Συνέντευξη στο περιοδικό Down Town και τον Αλέξανδρο Πρίφτη παραχώρησε η Μελίνα Ασλανίδου η οποία μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στην Κύπρο, ενώ μίλησε και για την οικογένειά της και τις μέρες που πηγαίνει στο χωριό.
Διαβάστε επίσης: Μελίνα Ασλανίδου: Το ροζ συννεφάκι, η ωμή πραγματικότητα και ο ρομαντισμός που δεν χάνει
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Πώς είναι, για σένα, κάθε φορά που πας στο μέρος που γεννήθηκες και μεγάλωσες, την Παραλίμνη;
Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, αλλά εμείς ως περιοχή, εκεί, έχουμε αδελφοποιηθεί με το Παραλίμνι της Κύπρου και μάλιστα ήμουν από τα παιδιά που είχαν χορέψει σ αυτή τη μεγάλη γιορτή της αδελφοποίησης (χαμογελάει). Είμαστε αδέλφια κι έχω πολλά τέτοια «αδέλφια» εγώ στην Κύπρο! Τώρα, με το να επιστρέφω στην πατρίδα μου και στα χώματα που μεγάλωσα, τι να σου πω… Γίνομαι και πάλι παιδί! Όταν πάω στο χωριό μου και στο σπίτι που μεγάλωσα, γίνομαι το παιδί της μαμάς και του μπαμπά. Δεν υπάρχει καμία κρίση, καμία αρνητική διάθεση. Μόνο αποδοχή. Όταν γυρίζεις στη βάση σου, εκεί καταλαβαίνεις το πόσο σου έλειψε. Στην καθημερινότητα μας δεν το βλέπουμε αυτό, δυστυχώς…
Όταν πας στο χωριό, στην οικογένειά σου, ακούς τις κλασσικές ατάκες από την μητέρα σου, του τύπου «έχεις αδυνατίσει! Δεν τρως;» κ.λπ.;
Ε, καλά, αυτό εννοείται! Με το που πάω η μάνα μου ξέρει ποια φαγητά μου αρέσουν και μου τα φτιάχνει: Αυγά, πατάτες, γεμιστά – ξέρει ποια φαγητά αγαπώ. «Όχι μαμά», της λέω, «δεν θέλω τίποτα, το πρόγραμμά μου είναι αυτό και θέλω να μου κάνεις μόνο αυτά!». Κι έτσι τους βάζω κι εγώ σε πρόγραμμα. Ακολουθούν το δικό μου κι εκείνοι! (γελάμε). Για έναν γονέα, ξέρεις, ακόμη και 80 ετών να είναι το παιδί του κι εκείνος να είναι πολύ μεγαλύτερος, εάν ζει, πάντα θα το βλέπει ως «το παιδί του». Είναι απίστευτο αυτό. Όσων ετών και γίνουμε, θα είμαστε στα μάτια των γονιών μας, «τα παιδιά τους». Για πάντα.
