Αρχή τηλεοπτικής ζοφερότητας

Αρχή τηλεοπτικής ζοφερότητας

Η νέα τηλεοπτική σεζόν ξεκίνησε τόσο τραυματισμένα όσο ολοκληρώθηκε η προηγούμενη.

Αλαζονική, υπερφίαλη, υπερτιμημένη, με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της, ημιμαθής στην καλύτερη και στ’ αλήθεια αστοιχείωτη, ματαιόδοξα φιλόδοξη, αυτάρεσκη, ιντριγκαδόρα και διαδρομίστρια, ακαλαίσθητη και φκιασιδωμένη φωναχτά, γεμάτη θόρυβο, ναρκισσιστική, ρηχή και πολλά άλλα επίθετα αμαρτίας. Όλα αυτά αφορούν στην ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα, ιδιωτική και όχι μόνο, χωρίς άλλοθι, μιας και έχει ξεπεράσει προ πολλού την όποια νεανική ηλικία ελαφρότητάς της και έχει περάσει σε εκείνη της ωριμότητας που όμως δεν έμαθε τίποτα απ’ την εμπειρία. Ίσως γι’ αυτό οι βιβλικές καταστροφές που περνά να μη βρίσκουν το κοινό της να λυπάται ή να ανησυχεί, αλλά, χαιρέκακο και αυτό, να ηδονίζεται για την ανεργία και τα αδιέξοδα των εργαζομένων της, σταρ και εργατών, βαθύπλουτων και φτωχών, εξουσιαστών και απλών γραναζιών, που θυμίζουν πολιτικό, χολιγουντιανό θρίλερ.

Μυθικά πλούσιοι καναλάρχες, στελέχη, διευθυντές, σταρ μπροστά απ’ τις κάμερες, σε τάχα μου ενημέρωση αλλά και ψυχαγωγία, θεώρησαν εαυτούς ως πλάστες και θεότητες όχι μόνο του τόπου, αλλά και του σύμπαντος ολόκληρου, κλεισμένοι σε κάστρα-βίλες, οχυρωμένοι σε πολυτελή αυτοκίνητα με φιμέ τζάμια, αφημένοι σε μια χαοτική, κοσμική εντροπία. Έτσι δεν αξιολόγησαν, δεν πρόβλεψαν και δεν ταράχτηκαν με το Mega να κλείνει. Ένα κανάλι ετών, με τον μεγαλύτερο μηχανισμό ειδήσεων –ανεξάρτητα απ’ την πρόθεση χειραγώγησης του κοινού ή μη– αλλά και με παρελθόν στην ελληνική μυθοπλασία, με συχνά συγκλονιστικές σειρές όπως «Το νησί» ή τα εύστοχα διασκεδαστικά «Τρεις χάριτες», «Απαράδεκτοι», «Παρά πέντε». Ένα κανάλι που απασχόλησε πλήθος εργαζομένων, όχι μόνο υπαλλήλων του τεχνικών και δημοσιογράφων και εργαζομένων στην παραγωγή, αλλά σκηνοθετών, ηθοποιών, συγγραφέων, ενδυματολόγων, μουσικών, γραφιστών και γενικώς της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας της χώρας.

Βιάστηκαν, ακόμα, οι άνθρωποι της τηλεόρασης να συμμετάσχουν σε έναν αυτοχειρικό «διαγωνισμό» σαν ριάλιτι για πλούσιους παίκτες, όπως αυτός με τις τηλεοπτικές άδειες, ένα ανερμάτιστο, πρόχειρο και εκδικητικό από πλευράς εξουσίας παιχνίδι. Ηλικιωμένοι πάμπλουτοι ή οι «αντ’ αυτών» και οι «άντε φέρ’» κλείστηκαν σε κάτι δωμάτια, με ξηρά τροφή και νερό, και πλειστηρίαζαν αέρα κοπανιστό, σε μια κυβερνητική, μάταιη προσπάθεια να παταχθεί η διαπλοκή και να αποκασταθεί το δίκαιο στην οικονομική ασωτία και στη βαλκάνια αρπαχτική αυθαιρεσία. Και μετά απ’ αυτό, τα πράγματα συνέχισαν όπως ακριβώς είχαν και πριν, και λίγο χειρότερα, αφού στα συγκοινωνούντα δοχεία των ΜΜΕ, ολιγάρχες άρχισαν να αγοράζουν ιστορικά συγκροτήματα Τύπου σε τιμές εξοχικού στη Μύκονο με πισίνα και ξενώνα.

Χαμένοι και κερδισμένοι στα τηλεοπτικά χαλάσματα δεν υπάρχουν. Μόνο τα παράπλευρα θύματα πολέμου βουτάνε στην απελπισία. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι κακοποιημένοι δημοσιογράφοι με τα ατέλειωτα ωράρια εργασίας, έρμαια στις ιδιοτροπίες των σταρ της τηλεοπτικής συνοικίας που περνιόταν ΗΒΟ, οι άνεργοι, βολοδέρνουν σε επισχέσεις και επιδόματα, μαζεύουν χαρτιά για ταμεία. Η ενημέρωση υποτιμάται, υποβαθμίζεται, εγκαταλείπεται στο άγνωστο τοπίο του διαδικτύου με τον θόρυβό του, τη φημολογία και τη θρασύτητα, παρασύροντας σε μεγαλειώδη, επικά λάθη τις ειδήσεις που απομένουν.

Οι ενημερωτικές εκπομπές χάνουν συνέχεια κοινό, ίσως γιατί η πολλή γραβάτα, η σοβαροφάνεια και η κομματική γραμμή έχουν γίνει τόσο αντιπαθητικά, ώστε να αντιδρά σχεδόν με αλλεργικό σοκ ο μέσος τηλεθεατής. Όλες οι κυρίες της ενημέρωσης –συχνά και των ειδήσεων– κάνουν όρθιες αναίτιες βόλτες πάνω σε ψηλά τακούνια σαν πάνω σε λεπίδες δωδεκάποντες, για να φανούν οι κορμάρες, αλλά και για να μας αποδείξουν πως εκτός από μυαλό και γνώσεις παίζουν στα δάχτυλα και την κομψότητα, περπατώντας σαν τη μ???? ??????? ικρή σειρήνα που μόλις έχασε την ουρά της. Μια αποθέωση του ναρκισσισμού και της εικόνας, εις βάρος πάντα της ουσίας. Παράξενη εποχή, δύσκολη, συχνά ζοφερή. Η τηλεόραση, η ενημέρωση, το παράθυρο στον κόσμο, η επικοινωνία, η είδηση, η ανάλυση, η παρέα, η συντροφιά, η διασκέδαση, η ψυχαγωγία, η φωνή μέσα στο σπίτι, οι ακάλεστοι άνθρωποί μας, χάνονται αυτή την εποχή και λίγοι μένουν όρθιοι και χωρίς τα δωδεκάποντα που λέγαμε πιο πάνω.
Η τηλεοπτική σεζόν ξεκίνησε, οι τηλεθεατές είναι όμηροι της καθημερινότητάς τους και της ανουσιότητας της μικρής οθόνης. Καλό χειμώνα.

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *