Στην εκ βαθέων συνέντευξή του στον Γιάννη Χατζηγεωργίου για το περιοδικό TV Mania, ο Ετεοκλής Παύλου μιλάει για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στις ανθρώπινες σχέσεις λόγω της αναπηρίας του. Με ειλικρίνεια και χωρίς πικρία, αναφέρεται σε φίλους που απομακρύνθηκαν και σε γυναίκες που τον απέρριψαν, αλλά και στο σημαντικό μάθημα που πήρε μέσα από αυτές τις εμπειρίες.
Η αναπηρία σου έπαιξε και αρνητικό ρόλο στις σχέσεις σου; Φίλοι που να σου γύρισαν την πλάτη ή γυναίκες -πριν από την Ελένη-, που να σε απέρριψαν λόγω αυτής;
Ναι, υπήρξαν φίλοι που έχασα. Για παράδειγμα, θυμάμαι ειδικά τα πρώτα Καλοκαίρια, τότε που εγώ ήμουνα ακόμη επάνω σε αμαξίδιο, και ήθελα να πάω μαζί με φίλους μου στη θάλασσα -αλλά δεν γινόταν να πάω σε παραλίες με σκάλες, σε κατηφόρες κ.λπ.-, που έτυχε να έρθουν και να μου πουν κάποιοι από αυτούς: «Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πάμε όλοι μαζί, γιατί δεν μπορούμε να πάμε εκεί που θέλουμε μαζί σου!». Τότε, θυμάμαι, ότι στεναχωρέθηκα πολύ, αλλά μετά κατάλαβα πως έπρεπε να γίνει αυτό το φιλτράρισμα στη ζωή μου.
Διαβάστε επίσης: Φιντιρίκος: Ευχήθηκε “Χρόνια Πολλά” στην Μελίνα Νικολαΐδη με μια τρυφερή φωτογραφία
Ακόμη και με αυτό τον δύσκολο, για την ψυχολογία μου, τρόπο. Υπήρξε, επίσης, και κοπέλα που, στην φάση του φλερτ, με στενοχώρησε και με πλήγωσε με τον τρόπο της. Όμως, υπήρξε και μία άλλη γυναίκα που μου είπε ευθέως: «Δεν έχω φανταστεί τη ζωή μου μαζί με έναν άνθρωπο που να έχει πρόσθετο μέλος. Λυπάμαι!». Σε αυτή την κοπέλα όμως, εγώ δεν θα έβαζα αρνητικό πρόσημο. Γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που οι ίδιοι, ως προσωπικότητες, δεν μπορούν να διαχειριστούν την αναπηρία – αυτούς τους ανθρώπους εγώ τους κατανοώ· δεν τους κάνει «κακούς» ανθρώπους μία δική τους «αναπηρία» στην κατανόηση του άλλου. Είναι, επομένως, και θεμιτό και δεκτό, όσο κι αν πονάει, κάποιος για κάποιον να κάνει πίσω – δεν πειράζει, δεν έγινε και τίποτα, πρέπει να είσαι ok και με την πραγματικότητα του άλλου ανθρώπου. Τουλάχιστον εγώ έτσι αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, στις ανθρώπινες σχέσεις.
