Ανδρούλα Βασιλείου: Δεν έχω μυστικά. Είμαι ανοιχτό βιβλίο!

Ανδρούλα Βασιλείου: Δεν έχω μυστικά. Είμαι ανοιχτό βιβλίο!

Ανδρούλα Βασιλείου: Δεν έχω μυστικά. Είμαι ανοιχτό βιβλίο!

Η πρώην πρώτη κυρία της Κύπρου, βουλευτής, Ευρωπαία επίτροπος υγείας και μετά παιδείας, πολιτισμού, πολυγλωσσίας και νεολαίας, αλλά και δραστήριο μέλος πολλών οργανώσεων και οργανισμών, κάνει και πάλι τη διαφορά, αποφασίζοντας να δώσει στο «Down Town» την πιο τολμηρή συνέντευξη της ζωής της.

Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου

Το τηλέφωνό της χτυπάει συνεχώς – από τον ΑΝΤ1 και από το Sigma τής ζητάνε δηλώσεις για την επιστροφή των σπάνιων πινάκων από τα κατεχόμενα, ενώ μία πρόσφυγας θέλει διευκρινίσεις αν πρόκειται για τα αυθεντικά έργα. «Μήπως να βάζαμε στο αθόρυβο τα κινητά μας;», την προτρέπω. Συμφωνεί. Από κάποιο προσχέδιο που έχει επάνω στο τραπεζάκι, στο σαλόνι του σπιτιού της, στη Λευκωσία, όπου καθόμαστε -το γεμάτο από οικογενειακές φωτογραφίες με τα παιδιά και τα εγγόνια της, αναμνήσεις πολύτιμες για την ίδια, αποτύπωση στον αδυσώπητο χρόνο που πέρασε και χάθηκε- μού δείχνει το εξώφυλλο του καινούριου της βιβλίου, τη φιγούρα μίας Κύπριας γυναίκας, μάλλον αρχών του ’40, με την αυθεντικότητα και την αθωότητα του φωτογραφικού κάδρου μιας άλλης, ασπρόμαυρης εποχής, να δεσπόζει κάτω από τον τίτλο «Γυναίκα της Κύπρου».

Στο σπίτι αυτό μένετε μαζί με τη μητέρα σας, όπως μου είπατε στο τηλέφωνο;
Ναι. Εμείς μένουμε στον επάνω όροφο και η μητέρα μου στο ισόγειο.

 

 

Η σχέση σας με τη μητέρα σας πώς ήταν, όσο ήσασταν παιδί;
Τυπική. Ήταν όλο «πρέπει», «πρέπει», «πρέπει» και «διάβαζε», «διάβαζε». Δεν είχαμε αμεσότητα, δεν μπορούσα να της εξωτερικεύσω κάποια πράγματα δικά μου, να της ζητήσω τη συμβουλή της – δεν την ένιωθα κοντά μου. Δεν αισθανόμουν, αν θέλετε, την τρυφερότητα που θα επιθυμούσα από εκείνην.

Γι’ αυτό γίνατε το αντίστροφο, στη δική σας σχέση με τα τρία σας παιδιά;
Το προσπάθησα. Δεν ήθελα τα παιδιά μου να έχουν μαζί μου τη σχέση που είχα εγώ με τη δική μου μητέρα -την απόμακρη και «τυπική»- αλλά δεν ξέρω σε ποιο βαθμό το κατάφερα. Πάντα υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των γενεών. Και, μάλλον, τα παιδιά μου θα είναι καλύτεροι γονείς με τα δικά τους παιδιά, από όσο ήμουνα εγώ μαζί τους.


2013. Η Ανδρούλα Βασιλείου, ως επίτροπος πολιτισμού, με τον τον βραβευμένο με Oscar, Άγγλο ηθοποιό, Jeremy Irons.

 

Εσείς, ήσασταν πιο κοντά με τον πατέρα σας;
Ναι. Ο χαρακτήρας μου, άλλωστε, μοιάζει πολύ με αυτόν του πατέρα μου – μοιάζουμε και φυσιογνωμικά επίσης. Θα σας πω, όμως, κάτι. Το 1961 που πήγα να σπουδάσω στο Λονδίνο, σε ηλικία 17,5 χρόνων και μη έχοντας αποχωριστεί ποτέ τους γονείς μου, έζησα ένα μικρό σοκ. Επί έναν χρόνο, έκλαιγα συνεχώς ζώντας σ’ ένα μικρό δωμάτιο, στο σπίτι ενός ηλικιωμένου ζευγαριού. Ερχόμενη το καλοκαίρι στην Κύπρο, παρακαλούσα να μην είχα περάσει τις εξετάσεις, για να μην επιστρέψω στην Αγγλία. Δυστυχώς, τότε για μένα, είχα περάσει – και με πολύ καλό βαθμό μάλιστα. Φτάνοντας στο παλιό αεροδρόμιο της Λευκωσίας απ’ το σπίτι, με τις βαλίτσες μου, έτοιμη να γυρίσω πάλι στο Λονδίνο, εγώ μέσα από τα κάγκελα και οι γονείς μου απ’ έξω, άρχισα να κλαίω με αναφιλητά, λίγο πριν επιβιβαστώ: «Σας παρακαλώ, θέλω να μείνω!», τους έλεγα. Δεν μπορούσα να σταματήσω! Η μητέρα μου τότε, προς τιμήν της, γυρνάει και λέει στον πατέρα μου, ο οποίος, για πρώτη φορά ίσως στη ζωή του τα είχε χάσει, βλέποντάς με σε αυτή την κατάσταση: «Φεύγουμε, Ευέλθοντα!». Με αυτές τις δύο λέξεις, εκείνη τη στιγμή, η μητέρα μου με ενδυνάμωσε! Είχε γίνει μία άλλη γυναίκα – η γυναίκα που εγώ δεν είχα κατανοήσει μέχρι τότε. Κατάλαβα τότε, για πρώτη φορά, πόσο δυνατή ήταν μέσα στην ευαισθησία της. Κι ήταν τότε που εκτίμησα και επαναπροσδιόρισα πολλά από όσα συνέβαιναν μέχρι τα 20 μου χρόνια. Γιατί έπραξε εκείνο που όφειλε, ως μητέρα. Τότε μόνο κατάλαβα πόσο κοντά ήμουν τελικά με τη μητέρα μου – κι ας πίστευα το αντίθετο για 20 χρόνια, κι ας μην το γνώριζα, κι ας μην το κατανοούσα (συγκινείται).


1992. Η Ανδρούλα Βασιλείου, πρόεδρος τότε της «Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδέσμων των Ηνωμένων Εθνών», με τον Γ.Γ του Ο.Η.Ε, Boutros Boutros-Ghali, ο οποίος μόλις είχε αναλάβει τα καθήκοντά του.

 

Συζητήσατε ποτέ κάποια πράγματα μαζί της, σε όσα αφορούσαν στην παιδική σας ηλικία;
Όχι, όχι. Ποτέ. Θα την έκανα να λυπηθεί – δεν υπήρχε λόγος. Τα λέω τώρα, πρώτη φορά, σε αυτή τη συνέντευξη. Δεν είναι ότι είχαμε κακές σχέσεις με τη μητέρα μου, αλλά αυτές δεν ήταν σχέσεις καρδιάς. Θα έλεγα, μάλιστα, πως μάλλον τα τελευταία χρόνια έχουμε έρθει πιο κοντά. Τη σχέση που θα έπρεπε να είχα με τη μητέρα μου, την είχα, ωστόσο, με τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου υποκαθιστούσε, αν θέλετε, την τρυφερότητα που δεν λάμβανα -στον βαθμό που θα ήθελα- από τη μητέρα μου.

Πόσων ετών είναι σήμερα η μητέρα σας;
Είναι 97. Αλλά έχει μία σχετική διαύγεια πνεύματος.

Τη συγχωρέσατε ποτέ γι’ αυτή την τρυφερότητα που δεν πήρατε από εκείνην;
Συγχωρείς κάποιον αν έπραξε, εν γνώσει του, κάποιο λάθος. Η μητέρα μου, δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ίσα-ίσα, εκείνη έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν το καθήκον της ως μητέρα. Αν και πολύ καλή μαθήτρια στην Πάφο, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αρχαίες τραγωδίες, επέλεξε, όταν παντρεύτηκε τον πατέρα μου, να αφοσιωθεί απολύτως στα συζυγικά και οικογενειακά της καθήκοντα. Έκανε ό,τι πίστευε πως ήταν καλύτερο για τα παιδιά της και τον άντρα της. Έτσι τα ήξερε τα πράγματα. Μας αγαπούσε. Μας λάτρευε! Αλλά, με τον τρόπο της.


1964. Απόφοιτος Νομικής, στο Λονδίνο, από το «Middle Temple Inn of Court».

 

Νιώσατε ποτέ, αντίστοιχα, απομακρυσμένη ψυχικά και εσείς, σε περιόδους της ζωής σας, από τα παιδιά σας;
Μέσα μου διεξαγόταν μία «πάλη». Επιθυμούσα να κάνω καριέρα αλλά, από την άλλη, να είμαι σωστή και με τα παιδιά μου και με τον Γιώργο. Δεν διανοείστε πόσο άγχος είχα, ιδιαίτερα όταν ήταν μικρά, να τα προλάβω όλα: Να τελειώσω τη μελέτη μου για μία σοβαρή δίκη, να συναντήσω αντιδίκους, να παραστώ στο δικαστήριο, αλλά ταυτόχρονα να ταΐσω τα παιδιά μου στην ώρα τους, να τα πάω στις εκδρομές τους, να τα πάω στον γιατρό όταν ήταν άρρωστα, να διαβάσουμε μαζί τα μαθήματα στα οποία δυσκολεύονταν. Κι αυτό ήταν περισσότερο εις βάρος της δικής μου ψυχικής ηρεμίας – ξεχνούσα την Ανδρούλα. Πολλές φορές -και ίσως αυτό να πηγάζει και από τη σχέση που είχα εγώ με τη δική μου μητέρα- ρωτάω τα παιδιά μου: «Νιώθετε ότι σας αδίκησα;». Ευτυχώς, μου απαντάνε «όχι». Μου λένε: «Αν και δεν είχες πολύ χρόνο, μας έδωσες πολύ ουσιαστικά πράγματα».

Νιώθετε τύψεις;
Ναι. Νιώθω τύψεις. Κυρίως προς τον εαυτό μου. Δεν χάρηκα τα παιδιά μου, όσο θα ήθελα, όταν έπρεπε.

Αν σας έλεγαν ανομολόγητα πράγματα, που συνήθως δεν λένε τα παιδιά προς τους γονείς, π.χ. για ναρκωτικά ή αν είναι ομοφυλόφιλα, πώς θα αντιδρούσατε;
Πολύ φυσιολογικά. Θα τα άκουγα. Θα έδειχνα κατανόηση και θα προσπαθούσα να τα βοηθήσω. Έτυχε μάλιστα να μου κάνουν εκμυστηρεύσεις, που αφορούσαν στην προσωπική τους ζωή. Τα άκουσα. Δεν είχα ενδοιασμούς. Αυτή είναι και μία ουσιαστική διαφορά στη σχέση που είχα εγώ με τη μητέρα μου – η μητέρα μου δεν θα δεχόταν καν να συζητήσει για τα θέματα που μου αναφέρατε. «Αντροπή να μιλούμε για τέτοια πράματα!», θα μου έλεγε.

Πόσα χρόνια είστε μαζί με τον Γιώργο Βασιλείου;
Είμαστε 53 χρόνια παντρεμένοι, συν δύο από τη γνωριμία μας, σύνολο 55 έτη.

Πολλά!
Ναι… Ταιριάξαμε. Μέσα από τη διαφορετικότητά μας. Εγώ ήμουνα πάντα της λογικής και του μέτρου. Ο Γιώργος, αντίθετα, είναι πολύ συναισθηματικός. Για τον Γιώργο «όλος ο κόσμος είναι καλός, είναι φίλος». Όπως αυτός είναι γεμάτος καλοσύνη, απονήρευτος και νομίζει ότι και οι άλλοι είναι το ίδιο. Εγώ είμαι επιφυλακτική – πάντοτε του έλεγα «πρόσεχε, αυτός δεν είναι αυτό που σου δείχνει». Σπάνια έπεφτα έξω στη διαίσθησή μου.

 


Το εξώφυλλο του καινούριου βιβλίου της Ανδρούλας Βασιλείου, «Γυναίκα της Κύπρου».

 

Η σχέση σας πώς είναι σήμερα;
Καλή. Έχει αλλάξει βέβαια η μορφή της σχέσης, όπως αντιλαμβάνεστε.

Τι μορφή έχει πάρει πια;
Μιας ωραίας παρέας. Τρέμω στη σκέψη ότι μπορεί, στο μέλλον, να μην έχω αυτή την παρέα. Ο Γιώργος είναι η ασφάλειά μου.

Περάσατε ποτέ κρίση στον γάμο σας, ακόμη και να φτάσετε κοντά στο χωρισμό;
Τέτοιου είδους κρίση, όχι, δεν περάσαμε. Ωστόσο, ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα στη σχέση μας, κατά τη διάρκεια της προεδρίας. Ήμασταν μία οικογένεια η οποία είχε «σπάσει» τότε, με τα πολλαπλά καθήκοντα που είχαμε αναλάβει – σπάνια βρισκόμασταν ως οικογένεια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που του έλεγα, κατά τη διάρκεια της πενταετίας: «Γιώργο, πρέπει να κάτσουμε να συζητήσουμε! Πού πάμε;». Πήγαινα, για παράδειγμα, μετά από μία εξοντωτική ημέρα από τα καθήκοντά μου ως πρώτη κυρία, στο Προεδρικό, αναζητούσα τον Γιώργο για να πούμε μία κουβέντα, να μιλήσουμε ως άνθρωποι, ως ζευγάρι, για τα παιδιά μας, και εκείνος δεν ήταν εκεί – διότι, προφανώς -και δικαίως- είχε πολλές συναντήσεις, εξαντλητική δουλειά. Ναι, καταλάβαινα τα απαιτητικά καθήκοντά του ως Προέδρου, αλλά ήθελα κι εγώ κάπου να μιλήσω – ένιωθα πως είχα «χάσει» τον άνθρωπό μου, στη διάρκεια της προεδρίας.


2008. Από την πρώτη της συνάντηση, με τον τότε πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, José Manuel Barroso, στις Βρυξέλλες.

 

Κοιμηθήκατε ποτέ χωριστά;
Ναι, σ’ αυτή την ηλικία που ζούμε σήμερα… Δεν το θεωρώ κακό. Καμιά φορά, είναι και ζήτημα του τι είδους ύπνο έχει ο καθένας (γελάει).

Έχετε προδοθεί ποτέ στη ζωή σας;
Ακούστε. Στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, πρέπει να είσαι πάντα επιφυλακτικός στο πόσο ανοίγεσαι. Κι αυτό το είχα πάντοτε στο μυαλό μου! Την εποχή της προεδρίας, δεν το ξέχασα. Τότε είχα πολλούς «φίλους», κατακλυζόμουν από «φίλους», από προσκλήσεις και από τα «αγάπη μου» – αντιλαμβάνεστε. Για πέντε χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 1993, θυμάμαι, όλοι πίστευαν πως θα επανεκλεγόταν ο Γιώργος. Αλλά, τελικά, δεν συνέβη. Την εβδομάδα, λοιπόν, μετά τον δεύτερο γύρο των εκλογών, όταν ο Γιώργος είχε χάσει με διαφορά 0,62%, ήμασταν ήδη από πριν προσκεκλημένοι στην αποχαιρετιστήρια δεξίωση του Έλληνα πρέσβη, στη Λευκωσία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ -μα ποτέ!- το πώς κάποιοι άνθρωποι, που μέχρι χθες ήμασταν στα τηλέφωνα και με θεωρούσαν «φίλη» τους, μου γύριζαν ξαφνικά την πλάτη. Ήταν σοκαριστικό! Μέχρι που άκουγα εκφράσεις πεζοδρομίου: «Να τους θκιώξουμε, να πάνε στ’ ανάθεμα!». Ήταν αξιοθαύμαστο πώς παρέμεινα ψύχραιμη εκείνο τον καιρό. Κι αυτό, ξέρετε, είναι μάθημα ζωής: Πάντοτε θα κυριαρχούν οι μικρότητες, στις σχέσεις των ανθρώπων. Κι όσο καλά προετοιμασμένος και να πιστεύεις πως είσαι, πάντοτε θα ξαφνιάζεσαι (χαμογελάει). Ωστόσο, στάθηκα και πάλι στα πόδια μου, γιατί είχα ήδη θωρακισμένη προσωπικότητα, γιατί είχα διορατικότητα και αντιλαμβανόμουν – αλλιώς, μπορεί να τρελαινόμουν. Γιατί δεν περίμενα ποτέ να με δημιουργήσει το αξίωμα! Είναι ο άνθρωπος που δημιουργεί το αξίωμα.

Σας χτύπησε ποτέ κάποιος στην προσωπική σας ζωή; Δεχτήκατε βία;
Όχι χτύπημα, αλλά ορισμένες φορές διαισθάνεσαι πως υπάρχει πρόθεση παρενόχλησης. Αυτό μου έτυχε δυο τρεις φορές. Το έκοψα. Ούσα και ελεύθερη και παντρεμένη. Επαφίεται σε σένα να το σταματήσεις αυτό το πράγμα. Δεν κατηγορώ τις γυναίκες που δέχονται τη βία -προς θεού- γιατί υπάρχουν γυναίκες που είναι σε δυσμενή θέση και υπό άλλες συνθήκες ζωής – εγώ υπήρξα τυχερή. Η βία είναι ένα φαινόμενο που αμαυρώνει την εικόνα της κοινωνίας μας, δυστυχώς.


1998. Η Ανδρούλα Βασιλείου, μαζί με τον Γιώργο, και τον πρώτο τους εγγονό, ενάμιση έτους τότε.

 

Έχετε δοκιμάσει ποτέ ναρκωτικά;
Όταν ήμουν φοιτήτρια, είχα υποψιαστεί να παίρνουν ναρκωτικά σε φοιτητικές παρέες. Κάτι μέσα μου, μου έλεγε τότε «φύγε!». Και έφυγα. Για μένα, ήταν αδιανόητο κάτι τέτοιο! Βλέπετε, οι αρχές που μου είχαν δώσει οι γονείς μου με ακολουθούσαν κατά πόδας…

Ούτε μαριχουάνα δοκιμάσατε – λέξη που είναι και στη «μόδα» πια;
Μα, τι με ρωτάτε; Ούτε!

Περάσατε ποτέ κατάθλιψη;
Πώς σας ήρθε; Ναι, πέρασα. Τον πρώτο χρόνο που ήμουν στο Λονδίνο, μόνη μου, ως φοιτήτρια. Από την οικογενειακή θαλπωρή, από την ασφάλεια της Κύπρου, είχα βρεθεί ξαφνικά να μένω σε ένα μικρό δωμάτιο, εντελώς μόνη, όπου για να συναντήσω μία φίλη μου, θα έπρεπε να διανύσω μία ώρα απόσταση με το τρένο για να πάω να τη βρω. Έκλαιγα συνεχώς τότε! Ήμουν χάλια! Ένα κορίτσι εντελώς μόνο, σε μία αφιλόξενη, τότε, ξένη χώρα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι μου συνέβαινε, αλλά, ναι, είχα πρόβλημα. Πού να διανοηθεί, βέβαια, κάποιος τότε να πάει σε ψυχολόγο; Μετά συνήθισα και μου πέρασε.

Πόσων ετών είστε;
Είμαι 75.


1990. Ο Γιώργος και η Ανδρούλα Βασιλείου, έξω από το Προεδρικό, κατά το τρίτο έτος της προεδρίας.

 

Αλήθεια; Δεν σας φαίνεται καθόλου!
Γιατί να σας πω ψέματα; Είναι αστείο να κρύβεις την ηλικία σου. Ειδικά στην Κύπρο, που μας ξέρει τόσος κόσμος. Στην οικογένειά μας πάντως έχουμε καλό DNA (χαμογελάει). Αυτό που έλεγε πάντα ο πατέρας μας, μεταξύ σοβαρού και αστείου, είναι πως μας κληρονόμησε «το καλό του DNA».

Ερωτευτήκατε όσο θα θέλατε στη ζωή σας, κυρία Βασιλείου;
Όχι. Άλλωστε, την εποχή εκείνη, προτού γνωρίσω τον Γιώργο, ήταν περισσότερο πλατωνικός ο έρωτας – κι ίσως μία γυναίκα να πρέπει να έχει κάποιες εμπειρίες προτού καταλήξει, κάτι που σωστά νομίζω πως υπάρχει σήμερα ως αντίληψη, χωρίς όμως να φτάνουν τα κορίτσια στα άκρα. Ωστόσο, δεν θεωρώ τον εαυτό μου «αδικημένο» που ερωτεύτηκα και παντρεύτηκα τον Γιώργο. Το αντίθετο!

Αν σας συνέβαινε, στο μεταξύ, να ερωτευόσασταν, θα το καταπνίγατε;
Δεν μου συνέβη ποτέ και δεν ξέρω πώς ακριβώς θα αντιδρούσα. Εξαρτάται, εντούτοις, από το πόσο διαθέσιμος είσαι και πόσο δυνατός είναι ο γάμος. Όταν ο γάμος έχει γερές βάσεις, είναι πολύ δύσκολο για μία γυναίκα να ερωτευτεί έναν άλλον άντρα. Οι γυναίκες λειτουργούμε αλλιώς.

Θα συγχωρούσατε την απιστία;
Πάντοτε έλεγα στον Γιώργο: «Αν δεν το ξέρω, δεν με νοιάζει!» (γελάει). Ήταν τότε που ταξίδευε πολύ – όταν δημιουργούσε το ΚΕΜΑ, αλλά και αργότερα, επί προεδρίας. Μου έλεγαν οι φίλες μου: «Μα, πάει πάλι μόνος του; Δεν σε νοιάζει αν κάνει φιλενάδες;». Τους απαντούσα: «Αν έχει κάποια σχέση στο εξωτερικό και ούτε το ξέρω, ούτε τις ξέρω, δεν με νοιάζει!». Ωστόσο, νομίζω πως δεν ήταν άπιστος. Το διαισθάνεται μία γυναίκα, όταν ο άντρας της δεν είναι πιστός.

Πώς περνάτε πια τον χρόνο σας μαζί;
Α, πολύ όμορφα! Πάμε τα ταξίδια μας, απολαμβάνουμε τις μουσικές μας, πηγαίνουμε για φαγητό, παίζουμε scrubble, παρακολουθούμε τηλεόραση…

Τι βλέπετε στην τηλεόραση;
Ταινίες κυρίως, ειδήσεις, σειρές.

Δεν παρακολουθείτε «Survivor», «Master Chef» και «Power of Love»;
Όχι.

Δεν ξέρετε, δηλαδή, ποιος είναι ο Ντάνος;
Τι είναι ο Ντάνος; (γελάει). Είμαι «αγράμματη» σ’ αυτά, θα σας απογοητεύσω.

Ξέρουμε τα πάντα για σας, κυρία Βασιλείου; Ή έχετε μυστικά καλά κρυμμένα;
Κρύβονται πράγματα στην Κύπρο, που σε γνωρίζει όλος ο κόσμος; Δεν έχω μυστικά. Ποτέ δεν ήμουν μυστικοπαθής. Είμαι ανοιχτό βιβλίο! Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Επαφίεται, φυσικά, και στον άλλον τι θα με ρωτήσει. Εσείς, βέβαια, δεν είχατε φρένο όλη αυτή την ώρα…(γελάει).

Ενοχληθήκατε από κάτι;
Κάθε άλλο! Υπήρχε τακτ.

Να πούμε και κάτι πολιτικό; Τι θα ψηφίσετε στις Ευρωεκλογές;
(χαμογελάει). Α, εδώ θα τα χαλάσουμε. Σας έχω απαντήσει σε ό,τι με έχετε ρωτήσει μέχρι τώρα, έχω απαντήσει μάλιστα και σε ερωτήσεις που δεν θα διανοούμουν ποτέ πως θα μου τίθεντο καν. Αυτό, όμως, επιτρέψτε μου να το κρατήσω για μένα. Έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω, αλλά δεν θα το δημοσιοποιήσω. Η ψήφος είναι μυστική. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Θα ψηφίσω, γιατί το θεωρώ καθήκον μας.

Info: Το βιβλίο της Ανδρούλας Βασιλείου «Γυναίκα της Κύπρου», κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Εν Τύποις».

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 639

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *