Ανδριανή Βλαδιμήρου: Πίσω απ’ την μπάρα

Ανδριανή Βλαδιμήρου: Πίσω απ’ την μπάρα

Ανδριανή Βλαδιμήρου: Πίσω απ’ την μπάρα

Λίγο μετά τη βράβευσή της ως η καλύτερη bartender στον διεθνή διαγωνισμό της ιταλικής εταιρίας Fabbri 1905, η Ανδριανή Βλαδιμήρου μας μιλά για το χόμπι της που έγινε επάγγελμα, τις ιδιαιτερότητές του, αλλά και τις δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει στον «ανδροκρατούμενο» αυτό τομέα.

Από τη Νταϊάνα Αζά

Τι σημαίνει για εσένα αυτό το βραβείο;
Με έκανε να νιώσω περηφάνια, όπως θα αισθανόταν οποιοσδήποτε στη θέση μου. Αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που διαγωνίζομαι σε διεθνές επίπεδο και συνεπώς η πρώτη που κερδίζω σε διεθνή διαγωνισμό, γι’ αυτό και νιώθω ακόμα πιο μεγάλη ικανοποίηση και ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ως επαγγελματίας. Παρόλα αυτά, είμαι ευγνώμων και παραμένω ταπεινή, τόσο στη ζωή όσο και στην καριέρα μου.

Περίμενες πως θα ξεχώριζες ανάμεσα σε τόσους διαγωνιζόμενους, κερδίζοντας την πρώτη θέση;
Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό, όχι όμως επειδή δεν πίστευα στον εαυτό μου. Ο στόχος μου δεν ήταν να κερδίσω αλλά να κάνω κάτι ξεχωριστό, που να με αντιπροσωπεύει. Κι αμέσως μετά να βγω, να ετοιμάσω και να παρουσιάσω αυτό που εμπνεύστηκα και να κάνω αυτούς που με εμπιστεύτηκαν περήφανους.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσής σου για το κοκτέιλ Rumarena;
Η ιταλική κουλτούρα και η ιστορία της Ιταλίας. Η μουσική, η τέχνη του φαγητού, η αγάπη και η οικογένεια που αποτελούν σημαντικές αξίες στη χώρα, μέχρι και σήμερα. Μέσα από το Rumarena, βρήκα τον τρόπο να δείξω το σεβασμό μου, αναδημιουργώντας ένα ιταλικό κοκτέιλ από το παρελθόν (το γνωστό σε όλους negroni) με τον δικό μου τρόπο. Όπως και κάθε άλλη φορά, πριν πάω στο διαγωνισμό συμβουλεύτηκα τον Μάριο Ζένιου, έναν επαγγελματία που κέρδισε σε πολλούς τοπικούς διαγωνισμούς και συμμετείχε σε δεκάδες διεθνείς, αλλά και συναδέλφους σεφ και ζαχαροπλάστες, με τη βοήθεια των οποίων δημιούργησα τη γαρνιτούρα.

Πώς ήταν η συνολική σου εμπειρία από το διαγωνισμό;
Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, κυρίως γιατί αποτελεί τον μοναδικό διαγωνισμό στον οποίο συμμετέχουν μόνο γυναίκες. Αυτό μου υπενθύμισε πόσο σημαντική είναι η προσωπικότητα ενός bartender, πόσο μαγικό συναίσθημα είναι και πόσο δημιουργικός μπορείς να γίνεις όταν είσαι απλά ο εαυτός σου… Εκεί μπορούσα να σκεφτώ και να δημιουργήσω ελεύθερα ως γυναίκα, ως η Ανδριανή.

Χρειάστηκε να χάσεις τον εαυτό σου, ώστε να γίνεις αποδεκτή στο χώρο;
Πολλές από εμάς εξακολουθούμε να παλεύουμε ώστε να κρύψουμε τη θηλυκότητά μας για να αντεπεξέλθουμε σε αυτό το περιβάλλον και σε πολλές χώρες είναι ακόμη δύσκολο για τις γυναίκες να δουλεύουν ως bartenders. Και είμαι σίγουρη πως αν αυτή τη στιγμή διαβάζουν αυτές τις γραμμές, καταλαβαίνουν σε τι ακριβώς αναφέρομαι. Παρόλο όμως που χρειάζεται να είσαι σκληρός, δεν πρέπει να φτάσεις σε σημείο να χάσεις τον εαυτό σου.

Πώς νιώθεις όταν βρίσκεσαι πίσω από την μπάρα;
Αυτό ακριβώς το συναίσθημα ήταν που με ενθουσίαζε πάντα στη δουλειά μου, που με γέμιζε με ικανοποίηση – να έχω τον έλεγχο και να κάνω τους ανθρώπους που εξυπηρετώ να διασκεδάζουν. Στην πορεία, αφού έμαθα πόσα προϊόντα και υλικά είχα στη διάθεσή μου (καθώς και την ιστορία πίσω από το καθένα από αυτά), παθιάστηκα ακόμα περισσότερο. Και το σημαντικότερο, δεν σταμάτησα ποτέ να μαθαίνω…

Το περίμενες όταν πρωτοβρέθηκες πίσω από την μπάρα, πως μια μέρα θα γινόταν το κύριο επάγγελμά σου;
Πήρα το πτυχίο μου στη φιλοξενία, τον τουρισμό και event management και είχα πάντα στο νου μου πως μια μέρα θα δούλευα στη συγκεκριμένη βιομηχανία. Βέβαια, το bartending ήταν για εμένα κάτι που έκανα για να βγάλω το χαρτζιλίκι μου, για να πληρώνω τα έξοδα των σπουδών μου. Το πήρα πιο σοβαρά όταν ο Μάριος (σ.σ. Ζένιου) κατάφερε να με μυήσει στην πιο επαγγελματική του πλευρά. Πίστεψε σε εμένα γιατί είδε κάποιες ικανότητες και κάποια στοιχεία στον χαρακτήρα μου τα οποία δεν μπορούσα να αναγνωρίσω ούτε εγώ η ίδια. Στην πορεία, κάνοντας την πρακτική μου στο Cliff Bar του Grecian Park, το είδα από μια εντελώς διαφορετική οπτική, ενώ τα τελευταία χρόνια που εργάζομαι στο Four Seasons, κατάφερα να φτάσω σε ένα άλλο επίπεδο. Σε αυτό έπαιξαν ρόλο τόσο οι επισκέπτες, όσο και τα υψηλής ποιότητας υλικά που έχω στη διάθεσή μου.

Πώς διαφοροποιούνται οι συνθήκες όταν δουλεύεις σε ένα ξενοδοχείο αυτής της κλάσης;
Οι καλεσμένοι είναι, χωρίς αμφιβολία, πιο απαιτητικοί γιατί έχουν και πιο υψηλές προσδοκίες, καθώς βρίσκονται σε ένα κορυφαίο, πεντάστερο ξενοδοχείο. Θα έλεγα ότι είναι δυσκολότερο να δουλεύεις με αυτού του είδους τους πελάτες, αλλά η διοίκηση του ξενοδοχείου, με τη μεθοδικότητα και την οργάνωσή της, τα κάνουν όλα να φαντάζουν πιο εύκολα και απλά.

Πηγή : Περιοδικό Go, τεύχος 38

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *