Aλ. Βουγιουκλάκη: «Ένα μοιραίο λάθος είναι ο θάνατος»

Aλ. Βουγιουκλάκη: «Ένα μοιραίο λάθος είναι ο θάνατος»

Aλ. Βουγιουκλάκη: «Ένα μοιραίο λάθος είναι ο θάνατος»

Ο γάμος τους είχε συζητηθεί και συζητείται ακόμα. Τον Νοέμβριο του 1993, ο δημοσιογράφος Ηλιάδης, συνεργάτης των «Σελίδων», συναντήθηκε με την Αλίκη για μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Τη συνέντευξη αυτή παρουσιάζει το Down Town με αφορμή την επέτειο θανάτου της μεγάλης σταρ.

Φοβάσαι τα γηρατειά;

Ούτε να τα σκέφτομαι θέλω. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου γριά…

Για σένα, τι σημαίνει η πρώτη ρυτίδα;

Γιατί με ρωτάς; Βλέπεις καμιά ρυτίδα; (γελά)

Οφείλω να ομολογήσω, καμιά. Απλώς ρωτάω, αν τώρα είχες κάποιες ρυτίδες, αυτό τι θα σήμαινε για σένα;

Ήττα, η πρώτη στην αναμέτρησή μου με τον χρόνο.

Πάντως, μέχρι τώρα, ηττημένος είναι ο χρόνος. Όμως, δέχεσαι αυτό που λένε ότι η εξωτερική ομορφιά με τα χρόνια, δίνει τη θέση της στην εσωτερική ομορφιά;

Εγώ, δεν δέχομαι τις δικαιολογίες. Δεν πιστεύω στις δικαιολογίες. Κι αυτά τα περί εξωτερικής και εσωτερικής ομορφιάς, είναι μόνο δικαιολογίες.

Δεν είναι δίκαιο αυτό που λες…

Δίκαιο; Τι θα πει δίκαιο; Για μένα το μόνο δίκαιο είναι να πεθάνω σαν Βουγιουκλάκη…

Σαν… Βουγιουκλάκη; Δηλαδή, πώς πεθαίνει μια Βουγιουκλάκη;

Νέα και όρθια.

Τι είναι για σένα ο θάνατος, Αλίκη;

Α, με έχουν ξαναρωτήσει και το έχω ξαναπεί. Ένα μοιραίο λάθος είναι ο θάνατος, που σου κοστίζει μια ολόκληρη ζωή.

Δηλαδή, θέλεις να πεις ότι όσοι πεθαίνουν διαπράττουν το μοιραίο λάθος; Και η Λαμπέτη, ποιο μοιραίο λάθος διέπραξε και πέθανε; Αλλά, ας αφήσουμε τη Λαμπέτη; Η Τζένη Καρέζη, η φίλη σου η Τζένη, ποιο ήταν το μοιραίο λάθος της και έφυγε τόσο νωρίς;

Θα σου πω και εδώ θέλω να επιβεβαιώσεις, αν αυτά που λέω τώρα, δεν τα έλεγα και παλιά. Εσύ, πρέπει να το θυμάσαι… σου τα έλεγα, τότε, όταν κάναμε παρέα με την Τζένη. Θυμάσαι τι σου έλεγα; Δεν σου έλεγα ότι η Τζένη πάει κόντρα στην καριέρα της; Ήταν μεγάλη ηθοποιός, με λαμπρή καριέρα, αλλά η στροφή που πήγε να κάνει –και δεν εξετάζω αν τα κατάφερε ή όχι, τα κατάφερε- η στροφή, λοιπόν, εκείνη την κούρασε. Γιατί, πίεσε πολύ τον εαυτό της, πίεσε το σώμα της, την ψυχή της… κι αρρώστησε. Θυμάσαι πόσο αγαπούσα και πόσο πονούσα την Τζένη;

Πώς δεν θυμάμαι…

Αυτή η μάχη ενάντια στη φύση της ήταν το μοιραίο λάθος. Γιατί, η Τζένη ήταν μοναδική κωμικός.

Σκέφτεσαι, καμιά φορά, την υστεροφημία σου; Τι θα είσαι μετά από 100 χρόνια, ας πούμε;

(γελάει) Φεύγοντας από τον κόσμο θα καταδικάσω τον χρόνο σε αιώνια πλήξη, λόγω της απουσίας μου. Τώρα, τι θα είμαι μετά τα 100 χρόνια είπες; Τι άλλο… μνήμη, να ‘χει ο χρόνος να θυμάται, γιατί δεν θα ζω να τον βασανίζω…

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *