Η Ελίτα Μιχαηλίδου φιλοξενήθηκε στο δεύτερο επεισόδιο του podcast του like.com.cy, «Winter@LIKE» με τον Χαράλαμπο Χειμώνα. Μεταξύ άλλων η αγαπημένη παρουσιάστρια αναφέρθηκε στο διαζύγιο των γονιών της, τα σκαμπανευάσμα που πέρασε η σχέση τους, ενώ παράλληλα ρωτήθηκε για την απώλεια του μπαμπά της τον περασμένο Νοέμβριο.
«Ήμουν το παιδί που στο διαζύγιο, που ο ένας τραβούσε το ένα χέρι από τη μια και ο άλλος από την άλλη στους δρόμους. Τους έχω δει να κατατσακίζονται ως άνθρωποι, δύο υπέροχοι άνθρωποι. Οι ζωντανοί μου θεοί, ήταν πολύ φωτεινές προσωπικότητες. Παρ’ όλα αυτά, τα διαζύγια στην τότε εποχή -ίσως και σήμερα- κατακερματίζουν τους ανθρώπους, τους κονιορτοποιούν. Άρα φύση και θέση πάντα θα ταυτίζομαι με τον αδύναμο και πάντα με αυτόν που έχει ανάγκη την ανθρωπιά μας», δήλωσε αρχικά η Ελίτα Μιχαηλίδου.
Τον περασμένο Νοέμβριο «έφυγε» από τη ζωή ο μπαμπάς σου, πρόλαβες του πεις όσα ήθελες;
Ναι. Να σου πω ότι ο πατέρας μου ήταν αυτός που με πήρε από τη μάνα μου και έζησε μαζί του από τα εφτά και μεγάλωσα κοντά του. Απαγορευόταν για ένα μεγάλο διάστημα να δω τη μάνα μου. Πέρασα πολύ δύσκολα, ήταν πολύ δύσκολο το διαζύγιό τους. Περάσαμε τα πάνω και τα κάτω, αλλά να ξέρεις κάτι. Αυτό που βρήκα και διάβασα είναι πως αυτό είναι αγάπη. Και να “χτυπιέσαι” και σε “χτυπούν” και να αγκαλιάζεσαι και να φωτίζει ο ένας με την παρουσία του άλλο. Το συγνώμη, η παρουσία. Όλα αυτά είναι σχέσεις και αγάπη. Αν νομίζει κανείς ότι είναι μόνο με την παγωμένη απόσταση και με τον καθωσπρεπισμό… αυτά δεν είναι σχέσεις!
Του κράτησες θυμό;
Όχι, έφυγε μέσα από την αγκαλιά μου. Στο παρελθόν, περάσαμε διαστήματα θυμού και με τους δύο. Την μεν μητέρα μου για το γιατί δεν με διεκδίκησε -δεν ήξερα ότι με διεκδικούσε και δεν έφτανε κοντά μου- και στον δε πατέρα μου για άλλα προβλήματα. Βεβαίως και περνάς δυσκολίες. Και εκείνοι θύμωσαν μαζί μου για άλλα πράγματα. Αυτό είναι η σχέση. Πιστεύω όμως ότι είμαι από αυτές τις κόρες, που λάτρεψαν τους γονείς τους με όλη την καρδιά τους, με όλη την ψυχή τους, με όλο τους τον εαυτό. […] Ήμουν πολύ τυχερή που τους είχα γονείς μου γιατί ήταν υπέροχοι άνθρωποι. Πρέπει να το πω αυτό.
