Το Celebrity MasterChef UK, το νέο look, και το μεγάλο κεφάλαιο που έκλεισε στη ζωή του: «Είναι σημαντικό να έχεις τη δυνατότητα να αλλάζεις»
Ο Giorgio Locatelli διανύει μια περίοδο μεγάλων αλλαγών. Ένας κύκλος της επαγγελματικής και προσωπικής του ζωής έκλεισε, αλλά δύο νέα συναρπαστικά κεφάλαια άνοιξαν, τόσο με τη συμμετοχή του στο Celebrity MasterChef UK, όσο και με το νέο του εγχείρημα, την Osteria Locatelli στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Εμείς τον συναντήσαμε στο Ristorante Locatelli στο AMARA και μιλήσαμε για τις νέες προκλήσεις μιας διαδρομής που συνεχίζει να εξελίσσεται.
Αυτός ο χρόνος μπήκε με πολλές αλλαγές στη ζωή σας. Μία από αυτές είναι η συμμετοχή σας ως κριτή στο Celebrity MasterChef UK. Τι σας ενθουσίασε σε αυτό το νέο project;
Είναι περισσότερο ένα πρόγραμμα ψυχαγωγίας, παρά ένα πρόγραμμα αποκλειστικά για τη μαγειρική. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να δούμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου σε διαφορετικές συνθήκες. Ο κόσμος συχνά γνωρίζει τους celebrities μόνο μέσα από την εικόνα που παρουσιάζουν δημόσια. Μέσα από αυτή την εκπομπή έχει την ευκαιρία να γνωρίσει μια διαφορετική πλευρά της προσωπικότητάς τους. Εγώ λάτρεψα τους αθλητές, ήταν εκπληκτικοί! Όλοι, όμως, ήταν εξαιρετικοί – οι κωμικοί, οι youtubers. Άλλωστε, αυτός ο ξεχωριστός χαρακτήρας τους τους έκανε δημοφιλείς.
Πώς αλλάζει η προσέγγισή σας σε σχέση με το ιταλικό MasterChef;
Στο MasterChef της Ιταλίας νιώθω ότι μπορώ πραγματικά να επηρεάσω τη ζωή αυτών των ανθρώπων. Αν κάποιος καταφέρει να κερδίσει, η ζωή του μπορεί να αλλάξει ή, τουλάχιστον, να κάνει ένα μεγάλο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Στο Celebrity MasterChef, από την άλλη, έχουμε απέναντί μας ανθρώπους που είναι ήδη πολύ γνωστοί. Είναι, όμως, ένας διαγωνισμός και όλοι θέλουν να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό, κανείς δεν θέλει να παρουσιάσει μια κακή εικόνα. Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο που βρίσκω ενδιαφέρον. Κάθε φορά που μαγειρεύουν ένα πιάτο, πίσω από αυτό κρύβεται μια οικογενειακή ιστορία, μια ανάμνηση, κάτι προσωπικό – αυτή είναι και η ομορφιά της μαγειρικής. Και αυτοί οι άνθρωποι, ιδιαίτερα οι ηθοποιοί και οι κωμικοί, ξέρουν να μεταφέρουν πολύ ωραία αυτή την ιστορία.
Μια ακόμη αλλαγή, και μάλιστα πολύ εμφανής: το νέο σας look! Πώς πήρατε την απόφαση;
Τα γυρίσματα του Celebrity MasterChef ξεκίνησαν τον Ιανουάριο και ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο. Είχα δύο εβδομάδες κενό και μετά ξεκίνησαν τα γυρίσματα του ιταλικού MasterChef. Συνολικά, σχεδόν έξι μήνες γυρισμάτων. Και μέσα σε όλα αυτά, τα μαλλιά μου είχαν γίνει μεγάλο ζήτημα. Να είναι πιο κοντά, να τα αφήνω μακριά, να τα πιάνω, να τα φτιάχνω και ξανά απ’ την αρχή. Την τελευταία ημέρα των γυρισμάτων στην Ιταλία, στον τελικό, βρισκόμασταν το βράδυ στο πάρτι και σκέφτηκα: «Θα τα κόψω!». Είπα στην κομμώτριά μου: «Έφερες τα σύνεργά σου; Ας τα κόψουμε!». «Δεν κάνω τίποτε αν δεν συμφωνήσει η Plaxy», μου είπε. Έτσι, τηλεφωνήσαμε στη γυναίκα μου και πήραμε το πράσινο φως. Ήταν μεγάλη απελευθέρωση!
Θα σταθώ στον τίτλο μιας πρόσφατης συνέντευξής σας: « Θέλω να με γνωρίζουν ως έναν καλό σεφ, όχι για ένα καταραμένο κούρεμα!».
Όλοι τρελάθηκαν με το νέο κούρεμα… Άρχισαν να ανεβάζουν φωτογραφίες, να γράφουν γι’ αυτό, ήταν πραγματικά τρελό! Μέχρι και ο ιταλικός Τύπος ασχολήθηκε με τα μαλλιά μου. Έγραψαν σχετικά άρθρα ακόμη και οι μεγαλύτερες ιταλικές εφημερίδες, όπως η Corriere della Sera. Τότε ακριβώς είπα τη φράση που έγινε και τίτλος.
Πώς αισθάνεστε με τον ρόλο του celebrity chef;
Είναι πολύ ωραίο να είσαι σημαντικός, αλλά είναι πολύ πιο σημαντικό να είσαι ωραίος άνθρωπος. Αυτό το έχω πάντα ως αρχή στο μυαλό μου. Δεν πρέπει να πιστεύεις ποτέ την εικόνα που σου δημιουργούν οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις δημόσιες σχέσεις σου και πρέπει να παραμένεις πάντα προσγειωμένος. Όταν έχεις αυτή την αναγνωρισιμότητα, πρέπει να τη χρησιμοποιείς για έναν καλό σκοπό, να προσφέρεις στους ανθρώπους μέσα από αυτήν. Οι σεφ δεν είχαν παλαιότερα αυτόν τον ρόλο, τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν κάνει πολλά για εμάς και αυτή είναι μια θέση που πρέπει να αξιοποιούμε σωστά. Μου αρέσει η ιδέα ενός σεφ που έχει επιρροή και μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι παραμένουμε μάγειρες, φαγητό φτιάχνουμε, δεν κάνουμε εγχειρήσεις εγκεφάλου. Οι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά αξίζουν τα Νόμπελ, όχι εμείς. Αυτό που θα ήθελα στο μέλλον να κάνω είναι να δουλέψω περισσότερο στην εκπαίδευση, να διδάξω άλλους, να βοηθήσω ανθρώπους. Να προσφέρω λίγη «μαγεία» μέσα από το φαγητό.
Για περισσότερα από 20 χρόνια το Locanda στο Λονδίνο ήταν ένα τεράστιο κεφάλαιο της ζωής σας. Όταν έκλεισε, αισθανθήκατε ότι χάσατε ένα κομμάτι του εαυτού σας;
Ήταν δύσκολο τους πρώτους μήνες. Είκοσι τέσσερα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή! Παράλληλα, όμως, ένιωσα και μια αίσθηση ελευθερίας. Ήταν ένα τεράστιο βάρος, όχι μόνο για μένα και τη γυναίκα μου, αλλά για ολόκληρη την οικογένεια, τα παιδιά μας. Το εστιατόριο διαμόρφωνε τη ζωή μας με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν μιας «κανονικής» οικογένειας, αν υπάρχει καν κάτι τέτοιο. Ήταν, όμως, και μια υπέροχη εμπειρία. Είχα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τους πελάτες και αυτή η σχέση παραμένει. Θα τους θυμάμαι για όλη μου τη ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι έρχονταν στο Locanda και έγιναν μέρος της ιστορίας του. Αν μου λείπει; Όταν το σκέφτομαι ρομαντικά, ναι, μου λείπει. Αμέσως μετά, όμως, θυμάμαι όλες τις καθημερινές δυσκολίες που συνοδεύουν τη λειτουργία ενός τέτοιου εστιατορίου και… συνέρχομαι! Είναι σημαντικό να έχεις τη δυνατότητα να αλλάζεις, να προχωράς και να κάνεις κάτι διαφορετικό. Οι οικονομικές συνθήκες έχουν γίνει πλέον δύσκολες, οπότε ήταν λογικό να δημιουργήσω κάτι άλλο. Παράλληλα, η τηλεοπτική μου καριέρα εξελίσσεται πολύ καλά, τόσο στην Αγγλία όσο και στην Ιταλία.
Ενδιαφέρον προκαλεί και το γεγονός πως το Locanda διατήρησε μέχρι και την τελευταία μέρα το αστέρι Michelin του…
Είναι αλήθεια πως κλείσαμε το Locanda έχοντας ακόμη το αστέρι, δεν το χάσαμε ποτέ. Θέλαμε το φαγητό μας να είναι πάνω από το συνηθισμένο επίπεδο, να προσφέρει μια πραγματικά καλή εμπειρία, και αυτό το κρατήσαμε σταθερό για 24 χρόνια. Όμως, όσο αυξάνονταν οι τιμές της αγοράς και των ενοικίων, τα περιθώρια κέρδους μειώνονταν, γεγονός που έκανε τη λειτουργία του μη βιώσιμη.
Θεωρείτε ότι το μοντέλο του εστιατορίου, όπως το γνωρίζουμε, πρέπει να αλλάξει ριζικά;
Αλλάζει ήδη και πάντα άλλαζε. Σκεφτείτε τι έτρωγε ο κόσμος τη δεκαετία του ’50 ή και του ’90. Κάθε δεκαετία φέρνει κάτι καινούργιο, που έχει να κάνει και με την καθημερινότητα, η οποία επίσης αλλάζει. Το εστιατόριο αντανακλά το περιβάλλον γύρω του και ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις επιθυμίες των ανθρώπων. Οι αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία 30 χρόνια, από τη δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα, είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Ένα εστιατόριο πρέπει να προσαρμόζεται και να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πελατών. Λέμε πάντα στους ανθρώπους να ακολουθούν τα όνειρά τους, όμως ένα εστιατόριο που θέλει να αντέξει στον χρόνο πρέπει να μπορεί να προσαρμόζεται και στις οικονομικές συνθήκες στις οποίες λειτουργεί. Δεν πιστεύω, όμως, ότι αυτό αποτελεί και το τέλος του fine dining, όπως υποστηρίζεται. Ο κόσμος πάντα θα θέλει να επισκέπτεται χώρους που δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκονται κάπου ξεχωριστά και είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν γι’ αυτή την εμπειρία. Αυτά τα εστιατόρια μπορεί να αλλάζουν το το φαγητό, τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν, αλλά η επιθυμία για αυτή την εμπειρία παραμένει. Εμένα προσωπικά, μου αρέσουν τα εστιατόρια που μπορούν να τα επισκεφθούν όλοι, όχι μόνο ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπων.
Δεν σας άρεσε ποτέ ο ελιτισμός στο fine dining…
Πάντα πίστευα ότι ένα εστιατόριο πρέπει να απευθύνεται σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να προσφέρει κάτι που μπορεί να απολαύσει ο καθένας. Είτε είναι ένας ροκ σταρ είτε ένας αγρότης, όλοι πρέπει να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι.
Τι σας γοητεύει στο νέο ξεκίνημα με την Osteria Locatelli στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου;
Είναι μια osteria, ένα μικρό, απλό μέρος με μενού που αλλάζει συχνά, βασισμένο σε μεγάλο βαθμό σε όσα κάναμε στο Locanda, αλλά με διαφορετική παρουσίαση και τρόπο σερβιρίσματος. Δεν είναι εστιατόριο-προορισμός ούτε χώρος για ιδιαίτερες περιστάσεις. Η ιδέα είναι ότι ο κόσμος επισκέπτεται την Πινακοθήκη και, ανάμεσα στους χιλιάδες επισκέπτες, κάποιοι θέλουν να απολαύσουν ένα καλό γεύμα όσο βρίσκονται εκεί. Δεν περίμενα ότι θα μας επέλεγαν για να το αναλάβουμε και χάρηκα ιδιαίτερα που διάλεξαν την ιταλική κουζίνα, γιατί θέλω να παραμείνω ένας από τους πρεσβευτές της καλής ιταλικής γαστρονομίας. Οι τιμές είναι προσιτές και κόσμος φαίνεται πως το αγάπησε. Με την μεγάλη αύξηση των ενοικίων στο Λονδίνο, είναι εξαιρετικά δύσκολο να λειτουργείς ένα εστιατόριο. Αυτό το μοντέλο μάς επιτρέπει να προσφέρουμε καλή ποιότητα σε λογικές τιμές.
Ισχύει πως όταν δουλεύατε στο Savoy, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Πινακοθήκη ήταν ο αγαπημένος σας προορισμός για το διάλειμμά σας;
Οι συνάδελφοί μου πήγαιναν στην παμπ για ένα απογευματινό ποτό και εγώ επισκεπτόμουν τη National Gallery. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα που μπορούσα να έχω τόσο εύκολη πρόσβαση σε έναν τέτοιο χώρο στην καθημερινότητά μου – αυτό είναι πολιτισμός! Έβλεπα την ιταλική τέχνη και υπήρχαν εκπληκτικά έργα, από τον Canaletto μέχρι τον Caravaggio, που είναι ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους. Και τώρα, με την Osteria αυτή η πρόσβαση έγινε ακόμα πιο εύκολη!
Έχετε αναφερθεί στο αντιφασιστικό υπόβαθρο της οικογένειάς σας. Εσείς έχετε έντονες πολιτικές απόψεις;
Ο αδελφός του πατέρα μου, ο Gionino, ήταν μόλις 21 ετών και ήταν παρτιζάνος. Τον συνέλαβαν και τον πυροβόλησαν. Θυμάμαι τη γιαγιά μου να μας μεγαλώνει επαναλαμβάνοντας ότι δεν πρέπει να μπλέξουμε με την πολιτική, γιατί η οικογένεια είχε ήδη πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα για τις πολιτικές της επιλογές. Δεν ήθελε να δει την ίδια ιστορία να επαναλαμβάνεται σε κάποιο από τα παιδιά ή τα εγγόνια της. Ήταν, όμως, σημαντικό που μεγαλώσαμε με αυτές τις αξίες, εγώ, ο αδελφός μου και ο ξάδελφός μου. Έχω ισχυρές απόψεις για τα πράγματα, δεν είμαι άνθρωπος χωρίς άποψη, αλλά πιστεύω ότι μπορείς να κρατάς την πολιτική ξεχωριστά από την επαγγελματική σου ζωή.
Έχετε μιλήσει για την ανάγκη να αλλάξει η κουλτούρα στις επαγγελματικές κουζίνες. Ποια είναι η φιλοσοφία στη δική σας κουζίνα;
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι πλήρωνα το προσωπικό μου σχεδόν τον διπλάσιο μισθό από αυτόν που έδινε η υπόλοιπη αγορά. Γιατί θέλαμε να δίνουμε στους ανθρώπους μια πραγματική ευκαιρία να εξελιχθούν. Για μένα, το προσωπικό μου είναι η οικογένειά μου. Τρώμε όλοι μαζί, μαζί και με τα παιδιά μου. Τους φροντίζω και θέλω να είναι υγιείς και χαρούμενοι, όπως ακριβώς θέλω να είναι και η δική μου οικογένεια. Όταν διάβασα όσα γράφτηκαν για το Noma και όλη αυτή τη συζήτηση, σκέφτηκα πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζει ο κόσμος τι πραγματικά συμβαίνει στις κουζίνες. Όλοι στη δική μου γενιά έχουμε βιώσει τον εκφοβισμό και την ταπείνωση στις κουζίνες, όμως μπορείς να διδάξεις έναν άνθρωπο χωρίς να τον ταπεινώσεις. Φυσικά, γίνονται λάθη και κάποια στιγμή μπορεί να χάσεις την υπομονή σου, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσβάλλεις ή να εξευτελίζεις κάποιον.
Πώς νιώθετε κάθε φορά που επιστρέφετε στην Κύπρο και στο Ristorante Locatelli στο AMARA;
Το AMARA είναι ένα ξεχωριστό μέρος. Ακόμη και όταν έρχομαι εδώ για δουλειά, από τη στιγμή που φτάνω στο ξενοδοχείο, αισθάνομαι ηρεμία. Χθες, για παράδειγμα, είχα μεγάλη ταλαιπωρία στο Λονδίνο με την πτήση και έφτασα εδώ μετά τα μεσάνυχτα. Άνοιξα το παράθυρο και υπήρχε απόλυτη ησυχία, με τον ήχο των κυμάτων από τη θάλασσα. Ήταν πανέμορφα. Ίσως πια να έχω την ευκαιρία να έρχομαι συχνότερα και να μένω περισσότερο. Μου αρέσει πολύ που και οι άνθρωποί μου στο εστιατόριο έχουν προσαρμοστεί σε αυτό το περιβάλλον. Ο Dario Sutera, για παράδειγμα, ήταν μαζί μας στο Λονδίνο, μετά πήγε στο Dubai και στη συνέχεια ήρθε στην Κύπρο για να αναλάβει την κουζίνα του Ristorante Locatelli στο AMARA. Όταν ήρθε εδώ δεν είχε παιδιά και τώρα έχει τρία! Έχει δημιουργήσει τη ζωή του στην Κύπρο και, όπως του λέω χαριτολογώντας, είναι πια Κύπριος.
Πώς έχει εξελιχθεί η ταυτότητα του εστιατορίου μέσα στα χρόνια;
Τα τελευταία πέντε χρόνια η Κύπρος, και ιδιαίτερα η Λεμεσός, έχει κάνει τεράστιο γαστρονομικό άλμα. Είναι απίστευτο αυτό που έχει συμβεί! Προφανώς, ο ανταγωνισμός είναι μεγαλύτερος, κάτι που αναμέναμε βεβαίως, αλλά αυτό μας βοηθά να εξελισσόμαστε. Το ξενοδοχείο διαθέτει τέσσερα πολύ διαφορετικά εστιατόρια και για εμάς είναι σημαντικό να προσφέρουμε κάτι που ταιριάζει στο μέρος και στις προσδοκίες των ανθρώπων που έρχονται εδώ. Δεν έρχονται σε ένα εστιατόριο του κεντρικού Λονδίνου, εδώ υπάρχει μια αίσθηση διακοπών, ανεμελιάς, επομένως και η δική μας προσέγγιση είναι διαφορετική. Στηρίζουμε την ιταλική κομψότητα, αλλά και μια αίσθηση ζεστασιάς και συντροφικότητας, επιτρέποντας στους ανθρώπους να απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου. Υπάρχει ζωντανή μουσική στο μπαρ, αλλά στο εστιατόριο δημιουργήσαμε έναν χώρο όπου οι σχέσεις μπορούν να ανθίσουν, είτε πρόκειται για μια οικογένεια, ένα ζευγάρι ή μια παρέα από φίλους. Θέλουμε η ατμόσφαιρα να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Παράλληλα, η ομάδα μας στο εστιατόριο είναι μαζί μας εδώ και οκτώ χρόνια και έχει πλέον ωριμάσει. Οι άνθρωποι που έρχονται στο εστιατόριο έρχονται για εμάς και είναι πολύ χαρούμενοι με αυτό που βρίσκουν. Εκπροσωπούμε την υψηλή ιταλική γαστρονομία στην Κύπρο, πιθανότατα σε ένα από τα καλύτερα επίπεδα στο νησί, και αυτό που παράγουμε είναι ειλικρινά πολύ καλό. Ταυτόχρονα, έχουμε αρχίσει να αισθανόμαστε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο να εντάσσουμε στο μενού και κάποια τοπικά υλικά, αλλά και στο Λονδίνο έχουμε πειραματιστεί με αυτά. Για παράδειγμα, έχουμε δημιουργήσει ένα sorbet με ζιβανία! Προσπαθώ να σμίξω αυτές τις δύο κουλτούρες και αυτό το κάνουμε και μέσα από τις εκδηλώσεις που διοργανώνουμε, όπως τα wine events, ώστε η συνολική εμπειρία να αποκτά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον.
Έχει επηρεάσει η Κύπρος τη δική σας γαστρονομική ματιά;
Αυτή η πολυπολιτισμικότητα και η συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών επιτρέπουν τον γαστρονομικό πειραματισμό. Ίσως γι’ αυτό βρίσκω τόσο ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει στη Λεμεσό. Άνθρωποι από διαφορετικά μέρη έρχονται στην Κύπρο, φέρνουν μαζί τους τις δικές τους εμπειρίες και δημιουργούν μια νέα ζωή εδώ. Η πόλη έχει πλέον έναν έντονο διεθνή χαρακτήρα. Η συνύπαρξη διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών αποτελεί μια ευκαιρία, ιδιαίτερα για τη γαστρονομία, γιατί δημιουργεί χώρο για νέες ιδέες και επιρροές. Κάποιοι το κρίνουν ως απειλή – εγώ δεν το βλέπω έτσι. Απειλή είναι ο πόλεμος.
Αν ξεκινούσατε σήμερα από την αρχή, θα κάνατε τις ίδιες επιλογές;
Φυσικά! Σίγουρα θα απέφευγα κάποια λάθη, αλλά και πάλι είμαστε το αποτέλεσμα όλων όσων μας έχουν συμβεί και οι δύσκολες εμπειρίες μάς έχουν διδάξει πολύ περισσότερα από τις ευχάριστες. Και το γεγονός ότι θεωρούμε την αποτυχία σαν κάτι κακό είναι παράλογο. Η αποτυχία είναι σημαντική. Αν δεν μάθουν τα παιδιά να αποτυγχάνουν, όταν τελικά έρθει δεν θα ξέρουν πώς να τη διαχειριστούν. Όταν αποτυγχάνεις, πέφτεις και μετά σηκώνεσαι. Είναι κάτι βαθιά ανθρώπινο. Ίσως, όμως, κοιτάζοντας πίσω και κρίνοντας κάποιους ανθρώπους από τον τρόπο με τον οποίο μου φέρθηκαν, να τους χειριζόμουν διαφορετικά. Θα ήμουν πιο προσεκτικός και δεν θα τους έδειχνα τόση εμπιστοσύνη.
«Επιτυχία είναι να είσαι ευτυχισμένος», ήταν ο τίτλος της προηγούμενής μας συνέντευξης, πριν από πέντε χρόνια. Συμφωνείτε με τον εαυτό σας;
Απολύτως! Επιτυχία είναι όντως να είσαι ευτυχισμένος. Δεν έχει σημασία αν έχεις εκατομμύρια στην τράπεζα. Έχω γνωρίσει τόσους δυστυχισμένους εκατομμυριούχους και, την ίδια στιγμή, τόσους ευτυχισμένους εργάτες. Η ζωή δεν θα έπρεπε να περιστρέφεται γύρω από την οικονομική μας κατάσταση. Oι άνθρωποι φαίνεται πως έχουν χάσει εντελώς το νόημα. Προσπαθούν να γίνουν πλούσιοι, ισχυροί και την ίδια στιγμή, είναι τόσο δυστυχισμένοι.
INFO: Ristorante Locatelli, AMARA Hotel, Λεωφ. Αμαθούντος 95, Λεμεσός, 25 442222.
