Η αγαπημένη μας Κατρίν από τον «Άγιο Έρωτα», η Ιωάννα Παππά, λίγο πριν το τραγικό της «τέλος» στη σειρά, είναι η ηθοποιός που αναγνωρίστηκε πολύ νωρίς στην πορεία της για το ταλέντο της, τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση, και κατάφερε, μέσα στα χρόνια, να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της υποκριτικής τέχνης.
Η γενική αίσθηση είναι πως η Κατρίν έχει κάτι που σου ταιριάζει. Κάτι από την αισθητική της, τον «αέρα» της, την ιδιοσυγκρασία της. Συμφωνείς;
Η αλήθεια είναι ότι μ’ αρέσει αρκετά αυτός ο χαρακτήρας, μ’ αρέσουν οι ιδέες της, ο τρόπος που συμπεριφέρεται, που σκέφτεται, που κινείται. Βασιστήκαμε πολύ από το γεγονός πως προέρχεται από την Ευρώπη, από το Παρίσι συγκεκριμένα, μία εποχή που και η μόδα ήταν πολύ χαρακτηριστική για τις γυναίκες -γι’ αυτό και «επενδύσαμε» και σε αυτό, με την ενδυματολόγο- και νομίζω πως πλησιάσαμε αρκετά εκείνη τη χρονική περίοδο. Η αλήθεια είναι ότι έχω σύνδεση με την ιστορία αυτής της γυναίκας και για το ότι έχει υποστεί, φυσιολογικά, ως άνθρωπος, ματαιώσεις στη ζωή της, και δεν είναι μια γυναίκα που νιώθει ατρόμητη και άφοβη -έχει στραπατσαριστεί κι εκείνη, είχε στο παρελθόν σχέσεις που την έκαναν να πονέσει πολύ-, αλλά, παρόλ’ αυτά είναι ένας δυναμικός χαρακτήρας που έχει το θάρρος της γνώμης της και όταν προκύπτει ένα πρόβλημα αναλαμβάνει δράση χωρίς να φοβάται. Αυτό φυσικά καταλαβαίνουμε ότι, μερικές φορές, μπορεί να έχει και αρνητικές επιπτώσεις, γιατί πολλοί άνθρωποι δεν τα πάνε καλά με τους δυναμικούς ανθρώπους, αφού τους φέρνουν σε δύσκολη θέση, και θα προτιμούσαν να μην τους βρίσκουν στο δρόμο τους, να μην στέκονται εμπόδιο στη ζωή τους.
Πάντως, εμείς, θα θέλαμε να σε βλέπουμε και του χρόνου στη σειρά…
(γελάει). Η αλήθεια είναι ότι η Κατρίν είναι ένας χαρακτήρας που σκέφτομαι ότι δεν έχει «εξαντληθεί» και αυτό με κάνει και κατά κάποιο τρόπο χαρούμενη γιατί νιώθω ότι είναι μια καλή στιγμή για τον χαρακτήρα, κάπως να ολοκληρώσει, παρά να είναι ένας χαρακτήρας που έχει δώσει ό,τι ήταν να δώσει και απλά βαριέσαι να βλέπεις την εξέλιξή του. Οπότε, από μια άποψη, αυτό είναι καλό. Νιώθω ευχάριστα που ζήσαμε μαζί της κάποια πράγματα.
Θα ανασυρθείς «νεκρή» από ένα πηγάδι στα επόμενα επεισόδια, σωστά;
Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς τι θα γίνει (γελάει).
Μου ανέφερες προηγουμένως για «ματαιώσεις». Τις ματαιώσεις της δικής σου ζωής, μετά από ποια ηλικία τις αισθάνθηκες;
Νομίζω πως οι ματαιώσεις συμβαίνουν από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από την παιδική μας ηλικία, δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με το πότε το συνειδητοποιούμε. Κι αυτό αφορά όλες τις ανθρώπινες σχέσεις: Τις οικογενειακές, τις φιλικές, τις ενδοσχολικές, του κοινωνικού περίγυρου. Απλώς, σε μεγαλύτερες ηλικίες, καταλαβαίνουμε αν μας είχε αφήσει κάποιο τραύμα μια κατάσταση που έχουμε ζήσει, αν το έχουμε διαχειριστεί καλά, αν αφήσαμε να μας επηρεάσει κάποιο γεγονός παραπάνω ενώ έπρεπε να το έχουμε αντιμετωπίσει διαφορετικά. Περισσότερο αυτό κάνει η ηλικία: Αναγνωρίζεις αν έχεις κάνει κι εσύ λάθος ή αν έχεις χειριστεί με τον καλύτερο τρόπο αυτό που σου συνέβη. Άρα με την ηλικία έρχεται η συνειδητοποίηση, ενώ η ματαίωση μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Δεν γλιτώνει κανείς, άλλωστε, από ματαιώσεις – είναι μέσα στη ζωή!
Υπήρξε κάποιο γεγονός που να σε έκανε πιο δυνατή, που να σε σόκαρε ενδεχομένως στη ζωή σου και να σου άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα;
Σίγουρα τα μεγάλα γεγονότα είναι αυτά που ορίζουν τη ζωή μας. Για μένα, ένα πρόσφατο ήταν η απώλεια της μητέρας μου, που παράλληλα, όμως, είχε συμβεί και με την γέννηση του παιδιού μου – ήταν πολύ κοντά χρονικά αυτά τα δύο γεγονότα, αν και εντελώς αντίθετα σε σχέση με τα συναισθήματα που προέκυψαν όταν βίωσα και τις δύο αυτές καταστάσεις. Μία απώλεια, λοιπόν, σε φέρνει αντιμέτωπο με τον θάνατο και τη ζωή, με το πώς θα συνεχίσεις, με το ποιες είναι πραγματικά οι προτεραιότητές σου, με το τι σημαίνει να μην υπάρχει στη ζωή σου ένας πάρα πολύ σημαντικός άνθρωπος και, από την άλλη, η γέννηση ενός παιδιού, η ύπαρξη ενός νέου ανθρώπου, που φέρνει τόσο μεγάλη ευτυχία και τόσο μεγάλη ανατροπή, πάλι σε φέρνει αντιμέτωπο με το να ξαναθέσεις προτεραιότητες. Τα τελευταία χρόνια σίγουρα έχουν ξεκαθαρίσει οι δικές μου προτεραιότητές, διεκδικώ πολύ ξεκάθαρα αυτό που θέλω για μένα προσωπικά και για τη ζωή μου, γιατί πλέον δεν υπάρχει χώρος για κάτι άλλο. Έχει μπει σε μια τροχιά πλέον η ζωή μου, που πρέπει να κοιτάζω μπροστά γιατί μεγαλώνω έναν άνθρωπο. Κι επειδή μεγαλώνω κι εγώ όπως όλοι, κάπως προσπαθώ να μην φεύγει ο χρόνος μέσα από τα χέρια μου άσκοπα. Τον αξιοποιώ στον μέγιστο βαθμό, με πράγματα που με ευχαριστούν και με κάνουν δημιουργική.
Αυτό το πέρασμα του χρόνου σε ενοχλεί; Όταν, δηλαδή, αλλάξεις ηλικιακή δεκαετία θα βρεθείς, νομίζεις, σε πανικό, ή είσαι ήδη συμφιλιωμένη μ’ αυτό;
Προσπαθώ να είμαι συμφιλιωμένη, γιατί νομίζω πως είναι ανώφελο να προκαλείται πανικός. Σίγουρα, το να μεγαλώνεις σε οδηγεί σε αυτό που σε όλους μας θα συμβεί, στο αναπόφευκτο, αλλά νομίζω πως έχουμε μπροστά μας τον καιρό και τα χρόνια, ώστε να μην αφήσουμε αυτό το πράγμα απλά να μας συμβεί. Κι έτσι όταν φτάσεις σ’ ένα σημείο, είτε τώρα είτε αργότερα, να κάνεις έναν απολογισμό, να μην νιώσεις ότι η ζωή σου ήταν μια ζωή χαμένη, αλλά μια ζωή κερδισμένη. Με ό,τι αυτό σημαίνει για τον καθένα.
Η συνύπαρξη με τον γιο σου τα τελευταία έξι χρόνια, σε άλλαξε κι εσένα ως προσωπικότητα, ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζεις κάποια πράγματα στη ζωή; Σε έκανε, ενδεχομένως, πιο πραγματίστρια;
Εγώ, πάντα, είχα δύο πλευρές: Ήμουνα, από τη μία, ένας άνθρωπος που φαινόταν πολύ ονειροπόλος και «χαμένος» στον «κόσμο του» αλλά, από την άλλη, είχα πάντα και μία πλευρά που ήταν πολύ πρακτική – στη δύσκολη στιγμή, λειτουργώ πάντοτε πολύ γρήγορα και με μεγάλη αποτελεσματικότητα, βρίσκοντας λύσεις. Αυτές οι δύο πλευρές μου, αν και φαίνεται πως δεν συνδέονται, σ’ εμένα, με κάποιο τρόπο, συνδέονται. Μου χρησίμευσαν και μου χρησιμεύουν. Δεν χρειάστηκε ν’ αλλάξουν. Ειδικά όταν έχεις ένα παιδί, πρέπει να ‘χεις και την πλευρά την χαλαρή, για να μπορέσετε να επικοινωνήσετε, αλλά να ‘σαι και πρακτικός στη στιγμή της ευθύνης, ψύχραιμος, και να ξέρεις πώς να αντιδράσεις.
Οι ρόλοι σου λειτουργούν και ως ένα είδος ψυχοθεραπείας για σένα;
Όχι. Γιατί ουσιαστικά καλείσαι να προσεγγίσεις μια άλλη ψυχοσύνθεση συνήθως, και να βάλεις τον εαυτό σου σε μία συνθήκη που δεν θα την ζήσεις απαραίτητα, προσπαθώντας να κατανοήσεις τα χαρακτηριστικά μιας άλλης προσωπικότητας. Δεν καταλαβαίνεις απαραιτήτως πράγματα για τον εαυτό σου, αλλά πράγματα για την ανθρώπινη φύση και για το πώς λειτουργούν οι άνθρωποι εν γένει. Οπότε αυτό βοηθάει αλλιώς.
Οι συγκινήσεις πλέον στην καθημερινότητά σου αφορούν κυρίως στην οικογένειά σου;
Κυρίως στην οικογένειά μου, αλλά και σε αγαπημένους μου φίλους. Είναι βέβαιο π.χ. πως αν συμβεί κάτι ευχάριστο και σε πρόσωπο εκτός της οικογένειάς μου, θα με ευχαριστήσει κι εμένα εξίσου – χαίρομαι πάντοτε με την χαρά των άλλων ανθρώπων! Γενικώς, δεν μ’ αρέσει η ζήλια, οι ανταγωνισμοί -ούτε και στη δουλειά μου, ούτε και στις προσωπικές μου σχέσεις-, κι όποτε έχει τύχει να μου συμβεί αυτό με διώχνει μακριά από τους ανθρώπους που με κάνουν να μπαίνω στη διαδικασία να σκέφτομαι κάτι αρνητικό.
Ίσως γιατί είσαι ένας χορτασμένος άνθρωπος, μια ηθοποιός -σε ό,τι αφορά στη δουλειά σου- που, πολύ νωρίς, είχε τύχει αναγνωρισιμότητας και η ίδια και το ταλέντο της…
Έχω δουλέψει, όμως, πάρα πάρα πολύ μετά την αναγνωρισιμότητα. Δεν έχει κερδηθεί τίποτα χωρίς πάρα πολύ μεγάλο κόπο!
Το γεγονός πάντως ότι, παρόλο που έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από τότε, κάποιοι συνεχίζουν να σε ταυτίζουν με σειρές του Παπακαλιάτη, σε πειράζει;
Όχι. Γιατί να με πειράζει; Ήταν μια ευτυχής συγκυρία τότε, όλο αυτό που μας συνέβη, ήμασταν μία παρέα πολύ δεμένη, που ήταν κάτι πέρα από «δουλειά» ό,τι βιώναμε – δεν καταλαβαίναμε ότι «δουλεύαμε». Κι είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις αυτό, δεν συμβαίνει πολύ συχνά αυτό στη δουλειά μας. Αλλά και το ότι έχει χαραχτεί στη μνήμη του κόσμου τόσο έντονα, μόνο καλό μπορεί να είναι. Αν εγώ, από την άλλη, προσωπικά, δεν είχα κάνει κάποια πράγματα και στο θέατρο και στην τηλεόραση, ίσως να ένιωθα κάπως «περίεργα», αλλά επειδή η διαδρομή μου είναι αρκετά σημαντική, γεμάτη και μεγάλη, δεν αισθάνομαι κάποια έλλειψη ή κάποιο κενό σε σχέση με το πώς έχω εξελιχθεί κι εγώ προσωπικά από τότε.
Για το μέλλον τι ετοιμάζεις;
Κάνουμε τώρα πρόβες για την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, η οποία θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου -έχουμε πρεμιέρα στις 4/7 και 5/7-, όπου εγώ ερμηνεύω την Κλυταιμνήστρα, και τηλεοπτικά συζητάμε κάποια πράγματα.
Οπότε αποκλείονται ήδη οι διακοπές για το φετινό Καλοκαίρι;
Έχουν αποκλειστεί ήδη, για μένα (γελάει)! Τα τελευταία 12-14 χρόνια, άλλωστε, είμαι θεατρικά σε περιοδείες κάθε Καλοκαίρι – άντε να επείχα θεατρικά ένα με δύο Καλοκαίρια. Είναι κάτι που μ’ αρέσει, όμως!
Δεν λείπουν από τον γιο σου τα μπάνια στη θάλασσα;
Μα, φυσικά και κάνει μπάνια! Όσο καιρό είμαι εγώ σε περιοδεία, εκείνος κάνει μπάνια και διακοπές με άλλα παιδάκια (χαμογελάει). Είναι με την υπόλοιπη οικογένεια κι εγώ εννοείται πως πηγαινοέρχομαι. Κι όσες φορές πηγαίνω και Επίδαυρο, που τώρα είναι η τρίτη φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια που συμβαίνει αυτό, πάντοτε θέλω να τον παίρνω μαζί μου, για να κάνει κι εκεί τα μπάνια του!
Info:
Η σειρά «Άγιος Έρωτας» μεταδίδεται από Δευτέρα έως Πέμπτη, στις 21:00, από τον Alpha Κύπρου. Το σενάριο της σειράς υπογράφουν οι Άγγελος Χασάπογλου και Στέλλα Βασιλαντωνάκη, και τη σκηνοθεσία ο Σπύρος Μιχαλόπουλος. Εκτός από την Ιωάννα, πρωταγωνιστούν και οι: Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Δανάη Παππά, Δημήτρης Παπανικολάου, Ταμίλα Κουλίεβα, Γιάννης Τσορτέκης, Κατερίνα Παπουτσάκη, Μαρίνα Ψάλτη, Ελευθερία Πάλλα κ.α.
