Μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση έκανε η Ρένια Λουιζίδου, η οποία βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» και μίλησε με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στα πρώτα χρόνια της καριέρας της, αλλά και για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της όταν τους είχε περισσότερο ανάγκη.
Η αγαπημένη ηθοποιός αποκάλυψε πως, παρά τη μεγάλη της αγάπη για την υποκριτική, η δημόσια έκθεση ήταν κάτι που την τρόμαζε έντονα, ιδιαίτερα στις πρώτες θεατρικές της εμφανίσεις.
«Σήμερα νιώθω πολύ πιο ήρεμη με τον εαυτό μου. Πάντα ήμουν ένας αρκετά εσωστρεφής άνθρωπος και χρειάστηκαν χρόνια για να συμφιλιωθώ με την έκθεση που απαιτεί αυτό το επάγγελμα», εξομολογήθηκε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Γιάννη Μπέζο, αποκαλύπτοντας πως η παρουσία και η στήριξή του στην πρώτη της θεατρική παράσταση αποδείχθηκαν καθοριστικές για την εξέλιξή της.
«Αν δεν ήταν ο Γιάννης Μπέζος δίπλα μου να με στηρίξει τότε, πραγματικά δεν ξέρω αν θα είχα συνεχίσει. Ήταν μια περίοδος που όλα με φόβιζαν και ένιωθα τεράστια πίεση», ανέφερε με συγκίνηση.
Η ίδια παραδέχθηκε ακόμη πως, μέχρι και σήμερα, η δημόσια έκθεση εξακολουθεί να της δημιουργεί άγχος, αποκαλύπτοντας πως κάθε φορά που βλέπει το όνομά της γραμμένο κάπου, αναρωτιέται με αγωνία τι μπορεί να ακολουθεί δίπλα του.
Στη συνέχεια, η Ρένια Λουιζίδου γύρισε τον χρόνο πίσω και θυμήθηκε με νοσταλγία τη συμμετοχή της στην εμβληματική σειρά «Οι Απαράδεκτοι», περιγράφοντας το εξαιρετικό κλίμα που επικρατούσε στα γυρίσματα.
Όπως είπε, οι συντελεστές περνούσαν υπέροχα, γελούσαν συνεχώς και απολάμβαναν κάθε στιγμή της συνεργασίας τους, ενώ η τεράστια επιτυχία της σειράς έγινε αντιληπτή όχι από τα νούμερα τηλεθέασης, αλλά από την αγάπη που εισέπρατταν καθημερινά από τον κόσμο.
Τέλος, θυμήθηκε και τη συμμετοχή της στην εκπομπή «Έχουμε και λέμε» της ΕΡΤ, εξομολογούμενη πως τότε είχε έντονο άγχος μήπως κάνει κάποιο λάθος στον αέρα, αποδεικνύοντας πως ακόμη και οι πιο επιτυχημένοι καλλιτέχνες κουβαλούν τις δικές τους ανασφάλειες μέχρι να αποκτήσουν την αυτοπεποίθηση που τους χαρίζει η εμπειρία.
