Από τον Μαρίνο Νομικό
Με αφορμή την προσγείωση και των έξι ταινιών «Final Destination» στο Netflix, ξεγελάμε τον Χάρο, προσέχουμε πού πατάμε και κατατάσσουμε την απόλυτη ένοχη απόλαυση από τη χειρότερη στην καλύτερη, σύμφωνα πάντα με την ταπεινή γνώμη του υπογράφοντα.
6. THE FINAL DESTINATION aka FINAL DESTINATION 4 (2009)
Μια παρέα κολεγιόπαιδων γλιτώνει από ένα πολύνεκρο δυστύχημα σε αγώνες ταχύτητας χάρη στο προφητικό όραμα ενός από αυτούς, όμως ο Θάνατος αρχίζει να τους κυνηγά έναν-έναν για να κλείσει τους λογαριασμούς του.
Η απόλυτη μαύρη τρύπα του franchise, που προσπάθησε να καβαλήσει απελπισμένα το κύμα του 3D της εποχής, με αποτέλεσμα τα –τότε– εντυπωσιακά CGI οπτικά εφέ να έχουν παλιώσει σήμερα χειρότερα κι από γάλα εκτός ψυγείου. Οι χαρακτήρες είναι εντελώς αδιάφοροι, οι ερμηνείες κακές ακόμα και για τα στάνταρ της σειράς και η προσχηματική πλοκή απλώς χρησιμεύει ως ετοιμόρροπη γέφυρα ανάμεσα στους ευφάνταστους θανάτους –ίσως θυμάστε εκείνον με τη ρουφήχτρα της πισίνας, έναν από τους πλέον αηδιαστικούς του franchise– χωρίς να προσθέτει τίποτα καινούργιο στη μυθολογία.
Δικαιωματικά στον πάτο της λίστας, αν και η αρχική καταστροφή είναι αρκετά θεαματική και αιματηρή για να σας κρατήσει μακριά από πίστες. Όμως, από εκεί και μετά είναι μόνο κατηφόρα. Ο αρχικός τίτλος «The Final Destination» υπονοούσε πως θα ήταν το μεγάλο φινάλε της σειράς. Ευτυχώς, όμως, το Hollywood δεν κρατά ποτέ τις υποσχέσεις του, γιατί θα μας άφηνε με τη χειρότερη δυνατή γεύση.
5. FINAL DESTINATION 3 (2006)
Η τελειόφοιτη Wendy σώζει μια ομάδα συμμαθητών της από τον εκτροχιασμό ενός roller coaster στο τοπικό λούνα παρκ, για να ανακαλύψει στη συνέχεια μακάβρια στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο θα πεθάνουν, κρυμμένα στις ψηφιακές φωτογραφίες που είχε τραβήξει.
Εδώ είναι το σημείο όπου το franchise άρχισε να δείχνει τα πρώτα εμφανή σημάδια κούρασης και ανακύκλωσης της ίδιας φόρμουλας. Η σκηνοθεσία του James Wong –βετεράνου των «X-Files» που υπέγραψε και την πρώτη ταινία– παραμένει ικανοποιητική, η Mary Elizabeth Winstead είναι εξαιρετική και κουβαλά την ταινία ως αυθεντική scream queen, όμως η ουσία στερεύει.
Βρίσκεται χαμηλά στην κατάταξη γιατί βασίζεται περισσότερο στο αιματοκύλισμα παρά στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας, αν και η σκηνή του διπλού θανάτου στο σολάριουμ παραμένει εμβληματική – και έστρεψε πολύ κόσμο στην παραδοσιακή ηλιοθεραπεία.
Fun fact: Ο σκηνοθέτης έβαλε τους ηθοποιούς να κάνουν αμέτρητες βόλτες στο πραγματικό roller coaster, για να πετύχει τις αυθεντικές εκφράσεις τρόμου.
4. FINAL DESTINATION 2 (2003)
Η Kimberly προβλέπει μια πολύνεκρη καραμπόλα στον αυτοκινητόδρομο και μπλοκάρει την είσοδο, σώζοντας αρκετούς οδηγούς. Στη συνέχεια, ενώνει τις δυνάμεις της με τη μοναδική επιζήσασα της πρώτης ταινίας, Clear Rivers, για να ξεγελάσουν ξανά το μεγάλο σχέδιο.
Πρόκειται για την ταινία με την ίσως καλύτερη και πιο ρεαλιστική εναρκτήρια σεκάνς στην ιστορία του σινεμά τρόμου. Ο σκηνοθέτης David R. Ellis διεύρυνε πανέξυπνα τους κανόνες –μαθαίνουμε ότι ο Θάνατος χτυπά αντίστροφα– και ανέβασε ταχύτητες, δίνοντάς μας μερικούς από τους πιο βάναυσους και τεχνικά άρτιους θανάτους, όπως εκείνους με το γυάλινο πάνελ και το συρματόπλεγμα.
Χάνει τις πρώτες θέσεις κυρίως λόγω μερικών αδύναμων ερμηνειών στο δεύτερο μισό, αλλά παραμένει το απόλυτο fan-favorite sequel, το οποίο δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά οδηγών που αρνείται πεισματικά μέχρι και σήμερα να οδηγήσει πίσω από φορτηγό που μεταφέρει κορμούς δέντρων!
3. FINAL DESTINATION: BLOODLINES (2025)
Η φοιτήτρια Stefani Reyes επιστρέφει στο σπίτι της στοιχειωμένη από βίαιους εφιάλτες, όχι για το μέλλον αλλά για το παρελθόν και, συγκεκριμένα, για μια καταστροφή στα ’60s. Πλέον, πρέπει να βρει τον τρόπο να σπάσει μια παλιά οικογενειακή κατάρα, πριν ο Θάνατος αφανίσει τη γενιά της.
Η τεράστια έκπληξη που ανέστησε τη σειρά δεκατέσσερα χρόνια μετά το προηγούμενο φιλμ προσθέτει φρέσκα στοιχεία στο σενάριο, όπως τα οράματα του παρελθόντος, ανανεώνει και εμπλουτίζει τον μύθο, ενώ διατηρεί φρενήρη ρυθμό και σασπένς. Οι φανταστικά χορογραφημένοι θάνατοι είναι αποτέλεσμα μιας τέλειας ισορροπίας πρακτικών εφέ και CGI, με τη σκηνή του μαγνητικού τομογράφου να θεωρείται ήδη κλασική.
Κερδίζει επάξια μια θέση στην πρώτη τριάδα, καθώς σέβεται την κληρονομιά της σειράς, ενώ παράλληλα διαθέτει εκείνο το απαραίτητο, κατάμαυρο χιούμορ που βοήθησε πολύ το Νο2.
Αυτή ήταν η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του θρύλου του τρόμου Tony Todd, στον ρόλο του νεκροθάφτη William Bludworth, προσφέροντας ένα άκρως συγκινητικό αντίο στους fans.
2. FINAL DESTINATION 5 (2011)
Ο Sam βλέπει σε όραμα την κατάρρευση μιας κρεμαστής γέφυρας καθώς πηγαίνει σε εταιρική εκδρομή, σώζει τους συναδέλφους του και, στην πορεία, όλοι έρχονται αντιμέτωποι με τον πιο σκοτεινό κανόνα της σειράς: αν σκοτώσεις κάποιον άλλον, κλέβεις τα χρόνια που του απέμειναν.
Το sequel που επανέφερε τη σειρά στις ράγες προσφέρει αγωνία που κόβει την ανάσα και χορογραφίες που θυμίζουν μηχανισμούς Rube Goldberg. Η σεκάνς στο γυμναστήριο είναι πραγματικό σεμινάριο στο χτίσιμο της έντασης.
Βρίσκεται δικαιωματικά μια ανάσα από την κορυφή, όχι μόνο για την άρτια εκτέλεσή του, αλλά κυρίως για το αριστουργηματικό twist του φινάλε, που αλλάζει όλα όσα νομίζαμε για το timeline του franchise με τον πιο ιδιοφυή τρόπο.
Δυστυχώς, το πολύ κακό Νο4 έκανε τον κόσμο να χάσει την εμπιστοσύνη του στη σειρά, με αποτέλεσμα το «Final Destination 5» να μην έχει την εισπρακτική πορεία που θα περίμενε κανείς και το ευρύτερο κοινό να χάσει μία από τις καλύτερες προσθήκες του franchise. Η πορεία του θα βάλει τη σειρά στον πάγο για 14 χρόνια, μέχρι τη θεαματική της επιστροφή με το «Bloodlines».
1. FINAL DESTINATION (2000)
Ο έφηβος Alex Browning διαισθάνεται την έκρηξη της πτήσης 180 για το Παρίσι, κατεβαίνει από το αεροπλάνο με μερικούς συμμαθητές του σε κατάσταση πανικού και γρήγορα διαπιστώνει πως ο αόρατος Χάρος επιστρέφει για να τους πάρει με τη σειρά που έπρεπε να πεθάνουν.
Από εδώ ξεκίνησαν όλα. Το πρώτο, το αυθεντικό, το ορθόδοξο φιλμ του James Wong –που συνέγραψε με τον Glen Morgan– μας σύστησε ένα slasher χωρίς φυσικό δολοφόνο. Ο Wong δημιουργεί μια πνιγηρή αίσθηση παρανοϊκού τρόμου, παίζοντας με το μυαλό μας και μετατρέποντας καθημερινά αντικείμενα στα πιο ύπουλα και ευφάνταστα φονικά όπλα.
Η διαβόητη σκηνή με το λεωφορείο παραμένει ένα από τα πιο αριστοτεχνικά jump scares του σύγχρονου σινεμά – πάντα πετάγομαι, όσες φορές κι αν τη δω.
Κερδίζει χωρίς δεύτερη σκέψη την πρώτη θέση, γιατί είναι η επιτομή του mind-bending τρόμου που δεν παλιώνει ποτέ και γιατί το πρωτότυπο concept μάς αιφνιδίασε ευχάριστα.
Αξίζει να σημειωθεί πως η αρχική ιδέα γράφτηκε ως υποψήφιο σενάριο για επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «The X-Files», στην οποία εργάστηκαν οι Wong και Morgan, πριν εξελιχθεί σε ένα από τα πιο στιβαρά και ανθεκτικά horror franchises στην ιστορία.
