους μου. Δεν μου αρέσει να είμαι πολύ στημένη, να βγαίνω ντυμένη με πάρα πολύ καλά ρούχα και να μιλάω για πολύ επιφανειακά θέματα. Κάποιες φορές, όμως, μου αρέσει κι αυτό και όταν συμβαίνει δεν το απορρίπτω αλλά το απολαμβάνω. Οπότε, αυτή η ισορροπία κάπως, των δύο άκρων, έχει έναν ενδιαφέρον.
Ανέκαθεν εξέπεμπες μια ωριμότητα. Ποια βιώματα και ποιοι άνθρωποι νιώθεις ότι επηρέασαν αυτό που είσαι σήμερα;
Σίγουρα η μητέρα μου, μου έδωσε μία ωραία βάση για να είμαι λογική και να προσπαθώ λίγο να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις πιο ώριμα στη ζωή μου, με το να σκέφτομαι και τους άλλους και όχι μόνο τον εγωισμό μου ως μοναχοπαίδι που είμαι. Κάτι άλλο που συνέβαλε στο να «ωριμάσω» ήταν και το ότι έφυγα από τα 18 μου από το σπίτι και βρέθηκα να ζω μόνη μου σε μια άλλη χώρα, μακριά από το χωριό μου, μακριά από τη μαμά μου. Από την άλλη, η ανάγκη μου να ανακαλύψω τον κόσμο και να εξελιχθώ με οδήγησε στο να διαβάσω, να ψαχτώ, να κάνω πράγματα, τα οποία σε κάποιον άλλον μπορεί να φαίνονται ως πράξεις ωριμότητας.
Είσαι στην Κύπρο από τα 18 σου χρόνια. Πλέον νιώθεις Κύπρια;
Σήμερα μπορώ να πω ότι νιώθω πολύ περισσότερο Κύπρια από ό,τι Ελληνίδα, διότι, αν το σκεφτείς, οι αναμνήσεις μου εδώ όλα αυτά τα χρόνια είναι πολύ περισσότερες από τις γενικές αναμνήσεις, που είχα σε όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα. Οι φίλοι μου, όλα είναι εδώ.
Πρόσφατα έγινες 30. Είδες να αλλάζουν πράγματα σε σένα;
Σήμερα στα 30 η ζωή με βρίσκει να νιώθω ακριβώς το ίδιο με τα 20. Με τρομοκρατεί πάρα πολύ το γεγονός ότι πρέπει να μεγαλώσουμε και να είμαστε πιο σοβαροί και πιο υπεύθυνοι. Πάντα με φόβιζε αυτό το πράγμα, γιατί εγώ πάντα νιώθω λίγο παιδί μέσα μου. Μου αρέσει ο αυθορμητισμός. Μου αρέσει να κάνω αυτό που θα μου έρθει στο κεφάλι μου τη δεδομένη στιγμή. Να φύγω για ένα ταξίδι, να πάω στην Παραμυθούπολη, να παίξω με τους φίλους μου, ενώ αυτό λίγο δεν αρμόζει με τα 30 ή τα 40, έτσι όπως μας λέει η κοινωνία.
Σε σένα τι λέει η κοινωνία; Υπάρχουν άνθρωποι που σε ρωτάνε πότε θα «νοικοκυρευτείς»;
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας που θα τύχει να με ρωτήσουν αν έχω σκοπό να παντρευτώ ή να κάνω παιδιά και δεν τους αδικώ, γιατί στην εποχή που μεγάλωνε η μαμά μου για παράδειγμα, οι γυναίκες στα 30 τους ήταν ήδη μητέρες. Επομένως, δεν το παρεξηγώ όταν με ρωτάνε. Από την άλλη, εγώ είμαι και ένας άνθρωπος που σε όλη μου τη ζωή, είχα διαχρονικά μακροχρόνιες σχέσεις. Και ήταν σαν να παντρεύτηκα και να χώρισα σίγουρα τρεις φορές στη ζωή μου. Επομένως, μετά από τόσα χρόνια που έζησα τη ζωή μου μέσα σε σχέσεις, μπορώ να σου πω ότι εδώ και δύο χρόνια είναι η πρώτη φορά που είμαι μόνη μου και ζω ό,τι δεν έχω ζήσει πιο μικρή: Ανακαλύπτω τον εαυτό μου, το πόσο καλά μπορώ να περάσω μόνη μου αλλά και τι ανθρώπινες σχέσεις μπορώ να έχω μόνη μου. Όλα αυτά θεωρώ ότι θα είναι πολύ ευεργετικά για την επόμενη σχέση μου.
Πήρες, όμως, σίγουρα κάτι από κάθε σχέση.
Σίγουρα και υπήρξα πάρα πολύ τυχερή, γιατί και οι τρεις μεγάλες σχέσεις μου ήταν υπέροχοι άνθρωποι. Περάσαμε φανταστικά και έχουμε καλές σχέσεις ακόμη και σήμερα.
Σήμερα τι ζητάς από μία σχέση;
Ισορροπίες. Μου αρέσει ο άλλος να είναι μέσα σε όλα: και στην τρέλα και στο σοβαρό. Να είναι έξυπνος, πολύπλευρος, να τον θαυμάζω. Μου αρέσει το χιούμορ, θέλω να γελάω στην καθημερινότητά μου. Αυτό. Και κάπως να είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Να υπάρχουν, δηλαδή, περισσότερα κοινά στοιχεία μεταξύ μας, παρά διαφορές.
Γιατί κάνεις δεν φλερτάρει πια;
Δεν ξέρω. Ίσως φοβόμαστε. Ίσως έχουμε μια ασπίδα πια, τα social media, που μπορούμε να φλερτάρουμε από εκεί, χωρίς να εκτεθούμε και χωρίς να βιώσουμε από κοντά την απόρριψη του άλλου. Εφόσον υπάρχει λοιπόν αυτή η «ευκολία» σε πράγματα που παλιά έπρεπε να παλέψουμε για να τα ζήσουμε, πλέον δεν νιώθουμε την ανάγκη να φλερτάρουμε τόσο πολύ. Εγώ, παρόλα αυτά, είμαι της παλιάς σχολής. Δηλαδή, δεν θα απαντήσω ποτέ στα social media σε κάποιον που θα μου στείλει μήνυμα. Δεν μου αρέσει. Θέλω να προχωράω στον δρόμο με βιβλία, να τρακάρω μπροστά σε κάποιον και κάπως έτσι να ερωτευτούμε. Κανονικά πράγματα. Περιπατάω με βιβλία στον δρόμο; Όχι. Οπότε…
Σήμερα στα 30 ποια είναι η γνώμη σου για την ευτυχία;
Όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι ότι κρύβεται σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα και σε πολύ απλά πράγματα. Δεν θα μου φέρει την ευτυχία κάτι πολύ ακριβό ή κάτι αξίας. Θα μου φέρει την ευτυχία το να γελάσω πάρα πολύ με μια βλακεία που θα πω με τους φίλους μου. Θα μου φέρει την ευτυχία να δω κάποια μέρη για πρώτη φορά και να είμαι ενθουσιασμένη που τα βλέπω. Θα μου φέρει την ευτυχία να βγάλω κάποια δικά μου χρήματα, να κάνω κάτι με αυτά, ένα ταξίδι για παράδειγμα και να το απολαύσω πολύ περισσότερο, γιατί θα ξέρω ότι έγινε με τον κόπο μου. Είναι πολύ συγκεκριμένα πράγματα και πολύ απλά πράγματα, τα οποία μπορούμε να κάνουμε.
Αύριο ξημερώνει μια νέα χρονιά. Υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι που θέλεις να καταφέρεις;
Η απάντηση είναι όχι. Το να ξεκινώ τη χρονιά με πολλούς στόχους ήταν κάτι που έκανα πάρα πολύ στο παρελθόν και στο τέλος απογοητευόμουν, γιατί δεν έκανα τίποτα από όσα έλεγα. Οπότε, είχα διαβάσει μια φορά ότι είναι ωραίο να βάζεις ένα στόχο κάθε φορά και όταν τον υλοποιείς, να πηγαίνεις παρακάτω. Αυτό εφαρμόζω εδώ και δύο-τρία χρόνια και έχει μεγαλύτερα αποτελέσματα. Τώρα, δεν ξέρω τι στόχο θέλω να θέσω σαν πρώτο για το 2024. Φαντάζομαι ότι είναι οι ίδιοι και επαναλαμβάνονται. Σίγουρα να είμαι καλή σε κάτι που κάνω τώρα, στο παρόν. Θέλω να κρατήσω όλα αυτά που έχω, την επαγγελματική μου πορεία, τους ανθρώπους μου, τους φίλους, τις ισορροπίες μου. Θέλω όλα αυτά που έχω τώρα, να μην μου τα πάρει κάποιος. Είμαι ευτυχισμένη και ευχαριστημένη με όλα αυτά που έχω.
Περιοδικό Down Town
