Αργύρης Αγγέλου: Μου πρότειναν να είμαι στο “Nomads” και αρνήθηκα

Αργύρης Αγγέλου: Μου πρότειναν να είμαι στο “Nomads” και αρνήθηκα

Αργύρης Αγγέλου: Μου πρότειναν να είμαι στο “Nomads” και αρνήθηκα
Φωτογραφία: Κάρολος Πορφύρης

Ο δημοφιλής ηθοποιός μάς μιλά για τη ματαίωση της παράστασης «Ζητείται Ψεύτης», με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή, για τις προτάσεις που δέχτηκε από το «Nomads» και το «Your Face Sounds Familiar», μας αποκαλύπτει τους λόγους που τις απέρριψε, και παραδέχεται ότι πέρασε κρίση ηλικίας τώρα που έκλεισε τα 40!

Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη

Μόλις έχει ξυπνήσει και πίνει τις πρώτες του γουλιές από τον καφέ του. Όταν μου το ανέφερε, σκέφτηκα ότι, μάλλον, ήταν ακατάλληλη η στιγμή να τα πούμε, αλλά ο ίδιος δεν είχε πρόβλημα. «Πάντα το πρωί λειτουργώ καλύτερα», μου λέει. Στην ερώτηση, «Αργύρη, σε τι φάση είσαι;», εκείνος είναι αφοπλιστικά ειλικρινής. «Σχετικά καλά, θα έλεγα. Είμαι σε λίγο παράξενη φάση. Μόλις τελείωσα τις παραστάσεις του “Συλλέκτη” στη Θεσσαλονίκη και γυρίζω πίσω στην Αθήνα για να δω τι θα κάνω από εκεί και πέρα. Είχα μια δουλειά κλεισμένη, η οποία ακυρώθηκε, οπότε πλέον βλέποντας και κάνοντας!».

Εννοείς την παράσταση «Ζητείται Ψεύτης», με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή, η οποία ματαιώθηκε τελευταία στιγμή;
Ναι, είχα κλείσει αυτή τη δουλειά από πέρσι τον Φεβρουάριο. Κατά τη διάρκεια της περσινής σεζόν, αλλά και το καλοκαίρι, είχα κάποιες προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις, αλλά τις απέρριψα επειδή είχα κλείσει στο «Παλλάς». Ε, είδατε τι έγινε τώρα…

Σε στεναχώρησε όλο αυτό που συνέβη;
Μα, το συζητάς τώρα; Με στεναχώρησε, διότι με πέταξε εκτός προγραμματισμού. Ένιωθα τυχερός κι ευγνώμων που ήξερα πριν από 7 μήνες -και βάλε- ότι θα είχα δουλειά, ήξερα ότι θα κάναμε αυτό το πράγμα. Έγινε μία ανακατωσούρα και πρέπει να τη βάλω σε μία σειρά. Κάνω αυτή τη δουλειά 20 χρόνια πια και, πρέπει να σου πω, αυτό το αντιμετωπίζω πρώτη φορά. Λογικά, δεν είμαι ο μόνος. Συμβαίνει και σε άλλους.

 

 

 

Είναι οριστικό ότι δεν θα ανέβει αυτή η παράσταση; Διότι, μέχρι σήμερα, το μόνο που ξέρουμε είναι ότι αποχώρησε ο Μάρκος Σεφερλής και όλοι οι υπόλοιποι αναμένουν την απόφαση της παραγωγής, μέχρι αρχές Δεκεμβρίου. Τι ισχύει;
Ναι, αυτό άκουσα κι εγώ, αλλά δεν έχω καμία ενημέρωση για το τι θα γίνει. Όσο δεν ενημερώνομαι, ναι, το εισπράττω ως κάτι οριστικό. Είμαι άνθρωπος που δεν στέκεται μέσα στο πρόβλημα. Πάω παρακάτω. Να περιμένω και να ελπίζω τι; Μπας και γίνει τι; Ψάχνομαι και προχωράω. Ήταν σαφές ότι υπήρχε πρόβλημα από την αρχή και πια θεωρώ ότι περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν στο να μη γίνει ποτέ αυτό, παρά στο να γίνει κάτι. Δεν μπορώ να χάνω χρόνο και ψυχικές αντοχές ελπίζοντας. Αν γίνει κάτι θετικό και με προλάβει, εντάξει. Μακάρι. Αλλιώς φεύγω μπροστά.

Νιώθεις ξεκρέμαστος και οικονομικά ανασφαλής, που ακυρώθηκε η παράσταση αυτή;
Αλήθεια, με ρωτάς τώρα; Φυσικά και είμαι ξεκρέμαστος. Είχα προγραμματιστεί και είχα πει «όχι» σε άλλες δουλειές. Ό,τι έγινε έγινε, όμως. Κι άλλοι συνάδελφοι αναστατώθηκαν, δεν το παίρνω προσωπικά.

Τελικά, ποιος ευθύνεται για όλο αυτό που έγινε;
Δεν πρόκειται να πω κάτι άλλο γι’ αυτό το θέμα. Ο καθένας ας πει ό,τι θέλει. Δεν θέλω να μιλήσω και να το αναλύσουμε άλλο. Θέλω να προχωρήσω παρακάτω.

Η τηλεόραση σού λείπει καθόλου;
Πάρα πολύ. Ξέρεις τι μου λείπει περισσότερο; Τα γυρίσματα, η όλη διαδικασία. Το να πάρω τα σενάρια στο χέρι, να μελετήσω, την επόμενη ημέρα να πάω στο γύρισμα με τον καφέ και το κουλούρι μου. Όλη αυτή η ρουτίνα και η καθημερινότητα. Δεν μου λείπει το να δω την μούρη μου στο γυαλί. Αυτό, όχι, δεν μου λείπει. Τα γυρίσματα, όμως, μου λείπουν! Μακάρι να μου ξανασυμβεί!

Θα έβλεπες τον εαυτό σου σε ρόλο παρουσιαστή ή συμμετέχοντα σε κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα;
Ωχ, θεέ μου! (γελάμε). Reality εννοείς; Μου πρότειναν να πάω στο «Nomads». Ναι, το έζησα κι αυτό! Με πήραν τηλέφωνο και γελάσαμε πολύ. Παιδί μου, δεν μπορώ να τα κάνω αυτά. Είναι πολύ δύσκολα και θαυμάζω τους γνωστούς μου που έχουν πάει και μου έχουν πει τι κινδύνους κρύβουν αυτά τα παιχνίδια. Ο οργανισμός μετά κάνει πολύ καιρό για να συνέλθει. Οι παίκτες εκεί πληρώνονται με τη βδομάδα. Εμένα θα με πλήρωναν με την ώρα! Γιατί δεν νομίζω ότι θα κατάφερνα να ξεπεράσω το 8ωρο! (γελάμε) Δεν θα τα κατάφερνα με τίποτα, είμαι σίγουρος γι’ αυτό.

Ισχύει ότι σου έγινε πρόταση να πας στο «Your Face Sounds Familiar», του ΑΝΤ1;
Ναι, μου το πρότειναν. Είναι πάρα πολύ ωραίο, μου αρέσει, όταν μπορώ το βλέπω, αλλά δεν είμαι σε φάση να κάνω κάτι τέτοιο. Θέλω να κάνω κάτι άλλο κι όχι μία από τα ίδια.

Στο βιογραφικό σου έχεις πολλές κωμωδίες, μιούζικαλ, εντελώς διαφορετικούς ρόλους. Aυτό το επέλεγες, επί τούτου, ίσως από το άγχος να «διώξεις» από πάνω σου το «Παρά 5»;
Όχι, καμία σχέση. Ποτέ δεν είχα τέτοιο άγχος, γιατί ποτέ δεν είδα το «Παρά 5» σαν «βάρος». Αυτή η δουλειά ήταν η μεγαλύτερη ευλογία για μένα – επαγγελματικά εννοώ. Ποτέ δεν «χρησιμοποίησα» το «Παρά 5» και, ως άνθρωπος, έχω την τάση να κάνω ολοένα και διαφορετικά πράγματα. Δεν είχα κίνητρο να ξεφύγω από τον «Φώτη» του «Παρά 5». Θεωρώ αστείο ότι θα πάω κάποια στιγμή, 50, 60 ετών και θα με φωνάζουν ακόμα «Φώτη». Ή θα λένε «ο Φώτης, με το τσουλούφι!». Έχουν περάσει 15 χρόνια πια, οπότε ο κόσμος θα καταλάβει ότι αυτό ήταν μόνο ένας ρόλος. Ένας ρόλος που αγαπώ πολύ ακόμα!

Τώρα, στα 40, πέρασες κρίση ηλικίας;
Νομίζω πως ναι. Όταν έκλεισα τα 40, το καλοκαίρι, για πρώτη φορά κάτι με έπιασε. Ενώ το έπαιζα ανετούλης και χαλαρός, κάτι άλλαξε. Κάτι με τσίμπησε και κάπως ενοχλήθηκα. Ξέρεις ότι περνούν τα χρόνια, ότι μεγαλώνουμε, ότι, ότι, ότι… Δυο μέρες κράτησε όλο αυτό. Αν το σκεφτόμουν περισσότερο θα έπεφτα, οπότε δεν ασχολήθηκα άλλο. Συνειδητοποίησα, όμως, ότι μεγαλώνω. Είδα ότι το σώμα μου αλλάζει, ότι πρέπει να προστατεύω τον οργανισμό μου, τον τρόπο ζωής μου, μέχρι και το «πού πάμε, ρε;», που έλεγε κι ο «συγχωρεμένος» ο Αυλωνίτης. Να, αυτά σκεφτόμουν. Μετά μου πέρασε, γιατί κατάλαβα ότι μου αρέσει που μεγαλώνω. Είναι ωραία δεκαετία τα 40 ως τα 50 για τους άντρες.

Πέτυχες όλα όσα ήθελες, μέχρι σήμερα που είσαι 40;
Ποτέ δεν έκανα προγραμματισμούς, μέχρι τα 40. Μία φορά το είπα μόνο στη ζωή μου, όταν μονολογούσα κι έλεγα «αν μέχρι τα 27 μου, δεν έχω κάνει κάτι σημαντικό στον χώρο που είμαι, θα τον αφήσω και θα κάνω κάτι άλλο». Ε, ευτυχώς ήρθαν οι «Σαββατογεννημένες», μετά το «Παρά 5», ήρθαν όμορφα πράγματα και συνέχισα. Αλλιώς, θα άλλαζα δουλειά.

 

Τι θα ήθελες να κάνεις;
Είμαι πολύ καλός στο να προγραμματίζω κάτι. Να καταστρώνω, να οργανώνω, να εκτελώ. Σε ό,τι έχει να κάνει με το στήσιμο μιας δουλειάς και το backstage. Δεν καίγομαι σώνει και καλά να φαίνομαι μπροστά. Γι’ αυτό και δοκίμασα τον εαυτό μου στο να κάνω τρεις θεατρικές παραγωγές. Εκεί βλέπεις πολλά. Φίλους, εχθρούς κλπ…

Τι μαθήματα έχεις πάρει από τους φίλους σου στον χώρο αυτό;
Οι φίλοι που έχω είναι από τον χώρο της υποκριτικής, αλλά τους είχα και πριν ξεκινήσω αυτή τη δουλειά. Την κολλητή μου την Ολυμπία δεν την ξέρετε εσείς, αλλά είμαστε φίλοι 20 χρόνια. Ο Γιώργος (σ.σ. Καπουτζίδης) είναι φίλος μου, πριν καν κάνει τις «Σαββατογεννημένες». Έχω κι άλλους φίλους, με τους οποίους βρεθήκαμε μετά και δεθήκαμε. Όλοι έχουν ένα κοινό μεταξύ τους: Κανείς δεν με είδε ανταγωνιστικά και κανένας τους δεν γύρισε να μου πει σε μία στραβή μου «εγώ στα έλεγα!», κουνώντας μου το δάχτυλο. Συνήθως, οι άνθρωποι έχουμε αυτή την τάση. Μου αρέσει που είναι γενναιόδωροι άνθρωποι οι φίλοι μου.

Εσύ, παραμένεις γενναιόδωρος ως άνθρωπος και στον έρωτα;
Ναι, δεν μπορώ να το αλλάξω. Αυτό που αλλάζω είναι τα standards που βάζω, τα οποία, όσο μεγαλώνω, αυξάνονται. Δεν θέλω να αναλώνομαι, όχι τόσο για να μην ξοδευτώ, αλλά φοβάμαι πολύ το τέλος. Ή μάλλον την απώλεια. Έχω ζήσει μεγάλους χωρισμούς, επώδυνους, θανάτους δικών μου προσώπων, γενικά την απώλεια στη ζωή μου και ξέρω πόσο πολύ πονάει. Αυτό φοβάμαι. Θα ήθελα να πιστέψω στο «για πάντα» – μακάρι να μου συμβεί. Γύρω μας, όμως, δεν το βλέπω.

Τι δεν αντέχεις στον εαυτό σου;
Την κυκλοθυμία μου! Υπάρχουν πρωινά που ξυπνάω και είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, κι άλλα που είμαι σε ευάλωτες στιγμές και μπορεί να μου χαλάσει η μέρα για βλακείες. Αυτό με εξοντώνει. Με κουράζει! Δεν το έχω καταφέρει. Προσπαθώ να εκλογικεύσω την κυκλοθυμία μου, αλλά δεν το καταφέρνω πάντα. Το να ξυπνήσω το πρωί και να δω ότι μου τελείωσαν να corn flakes και να βαριέμαι να πάω στο ψιλικατζίδικο να αγοράσω, δεν είναι σοβαρός λόγος για να σπαστώ, όταν μίας γειτόνισσας, ας πούμε, της έκοψαν το ρεύμα επειδή δεν είχε να το πληρώσει. Είναι εύκολο βλέποντας τους γύρω μας να προσγειωθείς. Άλλα είναι τα σημαντικά!

Πηγή : Περιοδικό Down Town, τεύχος 626

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *