Βιώνουν το μαγικό ταξίδι της μητρότητας την οποία και απολαμβάνουν και φωτογραφίζονται για πρώτη φορά με τα παιδάκια τους, που ήρθαν στη ζωή και τους άλλαξαν την κοσμοθεωρία!
Εμείς συγκεντρώσαμε τα πιο γλυκά στιγμιότυπα 9 γνωστών και αγαπημένων μας Κυπρίων γυναικών οι οποίες φωτογραφήθηκαν είτε πρόσφατα, είτε στο παρελθόν στο περιοδικό Down Town με τα αγγελούδια τους και μίλησαν μεταξύ άλλων για την μητρότητα και τις αλλαγές που αυτή έφερε στην καθημερινότητά τους, έθιξαν διάφορα σημαντικά ζητήματα που αφορούν κάθε μητέρα, περιέγραψαν πώς είναι η ζωή τους μετά τον ερχομό ενός παιδιού και μίλησαν γι’ αυτά με τα πιο τρυφερά λόγια.
Σάβια Ορφανίδου: Η Δέσποινα νομίζω είναι ίδια εγώ. Μου μοιάζει πάρα πολύ, όχι μόνο εξωτερικά αλλά κυρίως στον χαρακτήρα. Όλα τα καλά μου και όλα τα κακά μου, τα έχει πάρει η Δέσποινα. Οπότε, είναι αυτό το πείσμα της, όταν της λέω να κάνει κάτι και δεν το κάνει, αυτή η αποφασιστικότητά της όταν θέλει κάτι και το διεκδικεί αλλά και αυτή η τσαχπινιά της, όταν ξέρει ότι μπορεί να μανουβράρει τη μητέρα της με συγκεκριμένο τρόπο, για να πετύχει αυτό που θέλει.
Αντωνία Χαραλάμπους: Οι πιο χαρακτηριστικές στιγμές ήταν, νομίζω, οι ώρες πριν από τον ερχομό του Αδριανού. Η γέννηση ενός μωρού δεν είναι μόνο μια απίστευτη εμπειρία ζωής, αλλά και μια διαδικασία λίγο επίπονη. Είναι μια πρόκληση για μια γυναίκα, θεωρώ, γιατί χρειάζεται να επιστρατεύεις όλων των μορφών δυνάμεις, ψυχική, πνευματική, σωματική. Θέλει υπομονή και ψυχραιμία, δεν είν’ αστείο.
Κρίστη Αγαπίου: Πράγματι αυτό νιώθω. Από τη μέρα που ήρθε η Ελύσια στη ζωή μου, πριν από έναν χρόνο, είναι σαν να βιώνω ένα διαφορετικό είδος αγάπης. Το μωρό αυτό με έκανε να ανακαλύψω μια δύναμη μέσα μου, που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι την είχα! Αυτός ο χρόνος με όλες τις δυσκολίες και τις ευκολίες του νιώθω ότι πέρασε τόσο γρήγορα και σχεδόν δεν το πιστεύω πως η Ελύσια είναι κιόλας ενός έτους.
Κρίστυ Παπαδοπούλου: Ο κάθε άνθρωπος κάνει ό,τι τον ευχαριστεί. Πρέπει όμως να ξέρει πού σταματούν τα όρια του και πού αρχίζουν τα όρια του άλλου. Γενικά με το θέμα εγκυμοσύνη, θηλασμός, τι πρέπει να κάνεις με το παιδί σου, πώς να το μεγαλώσεις, πόσα κιλά πρέπει να χάσεις, πότε θα κάνεις άλλο παιδί ή πότε θα κάνεις παιδιά, όλοι έχουν άποψη. Το ζήτημα είναι ότι εσύ ξέρεις ποια είναι τα όρια σου και πώς να τα διαχειριστείς. Καλό είναι να έχεις ανθρώπους δίπλα σου, όπως κι έναν σύντροφο, που να σε σέβονται σε οτιδήποτε αποφασίσεις! Είναι μεγάλη απόφαση να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί για εκατομμύρια λόγους. Ο σεβασμός και η σιωπή λοιπόν, είναι κάτι που κάθε άνθρωπος θα πρέπει να σκεφτεί, προτού εκφέρει γνώμη. Γιατί έχω δικαίωμα να κάνω ό,τι μπορώ καλύτερο, γι’ αυτό το πλάσμα που κουβαλάω.
Έλια Ιωαννίδου: Η πιο υπέροχη έκπληξη στη ζωή είναι να ανακαλύπτεις ξαφνικά την ίδια σου την αξία. Η Αμελί έκανε τις μέρες μου φωτεινές και την καθημερινότητα παιχνίδι, με τις ευκολίες και τις δυσκολίες της. Είναι το δικό μου ουράνιο τόξο, που δε σβήνει μετά από λίγο!
«Όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται στ’ αυτιά κάποιου -ότι αλλάζουν τα πάντα μέσα σου, ακόμα και η κοσμοθεωρία σου- αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να εκτιμήσεις όλα όσα βιώνει μια γυναίκα που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί. Σε μένα, λοιπόν, άλλαξε ο τρόπος σκέψης μου, η ζωή μου, η διάθεση μου, οι προτεραιότητες μου…»
Στέλλα Δημητρίου: Η δίδυμη κύηση θεωρώ ότι έχει μεγαλύτερο άγχος, μιας και είναι δύο τα μωρά. Προσωπικά, είχα τεράστια αγωνία στο να μπω στον μήνα μου, να πάνε όλα καλά στη γέννα και να είναι υγιείς. Μόλις άκουσα το κλάμα τους, ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής. Λαχταρούσα τόσους μήνες, πιο πολύ από όλα, να τους κρατήσω στην αγκαλιά μου. Ήταν τόσο συγκινητικό και έντονο. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα το διπλό θαύμα που βίωνα. Είμαι ευγνώμων που το έζησα. Θα το θυμάμαι για πάντα. Είναι από τις φορές που υπερισχύει το συναίσθημα και τα λόγια αποδεικνύονται φτωχά για να το περιγράψουν. Αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένη!
Μαρία Κορτζιά: Είναι σίγουρα πολύ διαφορετικό να έχεις δύο παιδιά παρά ένα. Πόσω μάλλον όταν είναι τόσο κοντά ηλικιακά. Είναι πιο πολλές οι απαιτήσεις. Είναι και αυτό όμως, θέμα συνήθειας και προσαρμογής. Νομίζω στον Γιώργο βλέπω πιο πολλά κοινά με ένα. Νομίζω στον Γιώργο. Ο Σοφοκλής μου θυμίζει πολλές φορές τον μπαμπά του, τόσο εξωτερικά όσο και στον χαρακτήρα.
Μαρίνα Μανδρή: Ναι, χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί. Η διαμόρφωσή του χαρακτήρα ενός παιδιού δεν προκύπτει μόνο από τους γονείς, αλλά μέσα από την αλληλεπίδραση και με άλλους ανθρώπους. Χρειάζεται ένα “χωριό” από φίλους, παππούδες και γιαγιάδες, νταντάδες για να υπάρξει ένας γονέας εκτός σπιτιού. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι η πολιτεία δεν είναι ιδιαίτερα φιλική προς τους γονείς και δη προς τις μητέρες. Ξεκινώντας από την ίδια την άδεια μητρότητας. Είναι τραγικά μικρής χρονικής διάρκειας. Οι δομές είναι φτωχικές. Οι γονείς αναγκάζονται να αφήνουν ώρες τα παιδιά στο σχολείο αφού δεν υπάρχουν εναλλακτικές κι εμείς χαιρόμαστε με το επίδομα που δίνεται για τα δίδακτρα των νηπιαγωγείων. Αντί να δίνουμε την ευκαιρία στον γονέα να μείνει 2-3 χρόνια με τα παιδιά στο σπίτι, του δίνουμε επίδομα για να στέλνει το βρέφος σε σταθμό για να πάει να δουλέψει. Αν είναι επιλογή και ανάγκη του γονέα να επιστρέψει άμεσα στη δουλειά ή στις δραστηριότητες του, τότε πολύ καλώς συμβαίνει. Αν δεν είναι όμως, τί γίνεται; Είναι βάναυσο. Υπάρχει τεράστια παθογένεια και μπορώ να μιλώ με τις ώρες σχετικά.
Κλέλια Γιασεμίδου: Η αλήθεια είναι ότι κάποιες στιγμές πιάνω και εγώ η ίδια τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι και να λέω, τώρα εγώ έγινα στ’ αλήθεια μαμά; Είναι πράγματι δικό μου αυτό το μωρό, που έχω μαζί μου; Νομίζω ότι αν θα επιχειρούσα να περιγράψω με λόγια αυτό το διάστημα με τη μικρή, θα έλεγα ότι πρόκειται για τρεις συναρπαστικούς μήνες, με τα πάνω και τα κάτω τους. Σίγουρα δεν είναι ούτε όλα ρόδινα αλλά ούτε αυτό που λένε πολλοί «η καλύτερη περίοδος», γιατί είναι συχνά τα σκαμπανεβάσματα τόσο στην ψυχολογία της νέας μαμάς, όσο και στην προσαρμογή του μωρού στη νέα πραγματικότητα.
