Ο Σπύρος Σταυρινίδης «έφυγε» από τη ζωή το πρωί της Κυριακής 13 Απριλίου, σε ηλικία 79 ετών και βύθισε στο πένθος τον καλλιτεχνικό κόσμο του νησιού μας. Ο ηθοποιός υπήρξε μια εμβληματική φυσιογνωμία του κυπριακού θεάτρου, με μια λαμπρή πορεία. Ο Σπύρος Σταυρινίδης σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις στη δημοσιογράφο Τάνια Νεοκλέους, είχε δηλώσει πως: «Θα πάψω να είμαι ηθοποιός όταν πεθάνω».
– Ανατρέχοντας στην παιδική σας ηλικία, θα λέγατε ότι είχατε όμορφα χρόνια;
Οπωσδήποτε. Τη μάνα μου τη θυμάμαι πάντα γελαστή, παρά τις δυσκολίες και τη φτώχια που είχαμε. Τις έγνοιες τις είχε ο πατέρας μου.
– Τι άνθρωποι ήταν οι γονείς σας;
Άνθρωποι με αληθινή αγάπη ο ένας για τον άλλο. Ο πιο σύντομος τρόπος για να περιγραφεί η σχέση των δυο τους, νομίζω αποτυπώνεται σε μια φωτογραφία, που έχω φυλάξει. Η μάνα μου στη φωτογραφία να κρατά ένα ταψί με το ψητό της Κυριακής, τα χέρια της να καίγονται και ο πατέρας μου να στέκεται πίσω της κρατώντας τη σφιχτά και κάνοντας παιχνίδια μέχρι να τους φωτογραφίσουμε. Είναι μια εικόνα, όπου ο πατέρας μου γελά και η μάνα μου καίγεται. Καταλαβαίνεις; Αυτοί ήταν οι γονείς μου.
– Και τ’ αδέρφια σας; Τα αδέρφια μου ήταν ο Τάκης, ο Ανδρέας και η Νίτσα.
Τρία αγόρια και ένα κορίτσι. Παιχνίδια δεν είχαμε τότε, όπως έχουν τα παιδιά σήμερα, όμως αυτό που θυμάμαι είναι πως ακόμα και όταν μεγαλώσαμε και ο καθένας μας πήρε τον δρόμο του, κάθε Σάββατο πηγαίναμε και τρώγαμε στης μάνας μας, γιατί υπήρχε έντονη μας η ανάγκη της οικογένειας. Το να καθίσεις μαζί γύρω από ένα τραπέζι και να ανταλλάξεις τις σκέψεις σου με τα αδέρφια και τους γονείς σου, έχει τη σημασία του στη ζωή του κάθε ανθρώπου.
– Με τον Τάκη Σταυρινίδη, τον αδερφό σας, είχατε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση και μια σχεδόν παράλληλη πορεία. Τι άνθρωπος ήταν;
Ο Τάκης ήταν είδωλο. Θεατρίνος, πολύ ταλαντούχος, που προσχώρησε σε πολλά είδη θεάτρου. Έκανε και επιθεώρηση, αλλά και σοβαρό θέατρο. Μετά το γύρισε στο τραγούδι, ενώ ήταν και ένας φοβερός ραδιοφωνιτζής. Το «Πάρε Δώσε», δε, που παρουσίαζε στην τηλεόραση, άφησε εποχή. Ήταν σταρ ο Τάκης. Εγώ, από την άλλη, δεν είμαι σταρ. Δεν μου βγαίνει, δεν μου πάει. Τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Τάκη, όταν η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε, έδωσα παραίτηση από τον ΘΟΚ, γιατί ήθελα να είμαι δίπλα του. Έζησα από κοντά τα όσα πέρασε.
– Η τέχνη έχει ταυτιστεί κατά κάποιο τρόπο με τη ζωή σας. Αν δεν κάνω λάθος, δεν παντρευτήκατε ποτέ…
Είχα πάντα σχέσεις με τις οποίες συζούσα. Το ίδιο δεν είναι με το να είσαι παντρεμένος;
– Ο έρωτας ποιο ρόλο έπαιξε στη ζωή σας;
Καταλυτικό. Και ακόμα πάσχουμε. Ο έρωτας είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής, έτσι δεν είναι; Σήμερα, βέβαια, δεν είμαι σίγουρος για την υπόστασή του. Πλέον είναι τόσο χύμα τα πράγματα, τόσο εύκολα όλα, τόσο ρευστές οι σχέσεις. Η τηλεόραση, τα social media, νομίζω όλα αυτά έχουν βοηθήσει στο να εκλείψει ο ρομαντισμός. Είναι τόσο ωμά τα πράγματα και τόσο δύσκολη η επιβίωση, πλέον.
– Ένα παιδί σας λείπει σήμερα;
Τα παιδιά υπάρχουν. Είναι τα παιδιά των αδερφών μου και της αδερφής μου. Δικά μου δεν είναι και αυτά τα παιδιά;
– Ως άνθρωπος είστε και κάπως μοναχικός;
Είμαι. Γι’ αυτό και επέλεξα να είμαι μόνος μου. Δεν νιώθω, όμως, μοναξιά, γιατί τη διαχειρίζομαι σωστά. Μοναξιά ένιωθα έντονη στην Αθήνα και παρά τις προτάσεις που είχα τότε, τα μάζεψα άρον-άρον και ήρθα στην Κύπρο. Γιατί το έκανα; Γιατί ανά πάσα στιγμή μπορούσα να συναντήσω τους φίλους μου. Στην Αθήνα, λόγω των αποστάσεων, έβλεπα τους φίλους μου κάθε τρεις μήνες. Δεν μου άρεσε αυτό που συνέβαινε.
– Μετά από 55 χρόνια στον χώρο, σήμερα τι είναι για σας το θέατρο;
Είναι πηγή ζωής. Πες μου ποιος άνθρωπος στον πλανήτη δεν ονειρεύτηκε κάποια στιγμή να είναι κάποιος άλλος. Όλα αυτά τα όνειρα και όλες αυτές τις ανθρώπινες φαντασιώσεις, εμείς οι ηθοποιοί τις ενσαρκώνουμε με το να είμαστε για λίγο κάποιοι άλλοι. Βγάζουμε τα ανθρώπινα απωθημένα μας, τις χαρές, τις λύπες μας πάνω στη σκηνή. Είμαστε τυχεροί.
– Πότε θα σταματήσετε να είστε ηθοποιός;
Όταν πεθάνω.
