(Anti)Social Revolution: Πώς είναι η ζωή χωρίς τα social media;

(Anti)Social Revolution: Πώς είναι η ζωή χωρίς τα social media;

(Anti)Social Revolution: Πώς είναι η ζωή χωρίς τα social media;

Ήμουν πάντα πεπεισμένη πως η κινητήριος δύναμη για όλες τις ριζοσπαστικές πράξεις στη ζωή μου ήταν ένα «σιγά μην τα καταφέρεις», που κάποιος θα ξεστόμιζε, προκαλώντας με προς αυτή την κατεύθυνση. Στα 17, η φιλόλογος που με ώθησε, αμφισβητώντας με, να περάσω στο πανεπιστήμιο, στα 22 οι κολλητές που δεν πίστευαν πως θα έκοβα το τσιγάρο, στα 34 οι συνάδελφοι που έλεγαν πως ούτε μέρα δεν θα άντεχα χωρίς ζάχαρη και πάει λέγοντας. Και να που πριν από ένα μήνα προέκυψε ένα άλλο μείζον ζήτημα με αφορμή τη συζήτηση που άρχισε μετά το ντόμινο των αποκαλύψεων για το πώς το Facebook έχει καταφέρει να σφετεριστεί τα προσωπικά δεδομένα χρηστών. Μπορούμε, αλήθεια, να ζήσουμε χωρίς social media; Χωρίς το ντιν-ντιν του Instagram. Χωρίς τα throwbacks της Πέμπτης. Χωρίς τις ψυχωτικές συμβουλές των μανούλων του Facebook. Να παραγγέλνεις κοκτέιλ στο Μαντάμ και να μην το κάνεις στόρι. Να έρχεται στο τραπέζι το λαβράκι του Skinny Fox και να μην κρυώνει μέχρι να εστιάσει η κάμερα στο σωστό σημείο. Πριν από ένα μήνα λοιπόν, πήρα την απόφαση, μπήκα στις Ρυθμίσεις, πάτησα κλικ στο «Disable my account» και να όλα όσα έχουν συμβεί από τότε μέχρι σήμερα.

MY COCAINE
7 το πρωί. Το ξυπνητήρι χτυπά, το απενεργοποιείς, πιάνεις το κινητό που φορτίζει απ’ το βράδυ και αρχίζεις τα scroll. Απαντάς στα νέα μηνύματα του Instagram, μετράς τα λάικ στη φωτογραφία από την ομελέτα που έφτιαξες το βράδυ, τσεκάρεις τα στόρι των πιο στενών και αρχίζεις το scroll στις φωτογραφίες. Ο Τότσικας παίζει με τα δίδυμα, η Ευριπίδου με τη μικρή Αριάδνη, η Κάλια ποστάρει μια σέλφι με τα νέα της παπούτσια και η Θέλξια με την Ανδρεάνα τα Missoni τους μπουρνούζια. Όλα θαύμα! Βγαίνεις, μπαίνεις Facebook. Άρθρα για το νέο ναυάγιο στο Αιγαίο, μερικές σέλφι να μπαίνουν σφήνα και ξανά συγκλονισμός για τους πρόσφυγες. Απάντηση στο σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία στα φανάρια, scroll ανά 15 λεπτά στο γραφείο, φορτίζεις ξανά το κινητό μέχρι να φτάσει στο 90% και πάλι scroll, μέχρι που το ξυπνητήρι χτυπά και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μια δική μου τυπική μέρα που μοιάζει πιθανότατα με τη δική σου και εκατοντάδων χιλιάδων άλλων χρηστών που έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους αυτή τη νέα συνήθεια, που όπως και ο καφές, δεν είναι πια κανείς βέβαιος αν προκειται για ψυχαγωγία ή πραγματική ανάγκη.

DISCONNECTED
Πατώ το κεντρικό κουμπί του κινητού, το σβήνω και το αφήνω στην άκρη του γραφείου. Μετά από πέντε λεπτά, το πιάνω πάλι. Το αφήνω ξανά. Και όταν περνά η ώρα και το δάχτυλο πατά από μόνο του -θαρρείς- το εικονίδιο, αυτό μου θυμίζει πως με ένα κουμπί μπορώ να επαναφέρω τον λογαριασμό μου άμεσα και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο «τεχνολογικός καταναγκασμός, που συνδέεται με τη χρήση κοινωνικών δικτύων παρουσιάζει όλη τη χαρακτηριστική γκάμα συμπτωματολογίας του εθισμού στο τσιγάρο και το αλκοόλ». Και η αλήθεια είναι, πως οι πρώτες εκείνες ώρες, μου έφεραν στο νου εκείνον τον πρώτο καφέ που ήπια χωρίς τσιγάρο. Το πρώτο διάλειμμα, την πρώτη έξοδο και το πρώτο ποτό. Θες να το ανάψεις, αλλά πρέπει να μείνεις προσηλωμένος στο στόχο σου. Νιώθεις ότι κάτι λείπει, αλλά ξέρεις πως μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτό…

UNTOLD STORY
Δύο τεράστιοι τροχοί νταλίκας δίπλα από το αυτοκίνητo στο υπόγειο πάρκιν της δουλειάς και ένας τύπος που άφησε το μισοδιαλυμένο αυτοκίνητό του σε δρόμο της παλιάς Λευκωσίας με το σημείωμα να λέει «έπεσε πάνω του η φοινικιά». Τα παιδιά του Lost+Found που σέρβιραν ευφάνταστα κοκτέιλ από το αθηναϊκό Noel και γνωστή εταιρία ουίσκι που έστησε τους πάγκους της έξω από τον Φιλελεύθερο και κερνούσε σφηνάκια. Πώς μπορείς να διαχειριστείς μια ξεκαρδιστική εικόνα που αντικρίζεις μπροστά σου, αν δεν την κάνεις story για να γελάσεις μαζί με τους followers σου; Πώς θα περιγράψεις τα αριστουργηματικά Eggs Benedict του Cookhouse, αν δεν το δουν εκατοντάδες μάτια την ώρα που προσγειώνεται στο τραπέζι σου; «Αν δεν μοιραστείς κάτι, είναι σαν να μη συνέβη ποτέ», επαναλάμβανα σαν ρομπότ τις πρώτες εκείνες μέρες. Για να φτάσω, ένα μήνα μετά, να αναρωτιέμαι ποια είναι αυτή η ανάγκη που οδηγεί τους ανθρώπους σε σημείο να πληροφορούν με κάθε λεπτομέρεια, δίχως όριο ή κέρδος, χιλιάδες αγνώστους για τις προσωπικές τους στιγμές.

ΠΑΡ’ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ
Από το πρώτο 24ωρο, είναι εμφανές στον περίγυρό σου πως είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Όταν δουλεύεις μάλιστα στα μίντια, δεν αργεί και ο μέσος συνάδελφός να καταλάβει πως οι απορίες σου δεν έχουν λογική. Πώς είναι δυνατόν να μην πήρες χαμπάρι πως ο Alpha Κύπρου εξαγοράστηκε από τον Παπαέλληνα, αφού «βούιξε ο τόπος». Ότι η Conchita πάσχει από Aids ή ότι πέθανε ο Avicii; Πώς γίνεται να μην έμαθες μόλις άνοιξες τα μάτια πως η Αγγλία, η Αμερική κι η Γαλλία εισέβαλαν το προηγούμενο βράδυ στη Συρία; Χωρίς κοινωνικά δίκτυα, η αλήθεια είναι πως πιάνεσαι συχνά στον ύπνο. Ακόμα κι αν ενεργοποιήσεις τις ειδοποιήσεις από όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία του πλανήτη, εξακολουθείς να χάνεις κάτι – τον παλμό. Τι κι αν αυτό σημαίνει πως θα τρως στη μάπα τη θεία Νίτσα που δηλώνει έξαλλη με τη στάση του αρχιεπισκόπου, τη μάνα σου που καταρρακώθηκε από τη δολοφονία του καθηγητή ή τον κολλητό που τα βάζει καθημερινά με τις Αρχές για την περιβαλλοντική καταστροφή του Ακάμα;

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ
Χωρίς τη συνεχή έκθεση σε αυτή την εικονική πραγματικότητα, οι μέρες κυλούν πιο ήρεμα. Δίχως την αγωνία των λάικ, δίχως τα οργισμένα ποστ του ακτιβιστή κολλητού, τη συνεχή έκθεση στις φαινομενικά τέλειες ζωές των σελέμπριτι, δίχως τον πανικό του γραμμωμένου σώματος που δεν έφτιαξες και της νέας γκαρνταρόμπας που δεν απέκτησες για το καλοκαίρι. Και παρόλο που η «στέρηση» με έχει αναγκάσει να καταφύγω στο application του net-a-porter, του Zara και του Asos και το ενδεχόμενο να στερηθώ το τηλέφωνό μου για μερικές ώρες εξακολουθεί να με τρομάζει, η αλήθεια είναι δεν μου λείπουν. Ξέρω όμως καλά πως όλο αυτό δεν είναι παρά μια τρύπα στο νερό. Γιατί με το που να ενεργοποιηθεί ξανά ο λογαριασμός, όλα αυτά θα ξεχαστούν. Θα κάνω ξανά scroll με το που ανοίγω τα μάτια, θα τσεκάρω και πάλι τα λάικ στα φανάρια και η μπαταρία θα αρχίσει να εξαντλείται πριν ακόμα φτάσει το μεσημέρι…

Πηγή : Περιοδικό Omikron, τεύχος 265

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *