Η Νιόβη Χαραλάμπους παραχώρησε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στη δημοσιογράφο Τάνια Νεοκλέους για τις ανάγκες του περιοδικού DownTown. Μεταξύ άλλων η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε για την απώλεια των γονιών της και σπουδαίων ηθοποιών, Νίκου Χαραλάμπους και Μαρίας Μίχα.
Ακολουθεί απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Νιώθεις ότι είπες όσα ήθελες να τους πεις; Το σ’ αγαπώ…
Το έκανα συχνά, όχι μόνο όταν ένιωθα το τέλος να πλησιάζει αλλά και όσο ήταν καλά. Με τον μπαμπά, ακόμα και στα πιο δύσκολά του μας άρεσε να τραγουδούμε και να χορεύουμε. Όταν «έφυγε» η μαμά, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, γιατί έγιναν όλα μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Μετακόμισα στην Αθήνα για να συμμετέχω στην «Ορέστεια» του Θεόδωρου Τερζόπουλου αλλά είχα αυτή την περίεργη διαίσθηση ότι σύντομα θα «έφευγε» και ο μπαμπάς, ενώ εγώ θα βρισκόμουν μακριά. Η τελευταία κουβέντα που είχα μαζί του ήταν μέσω βιντεοκλήσης, όπου του είπα ότι τον αγαπώ πολύ. Μου απάντησε «Και εγώ σ’ αγαπώ και να προσέχεις στην Αθήνα». Την επόμενη μέρα «έφυγε».
Βοήθησε ή δυσκόλεψε τα πράγματα το γεγονός ότι βρισκόσουν μακριά εκείνη την περίοδο;
Η απόσταση με βοήθησε να διαχειριστώ καλύτερα την κατάσταση και αυτός ήταν και ένας λόγος που δεν ήθελα να επιστρέψω πίσω στην Κύπρο, έστω για λίγο καιρό. Ξέρεις, πολλοί λένε, πρέπει να το βιώσεις από κοντά για να το αντιμετωπίσεις, όμως η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν ξέρει και κανένας δεν έχει το δικάιωμα να λέει την άποψή του στον άλλο για το πώς θα θρηνήσει τους γονείς του ή πότε θα μπορεί να το κάνει. Μέχρι σήμερα στο μυαλό μου είναι ακόμα αρκετά μπερδεμένα τα πράγματα, σαν να τους έχασα χθες. Έγιναν όλα σε πολύ γρήγορο χρονικό διάστημα μεταξύ τους, όμως από την άλλη αντιλαμβάνομαι ότι ίσως να έπρεπε να γίνει έτσι, διότι και ο μπαμπάς μετά την απώλεια της μαμάς άρχισε να πέφτει. Καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Και παρόλο που μέσα μου πίστευα ότι είχα συμφιλιωθεί μέσα στα χρόνια με την ιδέα ότι θα έφευγε ο μπαμπάς, λόγω της πτώσης που είχε με τα χρόνια, όταν τελικά έγινε αυτό, ήμουν σε πολύ μεγαλύτερο σοκ από ό,τι μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Έτυχε να νιώθεις την παρουσία των γονιών σου, ενώ βρισκόσουν στη σκηνή;
Όχι, όμως συχνά τους «μιλούσα» και τους παρακαλούσα να με σπρώξουν να ξεκολλήσω από αυτή την κατάσταση, του ότι δεν είχα πλέον τη διάθεση να κάνω θέατρο. Μέχρι και σήμερα συμβαίνει να πληκτρολογώ τον αριθμό της μαμάς μου στο κινητό το βράδυ για να της πω καληνύχτα ή να είμαι στο αυτοκίνητο και ο δρόμος να με οδηγεί στο ίδρυμα που ήταν ο μπαμπάς μου. Πιάνω τον εαυτό μου να πηγαίνει έξω από το παλιό μας σπίτι και μόλις το συνειδητοποιώ να παθαίνω πανικό και να φεύγω από όποιον δρόμο βρίσκω.
Τι ανακάλυψες για τον εαυτό σου από την απώλεια των γονιών σου και έπειτα;
Ότι μέσα σε μια στιγμή μπορώ να τρελαθώ εντελώς. Επίσης ανακάλυψα πόσο μάταια είναι τα πράγματα. Αυτή τη στιγμή περνώ μια φάση επαγγελματικής φύσεως η οποία με στεναχωρεί πάρα πολύ, αλλά σκέφτομαι ταυτόχρονα ότι είναι μάταιο να στεναχωριέμαι.
