Το power girl της απογευματινής ζώνης του Sfera 96,8 Κωνσταντίνα Ευριπίδου, μιλά για τη νέα της ζωή στη Λεμεσό, για τα παιδιά της που είναι οι καλύτεροί της φίλοι, για τις δύσκολες αποφάσεις που χρειάστηκε να πάρει αλλά και όλα εκείνα που δίνουν νόημα στην (ήδη γεμάτη) ζωή της.
Από την Τάνια Νεοκλέους
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Από τις Κυκλάδες μέχρι την Τοσκάνη και από την Ίμπιζα μέχρι το αυριανό σου ταξίδι στο Παρίσι, όπου θα βρεθείς στην Εβδομάδα Μόδας, νιώθω ότι αυτό που σίγουρα σού άφησε το φετινό καλοκαίρι είναι όμορφες εικόνες.
Ισχύει αυτό, γιατί και εγώ είμαι από τους ανθρώπους που θεωρώ ότι τα ταξίδια είναι επένδυση στη ζωή μας, ενώ μας βοηθούν να αντλούμε εικόνες και ερεθίσματα που μας εμπνέουν. Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν προορισμό, νιώθω ένας άλλος άνθρωπος, γι’ αυτό και είμαι πραγματικά ευγνώμων που μέσα από τη δουλειά μου έχω συχνά την ευκαιρία να ταξιδεύω. Αυτό ετοιμάζομαι να κάνω και αύριο, ταξιδεύοντας στο Παρίσι, όπου θα παραστώ στη Fashion Week. Ανυπομονώ να βρεθώ εκεί, να αντλήσω έμπνευση, να βυθιστώ για λίγο στη μόδα, που είναι το πάθος μου και να επιστρέψω πίσω γεμάτη με εμπειρίες και όμορφες εικόνες, που θα μου δώσουν το «μπουστάρισμα» που χρειάζομαι για τη νέα σεζόν.
Αλήθεια, με ποια διάθεση σε βρίσκει; Είσαι από τους ανθρώπους που απολαμβάνουν την επιστροφή στην καθημερινότητα, στη ρουτίνα και στο …πρόγραμμα;
Είμαι από τους ανθρώπους που μου αρέσει η ρουτίνα και που νιώθω μάλιστα ότι τη χρειάζομαι στη ζωή μου. Παρόλα αυτά, για την ώρα τουλάχιστον, νιώθω ότι δεν έχω βρει εντελώς τις ισορροπίες μου, όμως θεωρώ ότι μέχρι τον Οκτώβριο θα καταφέρουμε να μπούμε σε μια ροή, τόσο εγώ όσο και τα παιδιά μου, που πλέον μεγαλώνουν και άρχισαν και εκείνα να έχουν περισσότερα μαθήματα, δραστηριότητες αλλά και υποχρεώσεις.
Διαβάστε επίσης: Η sexy εμφάνιση της Κωνσταντίνας Ευριπίδου στο Paris Fashion Week
Μια σταθερή αξία στη ζωή σου τα τελευταία χρόνια, που επέστρεψε ακόμη πιο δυναμικά αυτή τη σεζόν, είναι και η εκπομπή σου στον Sfera 96,8 που πλέον μεταδίδεται σε νέα ώρα, στις 15:00-17:00.
Η αλήθεια είναι ότι το ραδιόφωνο ήταν πάντα η μεγάλη μου αγάπη αλλά και το Μέσο, το οποίο εδώ και 13 χρόνια νιώθω ότι δεν μπορεί να λείψει από τη ζωή μου ούτε και μία σεζόν. Είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που βρίσκομαι στον Sfera τα τελευταία τέσσερα χρόνια αυτής της όμορφης σχέσης που έχω με το ραδιόφωνο, γιατί νιώθω ότι είναι ένας σταθμός που βρίσκεται πολύ κοντά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι εγώ το τι σημαίνει καλό ραδιόφωνο.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο στη συγκεκριμένη συνεργασία;
Θα έλεγα τον ίδιο τον Sfera. Τη μουσική του, τη φιλοσοφία του, την παρέα που έχουμε φτιάξει μεταξύ μας αλλά και το γεγονός ότι πρόκειται για έναν σταθμό που σέβεται τους ραδιοφωνικούς του παραγωγούς, για την ταυτότητα που έχει ο καθένας μας αλλά και για τον τρόπο και τη διάθεση με την οποία προσεγγίζουμε την εκπομπή μας. Νιώθω πολύ όμορφα για το γεγονός ότι ανήκω σε αυτή την οικογένεια εδώ και τέσσερα χρόνια, με μια συνεργασία που κυλά ευτυχώς χωρίς κανένα …παρατράγουδο.
Με τον κόσμο που σε ακούει στο ραδιόφωνο, έχεις, όλα αυτά τα χρόνια, μια άρρηκτη σχέση. Τι μηνύματα σου στέλνουν συνήθως;
Μου στέλνουν πολλά μηνύματα που έχουν να κάνουν με τα τραγούδια ή ακόμα και για κάποια θέματα που θίγω στον αέρα. Πολλές φορές μπορεί να σχολιάζω κάτι και να ζητώ τη γνώμη του κοινού πάνω σε αυτό, με τον κόσμο να ανταποκρίνεται λέγοντάς μου την άποψή του. Αγαπώ πολύ αυτή την επικοινωνία που έχουμε με τους ακροατές και μπορώ να σου πω ότι με συγκινεί κιόλας όταν μου στέλνουνε για παράδειγμα ότι με ακούνε ταξιδεύοντας στον αυτοκινητόδρομο και τους φτιάχνω τη διάθεση.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, που κάνουν καθημερινά αυτή τη διαδρομή στον αυτοκινητόδρομο, είσαι βέβαια και εσύ. Πώς βιώνεις αυτή τη συνθήκη;
Είναι κάτι που το έχω συνηθίσει εδώ και πολλά χρόνια τώρα. Επέλεξα να ζω στη Λεμεσό, παρόλο που όλες οι δουλειές που είχα στη ζωή μου ήταν πάντα στη Λευκωσία. Σίγουρα υπάρχει μια δυσκολία και μια ταλαιπωρία σε όλο αυτό, το να πηγαίνω στο σπίτι μου μετά από όλες αυτές τις ώρες στους δρόμους, όμως πραγματικά νιώθω ότι αξίζει τον κόπο, γιατί έχω χτίσει μια πολύ όμορφη καριέρα στη Λευκωσία, την οποία δεν ξέρω αν θα μπορούσα να την έχω κάπου αλλού.
Η επιστροφή σου στη Λεμεσό, παρόλα αυτά, μετά από πολλά χρόνια νιώθεις ότι προέκυψε από μια δική σου ανάγκη, να ξαναχτίσεις τη ζωή σου στη δική σου πόλη;
Κοίταξε, πάντα είχα στο μυαλό μου όχι μόνο εγώ, αλλά και ως οικογένεια, να επιστρέψουμε στη Λεμεσό, γιατί θέλαμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν εκεί. Προσωπικά ήθελα να είμαι κοντά στους γονείς μου, στον αδερφό μου, στους κολλητούς και στις κολλητές μου και στους ανθρώπους που ήξερα ότι θα μπορούσαν να με στηρίξουν στο θέμα των παιδιών και πρακτικά και συναισθηματικά. Νιώθω ότι η βοήθεια της μητέρας μου σε ό,τι έχει να κάνει με τα παιδιά μου είναι καθοριστική, γι’ αυτό και δεν θα μπορούσα να είμαι αυτή τη στιγμή στη Λευκωσία, εκτός και αν είχα μια νταντά, που δεν έχω. Ο πατέρας των παιδιών μου δουλεύει, επομένως η βοήθειά μας είναι η μητέρα και ο πατέρας μου.
Ήταν εύκολο για την Αριάδνη και τον Νικόλα να προσαρμοστούν σε αυτά τα νέα δεδομένα της ζωής τους; Πώς τους το εξήγησες τότε;
Λόγω του ότι ήταν καλοκαίρι, όταν μετακομίσαμε, ξεκινήσαμε λέγοντάς τους ότι πάμε για διακοπές στη Λεμεσό, που έτσι κι αλλιώς ήταν κάτι που κάναμε για τρεις μήνες κάθε χρόνο. Αυτή ήταν η πρώτη κίνηση που έγινε και μετά βάλαμε τα δεδομένα κάτω και εξηγήσαμε στην Αριάδνη κάποια πράγματα αλλά και ότι θα ξεκινούσε σχολείο στη Λεμεσό. Ήταν μια -όχι δύσκολη- αλλά περίεργη φάση, μέχρι να γίνουν οι προσαρμογές που έπρεπε. Σχολεία, δουλειές, να καταλάβουν –ειδικά η Αριάδνη, αφού ο Νικόλας τότε ήταν μόλις ενός έτους- την αλλαγή που συνέβαινε στη ζωή τους. Νομίζω ότι το δέχτηκαν πάρα πολύ ομαλά. Μετά δημιουργήθηκαν κάποια ερωτηματικά, τα οποία με συζήτηση και ξανά συζήτηση, νομίζω ότι ξεκαθάρισαν. Δεν θεωρώ ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα, όπως ούτε θεωρώ ότι είναι φυσιολογικό να ωραιοποιείς κάποιες δύσκολες καταστάσεις της ζωής σου, όμως προσπαθούμε να τις προσαρμόζουμε και να τις βλέπουμε όσο πιο θετικά γίνεται.
Τρία και κάτι χρόνια μετά τη μετακόμισή σου στη Λεμεσό, πώς έχει αλλάξει πλέον η ζωή σου αλλά και εσύ μέσα στην πόλη που μεγάλωνες;
Νιώθω πάρα πολύ ευγνώμων και πάρα πολύ όμορφα που ξυπνώ στη Λεμεσό. Που περνά το πρωί η μαμά μου ή ο μπαμπάς μου να πάρουν το ένα από τα δύο παιδιά στο σχολείο και να πάρω εγώ το άλλο. Που περνώ, για παράδειγμα, από το κατάστημα της ξαδέρφης και της θείας μου και τους λέω ένα «Γεια». Που περνώ από το γυμναστήριο του αδερφού μου και πίνουμε μαζί τον καφέ μας το πρωί. Που κάνω μια βόλτα κάθε μέρα στη θάλασσα μαζί με τα παιδιά μου και τρώμε σιταροπούλα ή παγωτό. Για μένα είναι πράγματα ανεκτίμητα, τα οποία μου έλειπαν πάρα πολύ, όταν ήμουν στη Λευκωσία. Περνώ για παράδειγμα από τη φίλη μου δύο φορές τη βδομάδα ή από τον φίλο μου, να μιλήσουμε και να πιούμε έναν καφέ. Δεν το είχα πριν. Πριν ήταν λίγο πιο μηχανικά όλα τα πράγματα που έκανα, γιατί ήταν και πιο πολλές οι ώρες μου επαγγελματικά, επομένως νιώθω πάρα πολύ όμορφα που είμαι στη Λεμεσό.
Τα παιδιά σου άρχισαν να μεγαλώνουν σιγά σιγά. Φαντάζομαι άλλαξαν και οι συζητήσεις που κάνετε πλέον μεταξύ σας; Ειδικά με την Αριάδνη, νιώθεις ότι είστε περισσότερο φίλες σήμερα;
Άλλαξαν πολλά πράγματα, όχι μόνο με την Αριάδνη αλλά και με τον Νικόλα. Ο Νικόλας, που μέχρι στιγμής ήταν μωρό, τώρα είναι τεσσεράμισι χρονών και πλέον μπορούμε να κάνουμε τις ίδιες συζητήσεις που κάνουμε μαζί με την Αριάδνη. Είναι τόσο ώριμος και τόσο έξυπνος, που συζητήσουμε τα πάντα. Με την Αριάδνη πλέον είμαστε δυο φίλες, που περνούμε τέλεια μαζί. Σίγουρα έχουμε και στιγμές έντασης, όμως παρόλα αυτά νιώθω ότι είμαστε πάρα πολύ κοντά και με τα δύο μου παιδιά.
Υπάρχει διαφορά στον τρόπο που μεγαλώνεις τον καθένα τους;
Υπάρχει, διότι οι ίδιοι είναι αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους, με διαφορετικές προσωπικότητες και διαφορετικούς χαρακτήρες ο καθένας τους. Η Αριάδνη είναι πιο ανεξάρτητη, πιο δυναμική και πιο …φίλη μου. Μπορούμε να συζητάμε τα πάντα μαζί. Ο Νικόλας, από την άλλη, είναι πιο κολλημένος, πιο μαμάκιας, πιο αγαπησιάρης, επομένως προσαρμόζω και τον τρόπο με τον οποίο απευθύνομαι ή που χειρίζομαι τον καθένα τους.
Βλέπεις στοιχεία δικά σου στα παιδιά σου;
Ναι, γιατί έχω δώσει και στους δύο τους σημαντικά χαρακτηριστικά μου. Η Αριάδνη έχει πάρα πολύ έντονα το πείσμα και τον δυναμισμό μου, την ανεξαρτησία μου, την εικόνα μου. Είμαστε ίδιες σε όλα. Στον Νικόλα βλέπω τη δοτικότητά μου, την ευαισθησία μου, την ηρεμία μου, πολλές φορές.
Μαζί μοιράζεστε μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς σας. Υπήρξαν στιγμές που να σε είδαν να λυγίζεις;
Ναι, έχει συμβεί να κλάψω μπροστά τους και να το μετανιώσω, όμως από την άλλη δεν ξέρω αν τελικά είναι και τόσο κακό το να είσαι απλά ανθρώπινος απέναντι στα παιδιά σου. Ακόμα και η στεναχώρια, δεν είναι παρά ένα συναίσθημα απόλυτα φυσιολογικό, το οποίο πρέπει να το αναγνωρίζουν τα παιδιά στους γονείς, χωρίς βέβαια αυτό να γίνεται η καθημερινότητά τους. Το να δουν κάποια στιγμή τη μαμά τους να λυγίζει, ενώ την έχουν συνηθίσει πάντα να είναι χαρούμενη και ευτυχισμένη, θεωρώ ότι είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα να το ζήσουν. Δεν είμαι από τις μαμάδες που θέλουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν σε γυάλα ή σε ένα ροζ σύννεφο ή σε έναν κόσμο με χρυσόσκονη, γιατί θεωρώ ότι δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν εύκολα στη μετέπειτα ζωή τους.
Ως μια προσωπικότητα με επίδραση σε πάνω από 100 χιλιάδες ανθρώπους στη σφαίρα των social media, συμβαίνει να επικοινωνούν μαζί σου γυναίκες που έχουν βγει και αυτές από έναν γάμο με παιδιά;
Έχω πάρα πολλές διαδικτυακές φίλες που είναι single mothers και νιώθω πάρα πολύ ωραία για αυτό. Δεν θα σου κρύψω ότι πολλές φορές λαμβάνω μηνύματα από άλλες γυναίκες που μοιράζονται μαζί μου την επιθυμία τους να χωρίσουν, λέγοντάς μου ότι δεν τολμούν να το κάνουν, επειδή έχουν για παράδειγμα ένα παιδί. Σίγουρα δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά με βάση τη δική μου φιλοσοφία στη ζωή, προσπαθώ να δίνω δύναμη στις γυναίκες που μπορεί να πιστεύουν ότι τελειώνει η ζωή τους μετά από ένα διαζύγιο. Θεωρώ ότι ακόμα και οικονομικά ανεξάρτητη να μην είναι μια γυναίκα ή ακόμα και την καταλληλότερη βοήθεια να μην έχει, οφείλει από το να είναι δυστυχισμένη, να δοκιμάσει να φτιάξει τη ζωή της, όπως εκείνη τη θέλει, σιγά σιγά, έχοντας φυσικά και έμπρακτη τη στήριξη από την κοινωνία.. Δεν είναι όλα εύκολα από τη μία μέρα στην άλλη και σίγουρα είναι πολύ δύσκολο να είσαι single mother, όπως είμαι και εγώ. Προσωπικά, είναι τόσα πολλά που θέλω να κάνω, τόσο για τα παιδιά μου όσο και για την καριέρα αλλά και την προσωπική μου ανάπτυξη και ταυτόχρονα όλα πολύ πιο δύσκολα. Παρόλα αυτά, δεν μετανιώνω για καμία μου απόφαση. Νιώθω ότι τα βήματα που έκανα ήταν τα σωστά, παρόλες τις δυσκολίες, τις συνέπειες των οποίων εγώ τις επωμίζομαι, χωρίς να επιβαρύνω κάποιον άλλο.
Με τον πατέρα των παιδιών σου, νιώθεις ότι έχετε μια καλή συνεργασία στα θέματα που τα αφορούν;
Ναι, υπάρχει μια καλή συνεργασία, μέχρι ένα σημείο, διότι από τη στιγμή που τελειώνει κάτι, σημαίνει ότι κάπου δεν τα βρίσκετε μεταξύ σας. Εκείνοι οι τομείς στους οποίους από πριν είχατε διαφορετική προσέγγιση, μοιραία μεγαλώνουν όταν είστε χώρια. Το ότι, όμως, υπάρχουν δύο παιδιά τα οποία λατρεύουμε και οι δύο και θέλουμε να μεγαλώσουν σωστά, αυτό δεν τυγχάνει αμφισβήτησης. Είναι πέρα για πέρα δεδομένο.
Νιώθεις ενοχλημένη για τις διαστάσεις που είχε πάρει η είδηση του χωρισμού σου εκείνη την περίοδο; Ήταν κάτι που περίμενες ότι θα συνέβαινε, δεδομένης και της προβολής που είχε ανέκαθεν η κοινή σας ζωή με τον Νεκτάριο Αλεξάνδρου;
Θεωρώ ότι ο καθένας πρέπει να ασχολείται με το σπίτι του. Τελεία. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι συμβαίνει πίσω από την κάθε πόρτα και είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο ασχολούμαστε με το σπίτι του άλλου. Πρέπει να σεβόμαστε την απόφαση και την προσωπική ζωή του καθενός. Τώρα, μπορεί να έρθεις να μου πεις, «Ναι, όμως όταν ήσαστε καλά, κυκλοφορούσατε». Φυσικά και κυκλοφορούσαμε. Όταν είσαι καλά κυκλοφορείς, όταν δεν είσαι καλά, δεν κυκλοφορείς. Όπως συμβαίνει και σε σένα και όπως συμβαίνει και στον καθένα μας.
Ο έρωτας έχει θέση στη ζωή σου σήμερα;
Κάθε μέρα έχει, εννοείται. Δεν μπορείς να ζεις, χωρίς να έχεις τουλάχιστον την ελπίδα ότι θα ξαναερωτευτείς ή την ελπίδα ότι θα έχεις κάτι όμορφο στη ζωή σου.
Πλέον τι θεωρείς όμορφο στη φάση που βρίσκεσαι;
Ξέρεις, με το πέρασμα του χρόνου νιώθω ότι έγινα λίγο πιο ρεαλίστρια πάνω σε αυτά. Ειδικά μετά που ζεις κάτι μεγάλο, γάμο, παιδιά κτλ, φτάνεις στο σημείο να πεις, Οκ, θα ξανασυμβεί κάτι; Εννοείται ότι ξανασυμβαίνει και εννοείται ότι θέλεις να το ξαναζήσεις. Και όταν το ξαναζήσεις είναι ακόμα πιο ώριμο και ακόμα πιο όμορφο, γιατί πλέον συνυπάρχει η λογική με το συναίσθημα, δεν είναι μόνο ο ενθουσιασμός. Τώρα αυτό που ψάχνω είναι μια όμορφη, μια ήρεμη επικοινωνία, χαρά, γέλιο πολύ, ένα ωραίο δείπνο, ένα ωραίο ταξίδι, ένα ωραίο φαγητό, μια ωραία συζήτηση, εμπιστοσύνη.
Λίγους μήνες πριν γίνεις 40, τι νιώθεις ότι έχεις περισσότερο ανάγκη στη ζωή σου;
Όσο μεγαλώνω, αντιλαμβάνομαι ότι η δική μου οπτική για τη ζωή είναι να είμαι χαρούμενη, να έχω δύο ασφαλή και χαρούμενα μωρά, να έχω τρεις – τέσσερις φίλους που να γελώ, να περνώ καλά, να έχω τους ανθρώπους μου γύρω μου και να έχω όμορφες στιγμές ξεγνοιασιάς. Να κάνω ένα ωραίο ταξίδι, να παίρνω ωραίες εικόνες, να κάνω μια δουλειά που να νιώθω δημιουργική, χωρίς τοξικό περιβάλλον. Τη στιγμή που θα πάω να φάω με τη μαμά και τον μπαμπά μου να είμαι παρούσα, να μην εξαρτώμαι από το τι λέει ο καθένας για μένα, να μην εξαρτώμαι από τα social media, να μην προσπαθώ να δείξω κάτι που δεν είμαι. Όσο μεγαλώνεις, ξεκαθαρίζεις και την εικόνα σου και τους ανθρώπους σου και τις ανάγκες σου. Αυτό κάνω εγώ και νιώθω πιο ήρεμη από ποτέ. Πιο κατασταλαγμένη, πιο ισορροπημένη. Νιώθω ότι είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου.
Styling: Shona Muir
Μαλλιά: Όλια Ιακώβου (Lagom Hair Salon)
Μακιγιάζ: Έλενα Θεοδώρου (21:21 Cosmetics)
Περιοδικό Down Town Κύπρου
