Η πρωταγωνίστρια της διεθνούς σειράς του MEGA «Maestro», που υπογράφει ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, η οποία μεταδίδεται και στην Κύπρο, κάθε βδομάδα, από τον Alpha Κύπρου, μίλησε στον Γιάννη Χατζηγεωργίου και το Down Town και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στπ «Μπρούσκο», που της άνοιξε πόρτες στην υποκριτική.
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Μου έκανε πάντως εντύπωση, παρακολουθώντας κάποιες συνεντεύξεις που έχεις δώσει, πως δεν ήταν απ’ την αρχή της ζωής σου στο μυαλό σου το ενδεχόμενο να γίνεις ηθοποιός. Ενώ, εσύ, μας έχεις ήδη πείσει για το αντίθετο: Σα να ήταν παιδικό σου όνειρο…
Όταν είχα ξεκινήσει παλιά, με το «Μπρούσκο» -που, ουσιαστικά, ήμουν ένα παιδί ακόμη, μόλις είχα τελειώσει το σχολείο- εγώ δεν είχα ιδέα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Και επειδή με βοήθησε πάρα πολύ η συγκεκριμένη διαδικασία και η δουλειά, αποφάσισα να «επενδύσω» σ’ αυτήν, να δουλέψω πολύ γι’ αυτήν και να την σπουδάσω. Τότε άνοιξε ένας τεράστιος κόσμος για μένα. Μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης, αργότερα, κατάλαβα πως αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου – πίστεψα πολύ σ’ αυτό, και προσπάθησα να τα καταφέρω. Έτσι προέκυψαν κι όλα τα υπόλοιπα. Έχοντας ήδη αποφασίσει πως θα «θυσίαζα» την δουλειά του modeling, τις προτάσεις που είχα, τα χρήματα που έβγαζα, ώστε να μπορέσω να εκπαιδευτώ απερίσπαστη στην υποκριτική. Η ουσία, για μένα, ήταν να εμβαθύνω σ’ αυτήν πια, αποκλειστικά.
Ενώ, μικρή, με τι ήθελες να ασχοληθείς μεγαλώνοντας;
Είχα περάσει από διάφορα στάδια. Ήθελα, από την μία, να ασχοληθώ με το επάγγελμα του πατέρα μου, που είναι οικονομολόγος, μετά αποφάσισα να γίνω δικηγόρος, ύστερα ήθελα να γίνω δημοσιογράφος -πέρασα μάλιστα στο Πανεπιστήμιο, στον κλάδο της δημοσιογραφίας- και τελικά έγινα ηθοποιός (χαμογελάει).
Το πρόγραμμα και η πειθαρχία που σε χαρακτηρίζουν, νομίζω πως είναι απόρροια και από το modeling. Έτσι δεν είναι;
Φυσικά. Είναι μεγάλη εμπειρία, από μικρό παιδί, να δουλεύεις με ενήλικες, να υπάρχει πάντα πρόγραμμα και να μην ξεφεύγεις ποτέ απ’ αυτό -ακόμη και στην καθημερινότητά σου, στο τι θα φας για παράδειγμα- γι’ αυτό και θεωρώ πως η δουλειά του μοντέλου είναι μια πολύ σκληρή δουλειά που χρειάζεται αντοχές. Θα πρόσθετα πως τα χρόνια που εργαζόμουν ως μοντέλο, με έχουν αλλάξει και ως άνθρωπο: Απέκτησα περισσότερες αντοχές π.χ., κάτι που βλέπω πως «αποδίδει» σήμερα σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό γύρισμα.
Πώς είναι, αλήθεια, η αίσθηση, μέσω του Netflix, να προβάλλεσαι και διεθνώς πια;
Τώρα που είμαι εδώ, στους Παξούς, έχουν έρθει πολλοί άνθρωποι από την Βραζιλία, από την Αυστραλία, από την Αμερική, την Ευρώπη, από πολλές χώρες του κόσμου, οι οποίοι μας λένε: «Λόγω του ότι είδαμε εσάς στη σειρά, ήρθαμε!». Μας ενημέρωσαν, επίσης, πριν από λίγες μέρες, αφότου ξεκίνησε να προβάλλεται ο δεύτερος κύκλος της σειράς, πως είμαστε μέσα στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως, αλλά εδώ που είμαστε δεν το αντιλαμβανόμαστε ακόμη, δεν νιώθουμε αυτή την μεγάλη χαρά, μας είναι λίγο «ξένο» – νιώθω πως θα το καταλάβουμε αργότερα, όταν θα μας λείψει ενδεχομένως η σειρά, όταν θα την νοσταλγούμε.
Εσύ, ωστόσο, πώς εισπράττεις αυτή την μεγάλη επιτυχία;
Νιώθω οικείο αυτό που βιώνουμε όλοι, ίσως γιατί μπαίνουμε στα σπίτια του κόσμου, με τον οποίο έχουμε επαφή, μας στέλνει μηνύματα, μας ρωτάει πράγματα, μας λέει τα καλά του λόγια. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να εκφράσω αυτό που νιώθω είναι λέγοντας «ευχαριστώ!» – δεν βρίσκω άλλο τρόπο. Είμαι εδώ, πάω για μπάνιο και λέω, ακόμη και στη θάλασσα, «ευχαριστώ», στον ήλιο λέω «ευχαριστώ», στον Χριστόφορο το πιο μεγάλο «ευχαριστώ!». Μόνο με ευγνωμοσύνη μπορώ να εκφράσω όλα όσα έχω μέσα μου και νιώθω!
