Αγνή Scott: Είναι πάντα ωραίο να επιστρέφω

Αγνή Scott: Είναι πάντα ωραίο να επιστρέφω

Αγνή Scott: Είναι πάντα ωραίο να επιστρέφω
Φωτογραφία: Παναγιώτης Μηνά

Το Μαϊάμι, η Βοστόνη, η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο. Η δύσκολη περίοδος μέχρι τον πρώτο ρόλο, οι μεγάλες επιτυχίες, οι πρωτοκλασάτες συνεργασίες και η καρμική συνάντηση με τον Scott, τον οποίο ακολούθησε γιατί άκουσε αυτά που της έλεγε η καρδιά της. Η ηθοποιός με τη σημαντική κινηματογραφική και τηλεοπτική διεθνή καριέρα, κάνει μια στάση στην Κύπρο και μας μιλά για όσα αυτά που την κρατούν μέχρι σήμερα συνδεδεμένη με τον τόπο της.

Από την Νταϊάνα Αζά

Την αναγνωρίζω από μακριά. Κι αυτή, τρέχει αμέσως προς το μέρος μου, οδηγώντας με σε μια καφετέρια της Λάρνακας, της πόλης της, στην οποία θα μπορούμε να βλέπουμε τη θάλασσα, αλλά από απόσταση ασφαλείας – κάτω απ’ το κλιματιστικό, με παγωμένες πορτοκαλάδες. Απολογείται για τα ελληνικά της, τα. οποία λέει, δεν είναι τόσο καλά πια, μετά από τόσα χρόνια στο εξωτερικό. Δεν συμφωνώ, αλλά επιμένει. «Μεγάλωσα στην Κύπρο και μιλώ ελληνικά με την οικογένειά μου, ενώ η μητέρα μου έρχεται συχνά στο Λονδίνο και με βοηθά με τα παιδιά  όταν έχω γυρίσματα.

Έχω μάθει ελληνικά και στα παιδιά μου, που θέλω να τα μιλούν σωστά για να μην τους λένε τσάρληδες! Το λεξιλόγιό σου όμως όταν δεν χρησιμοποιείς μια γλώσσα συχνά, όσο να ’ναι φτωχαίνει…». Έρχεται, όμως, πολύ συχνά στο νησί και ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά της είναι να καταφέρει να δουλέψει εδώ, ειδικά τώρα που βλέπει πως έχουν αρχίσει να γίνονται όμορφα πράγματα. «Τι ωραία που θα ήταν!», μου λέει και θυμάται το 2005 που είχε ταξιδέψει για την κινηματογραφική ταινία «Ακάμας» του Πανίκου Χρυσάνθου. Τώρα, μάλιστα, νιώθει όλο και πιο κοντά με την πατρίδα της, αφού μέσα από τη διαφήμιση της Ελληνικής Τράπεζας (Έχεις τη δύναμη”) κατάφερε να μπει στα σπίτια μας, να τη βλέπει ο κόσμος στο δρόμο και να αναρωτιέται πού την έχει ξανασυναντήσει. «Ήταν πάρα πολύ ωραία εμπειρία, πολύ προσεγμένη παραγωγή. Όταν είχαν αρχίσει να την προβάλλουν στην τηλεόραση, οι φίλοι μου, μου έστελναν screen shot, ενώ ο κόσμος με βλέπει καμιά φορά και σκέφτεται ‘κάπου σε ξέρω, έχουμε γνωριστεί ξανά’». Δεν είναι όμως κάτι πρωτόγνωρο γι’ αυτήν, αφού το ζει και στο Λονδίνο, «κυρίως όταν έκανα κάποιες σειρές, όπως τότε με το Spooks, που με σταματούσαν και μου έλεγαν πως με έβλεπαν το προηγούμενο βράδυ!».

Μεγάλωσα στη Λάρνακα και έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις. Πεθυμώ τους φίλους μου, τον ήλιο, τη ζέστη, τη θάλασσα. Η ζωή εδώ στην Κύπρο είναι τόσο εύκολη, οι αποστάσεις είναι κοντινές και ο καιρός υπέροχος. Να πιάνεις αυθόρμητα ένα φίλο σου για να του πεις να βρεθείτε για καφέ. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στο Λονδίνο. Πρέπει να είσαι οργανωμένος, να έχεις ημερολόγιο και να κλείνεις ραντεβού ένα μήνα πριν για να καταφέρεις να δεις κάποιον. Στην Κύπρο υπάρχει ακόμα αυτός ο αυθορμητισμός. Και η οικογένεια. Που έχεις μια γιαγιά και μια μαμά που μαγειρεύουν και μπορείς να πας στο σπίτι τους για να φας το μεσημέρι.

Όταν έφυγα για σπουδές στην Αμερική, δεν ήξερα τι ήθελα ακριβώς να κάνω. Στο Μαϊάμι βρισκόταν ήδη ο αδερφός μου, έτσι τον ακολούθησα, ώστε να επιλέξω κλάδο στην πορεία. Έπαιζα θέατρο και στο σχολείο, μου άρεσε, αλλά παράλληλα ήμουν και καλή μαθήτρια. Πέρασα από μια οντισιόν για ένα μιούζικαλ και στη συνέχεια από μια ακρόαση για την εισαγωγή μου στο τμήμα, με δέχτηκαν, πήρα την υποτροφία και τότε κατάλαβα πόσο πολύ με ενθουσίαζε.

Στον τελευταίο μου χρόνο, το 1998, ταξιδέψαμε με το πανεπιστήμιο στο Stratford Upon Avon, στο πλαίσιο ενός κοινού project με το τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας. Κι εκεί γνώρισα τον Scott που πρωταγωνιστούσε σε τρία θεατρικά έργα του Shakespeare, στη «Δωδέκατη Νύκτα», στον «Έμπορο της Βενετίας» και την «Τρικυμία». Φλέρταρα μαζί του στην pub απέναντι από το θέατρο και αμέσως μετά επέστρεψα στην Αμερική, χωρίς να κρατήσουμε επαφή. Ο καιρός πέρασε, τέλειωσα τις σπουδές μου στο Miami και πήγα στο Brandeis της Βοστόνης για μεταπτυχιακό. Στο δεύτερό μου χρόνο ταξίδεψα με φίλους στη Νέα Υόρκη για τριήμερο, ώστε να δούμε τον Άμλετ του Peter Βrook, τον άνθρωπο που κατάφερε να πρωτοπορήσει, κάνοντας το θέατρο πιο ανθρώπινο, με έναν επαναστατικό τρόπο. Με το που έφτασα, έπεσε στο μάτι μου στο όνομά του ανάμεσα στους πρωταγωνιστές: Scott Handy. «Τον ξέρω αυτόν, τον φίλησα!», είπα στη φίλη μου, η οποία με ενθάρρυνε να πάμε μαζί στα παρασκήνια.

Δεν θυμόταν το όνομά μου. Κι εγώ, ήμουν μόλις 25 χρονών, φρεσκοχωρισμένη και στη φάση «δεν θέλω σχέση, ποτέ ξανά!». Ανταλλάξαμε, όμως, αριθμούς και δώσαμε ραντεβού την επόμενη μέρα, για δείπνο. Θυμάμαι πως ήταν άσπρος, κάτασπρος, δεν είχα δει ξανά τόσο άσπρο άνθρωπο! Πήραμε ένα κίτρινο ταξί, του είπαμε να μας πάει στο Soho -τη μοναδική περιοχή που ξέραμε στην πόλη- και καθίσαμε σε ένα ρομαντικό τραπέζι, ενός ιταλικού εστιατορίου. Μιλούσαμε για τα πάντα, ώρες ολόκληρες, μέχρι που στο τέλος της βραδιάς με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε: «Τι κάνεις τις επόμενες τέσσερις βδομάδες;». Δεν απάντησα, αμέσως, δεν είπα τίποτα. «Μπορεί να έχω γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής μου κι αν ισχύει αυτό, είναι αδύνατο να την αφήσω να φύγει». Η μαμά μου ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να με βγάλει από το δίλημμα. «Να ακολουθήσεις την καρδιά σου», μου είπε. Κι αυτό έκανα!

Κάθε έξι βδομάδες, ένας από τους δυο μας ταξίδευε από την Αγγλία στην Αμερική και από την Αμερική στην Αγγλία, ενώ τα τηλέφωνα τότε ήταν πανάκριβα. Ήταν όμως το όνειρό μου να ζήσω και να δουλέψω στη Νέα Υόρκη και δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία. Οπότε, έμεινα. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο Νew Jersey Shakespeare Festival όπου έπαιξα τη Μαρίνα του Περικλή και ακολούθησαν κάποια off-off-Broadway shows. Παράλληλα, με το θέατρο βρισκόμουν στην υποδοχή ενός ελληνικού εστιατορίου για να τα βγάζω πέρα. Η Νέα Υόρκη είναι υπέροχη πόλη, αλλά δυστυχώς, όταν δεν έχεις λεφτά δεν είναι και τόσο ιδανικά τα πράγματα. Έμενα στην πιο υπέροχη γειτονιά, στο West Village, που ήταν γεμάτη από μπαράκια και εστιατόρια, αλλά ως φοιτήτρια δεν μπορούσα να κάνω τη ζωή που ονειρευόμουν. Άσε που υπoνοίκιαζα ένα δωμάτιο στο οποίο το μόνο που χωρούσε ήταν ένα κρεβάτι…


Μπλούζα, φούστα και παπούτσια Mango, κολιέ από προσωπική συλλογή.

Τότε επισκέφθηκα τον Scott που είχε γυρίσματα στη Βαρκελώνη για την ταινία ‘The Tulse Luper Suitcase’ σκηνοθεσίας του Peter Greenaway με πρωταγωνίστρια την Isabella Rossellini. Ήταν το πιο όμορφο σκηνικό που είδα ποτέ στη ζωή μου – ο φωτισμός, τα κουστούμια και γυρίσματα σε τοποθεσίες φανταστικές. Ο Scott έπαιζε ένα Γερμανό πιανίστα και όταν δεν βρισκόταν η Rosselini στο γύρισμα, διάβαζα εγώ το ρόλο της. Ήταν μαγικό!

Όταν πήγα πίσω στη Νέα Υόρκη, συμμετείχα σε μία πορεία ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Στόχος των διαδηλωτών ήταν να περπατήσουμε μέχρι τα Ηνωμένα Έθνη. Η αστυνομία, όμως, έκλεισε όλους τους δρόμους και δεν μας άφησαν να φτάσουμε εκεί. Ήταν απλός κόσμος σε μία ειρηνική διαμαρτυρία και όμως, δεν μπορούσαμε να προχωρήσουμε. Στις ειδήσεις, το βράδυ, έδειξαν ελάχιστο κόσμο έξω από το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών και κανένα πλάνο από τα εκατομμύρια κόσμου στους γύρω δρόμους, που δεν τους επιτράπηκε η διέλευση. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αποφάσισα να φύγω. Γιατί ένιωσα ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει δημοκρατία, έχει εξαλειφθεί κάθε ίχνος ελευθερίας της έκφρασης.

«Θα επιστρέψω στην Ευρώπη και θα κάνω ευρωπαϊκό κινηματογράφο!», είπα. Και πήρα τηλέφωνο τον Scott και του το ανακοίνωσα ότι θα μετακομίσω μαζί του στο Λονδίνο. Έξι μήνες πριν, μου είχε κάνει πρόταση γάμου στις Πλάτρες, αλλά δεν είχαμε ζήσει ποτέ μέχρι τότε μαζί. Ξαφνιάστηκε, δεν ήξερε τι να πει, με ρώτησε αν θέλω να το ξανασκεφτώ, να περιμένω. Το είχα όμως αποφασίσει. Τόσο αυθόρμητη είμαι πάντα στη ζωή μου. Παίρνω πάντα αποφάσεις της καρδιάς και όχι του μυαλού.


Φόρεμα από προσωπική συλλογή, παπούτσια Stradivarius, σκουλαρίκια I Am.

Το πρώτο διάστημα στην Αγγλία ήταν δύσκολο, πολύ δύσκολο. Ο ατζέντης μου βρισκόταν στη Νέα Υόρκη και δεν είχα κάποιον για να με αναλάβει στο Λονδίνο. Έγραψα σε 30 κορυφαίους ατζέντηδες και πήρα 30 γράμματα απορριπτικές απαντήσεις. Δεν το έβαλα όμως κάτω.

Όταν συνάντησα την casting director, Jill Trevellick, μου είπε ότι θα με καλούσε σε μια ακρόαση για μια ταινία και πως με φανταζόταν με έναν συγκεκριμένο ρόλο. Μια από τις επόμενες ημέρες χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν η καταξιωμένη σκηνοθέτης Antonia Bird για την ταινία ‘The Hamburg Cell’, την πρώτη που καταπιάστηκε με το θέμα των Δίδυμων Πύργων μετά την επίθεση. Δεν θα μπορούσα να είχα καλύτερη πρώτη εμπειρία στον κινηματογράφο! Η Antonia σκηνοθετούσε και εργαζόταν με απίστευτο τρόπο, από την ακρόαση μέχρι το τέλος. Δούλευα και μάθαινα. Ήταν τόσο αληθινή και μας έδειχνε μεγάλη εμπιστοσύνη, πάλευε για εμάς. Για εκείνην οι ηθοποιοί ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι μιας ταινίας, όχι τα σκηνικά, οι φωτισμοί και όλα τα υπόλοιπα.

Στο ‘The Grid’, όπου υποδύθηκα μια Αιγύπτια γιατρό, γνώρισα τον Άλκη Δαβίδ και γίναμε αμέσως φίλοι. Ακολούθησε μια δουλειά στο θέατρο και με το που τελείωσαν οι παραστάσεις και είχα την πρώτη μου ελεύθερη μέρα, βρήκα στο κινητό μου 40 αναπάντητες από αυτόν. «Έλα επειγόντως στην Πάτμο!», μου είπε. «Σε χρειάζομαι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ρομαντική κωμωδία, η ηθοποιός μας έπρεπε να φύγει και τα γυρίσματα αρχίζουν άμεσα». Ήταν για το ‘Opa!’. Έπιασα, λοιπόν, μια μικρή βαλίτσα, έβαλα μέσα μερικά ρούχα και έφυγα. Από το Λονδίνο πήγα στην Αθήνα, από εκεί στην Κω, από την Κω με private jet στη Λέρο και από τη Λέρο στην Πάτμο. Το σενάριο το διάβασα στο αεροπλάνο και το ίδιο εκείνο βράδυ πήγα στο γιοτ του Άλκη για να γνωρίσω τον σκηνοθέτη, Udayan Prasad. Μου είπε ότι θέλει πολύ να το κάνω, μόνο που δεν είχα καθόλου χρόνο στη διάθεσή μου, έπρεπε να ξεκινήσω γυρίσματα την επόμενη κιόλας μέρα! Κι έτσι, περάσαμε τέσσερις υπέροχες βδομάδες. Η Πάτμος είναι πανέμορφο νησί, δεθήκαμε πολύ με την ομάδα, ενώ ο Udayan είναι φοβερός, η φιλία μας μαζί του είναι μέχρι και σήμερα πολύτιμη.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γυρίσματα για το ‘House of Saddam’ που ήμασταν στην Τυνησία για ένα ολόκληρο το καλοκαίρι. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, ενώ είχα μαζί μου και τον γιο μου που τότε ήταν βρέφος ακόμα. Αξέχαστη εμπειρία ήταν και το ‘The Shadowline’ του Hugo Blick. Με όσους δουλεύω, μετά είναι προτεινόμενοι για Όσκαρ, νομίζω πως τους φέρνω τύχη! Στο ‘Bridget Jones Baby’ είχα έναν μικρό ρόλο, αλλά όταν διάβασα το σενάριο σκέφτηκα ότι άξιζε να το κάνω. Συνεργάστηκα με τον Colin Firth, που είναι πολύ γλυκός και καλός άνθρωπος αλλά και με τη Renée Zellweger που ήταν πολύ προσιτή, πολύ ανθρώπινη. Αυτή την περίοδο τελείωσα τον δεύτερο κύκλο του ‘Absentia 2’ και τώρα θα συνεχίσω με τα γυρίσματα του τρίτου κύκλου στη Βουλγαρία.


Jumpsuit, παπούτσια και σκουλαρίκια Mango. Παπούτσια και γυαλιά από προσωπική συλλογή.

Όταν ήμουν στο Μαρόκο για το ‘Red Tent’, όπου έπαιζα μια από τις γυναίκες του Jacob, γνώρισα την Debra Winger. Μια μεγάλη σταρ του Χόλιγουντ, η οποία μια μέρα αποφάσισε πως δεν της άρεσε αυτή η δουλειά και τα παραίτησε! Μετά από τόσες ταινίες και τόσο μεγάλη επιτυχία, εγκατέλειψε το Χόλιγουντ, γιατί το έβρισκε πολύ ψεύτικό. Κι αυτό, είναι αλήθεια. Εγώ απ’ την αρχή είχα πει ότι το LA θα το επισκεφτώ μόνο αν με καλέσουν. Έτσι και έγινε. Πήγα για την προβολή του ‘Opa!’. Και ξέρεις τι κατάλαβα; Πως δεν υπάρχει καθόλου ουσία. Οι πάντες ζουν, δουλεύουν στα εστιατόρια, στα spa και τα ξενοδοχεία, με την ελπίδα πως μια μέρα θα τους ανακαλύψει κάποιος και θα κάνουν την καριέρα που ονειρεύονται.

Είναι ωραίο που είμαστε και οι δυο ηθοποιοί. Κι ευτυχώς, έχουμε κοινή αισθητική. Θαυμάζει ο ένας τον άλλον, διαβάζει μαζί μου, διαβάζω μαζί του. Το δύσκολο, όμως, είναι η ανασφάλεια. Που τελειώνει μια δουλειά και δεν ξέρεις ποτέ θα βρεις την επόμενη –είσαι άνεργος κάθε φορά. Όταν δουλεύεις μπορεί να κερδίζεις πολλά χρήματα μαζεμένα, αλλά δεν ξέρεις για ποσό καιρό πρέπει να ζήσεις μ’ αυτά. Δεν πληρώνουν βέβαια όλες οι δουλειές πολλά. Πολύ συχνά δουλεύουμε για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Αν είναι κάτι καλό, είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε για ψίχουλα. Αλλά δεν σημαίνει ότι πάντα παίρνω τους ρόλους που θέλω… Έχω κλάψει πολλές φορές για ρόλους που έχασα. Η απόρριψη είναι μέσα στη ζωή μας και το σημαντικό είναι να μην τα παρατάμε. Είναι όμως ευκολότερο να το λέω, παρά να το κάνω. Εξαιτίας όλων αυτών των αβεβαιοτήτων, δεν θέλαμε αρχικά να μπλέξουμε τα παιδιά μας σε αυτό το χώρο. Έχουν όμως ταλέντο και δεν νομίζω πως θα τα καταφέρουμε να το αποφύγουμε…

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 282

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *