Πριν από 35 χρόνια, όταν ξεκινούσε, ίσως δεν φανταζόταν πως θα έφτανε κάποτε να κάνει ταινίες με οσκαρικούς πρωταγωνιστές, όπως ο Jean K. Simmons, ή σειρές όπως το «Μaestro» που θα απευθύνονταν στο παγκόσμιο κοινό. Κι όμως, έτσι έγινε. Όπως αποδείχθηκε, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης ήταν «καταδικασμένος», από την αρχή, για να πετύχει.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΑ ΚΑΣΤΑΝΗ
Τα νούμερα δεν λένε ποτέ ψέματα: Η τελευταία δουλειά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, το «Maestro in Blue» (όπως είναι ο διεθνής τίτλος), είναι η πρώτη και μοναδική ελληνική σειρά που επιλέχθηκε από το Neflix για παγκόσμια διανομή. Ο πρώτος του κύκλος, που έκανε πρεμιέρα πέρυσι τον Μάρτιο κατάφερε να μπει στο παγκόσμιο top-10 των μη αγγλόφωνων σειρών, σε 18 χώρες, ενώ ο δεύτερος που ανέβηκε στην πλατφόρμα πριν από λίγες μέρες, παραμένει πρώτος στις προτιμήσεις των Ελλήνων χρηστών – πάνω ακόμα και από το πολυδιαφημισμένο, πανάκριβο, «Βridgerton»
Με αφορμή την πρεμιέρα της δεύτερης σεζόν, ο Χριστόφορος μίλησε στην δημοσιογράφο του ABC News Αlexis Christoforous, στην οποία δήλωσε «αγχωμένος» αλλά και «περήφανος» και χαρούμενος για την επιτυχία της σειράς. Ανάμεσα στα άλλα, ρωτήθηκε και για το συστατικό της επιτυχίας που έκανε το κοινό να συνδεθεί τόσο πολύ με το «Maestro». «Πρώτα απ’ όλα», απάντησε «πιστεύω ότι οι θεατές μπορούσαν να συνδεθούν με τους χαρακτήρες, να δουν τους εαυτούς τους μέσα σε αυτούς. Οπότε αρχικά οι χαρακτήρες, η ιστορία, η φωτογραφία – έχουμε έναν καταπληκτικό διευθυντή φωτογραφίας- και η μουσική {…}.Η μουσική είναι ένα τεράστιο κομμάτι της δημιουργίας αυτής γιατί κατά την άποψή μου η μουσική είναι σαν ένας ξεχωριστός χαρακτήρας στη σειρά». Ως προς το ποια από τις δουλειές που κάνει, είναι πιο «κοντά στην καρδιά του», ο ίδιος απάντησε πως «όσο περνάει ο καιρός πιστεύω πως η συγγραφή και η σκηνοθεσία είναι τα δύο πράγματα στα οποία αισθάνομαι πιο κοντά, πιο ελεύθερος, πιο ο εαυτός μου». Και επιβεβαίωσε πως σχεδιάζει την επιστροφή στο σινεμά. «Όταν τελειώσει πλέον η παραγωγή του «Maestro», το επόμενό μου project θα είναι πιθανότατα μια ταινία. Θα λάβει χώρα στην Ελλάδα, αλλά θα γυριστεί στην αγγλική γλώσσα».
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
Η πρώτη -και πολύ αγαπημένη- ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, το «Αν», είχε να κάνει με τη μοίρα και με τις επιλογές. Στη ζωή, στη δική του, προσωπική ιστορία, αυτό το «αν» μάλλον δεν υπήρξε ποτέ – ο Χριστόφορος ήταν σχεδόν καταδικασμένος να γίνει αυτό που έγινε.
Flashback στην αρχή της ιστορίας: Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 23 Δεκεμβρίου του ’75, από εύπορη οικογένεια. Τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής του, τα πέρασε στην Κρήτη, μετά οι γονείς του χώρισαν, επέστρεψε στην Αθήνα. Τότε ήταν που η μητέρα του τον πήγε στην Παιδική Σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου – «Ο Μιχάλης ο Σφυρίχτρας» ήταν η πρώτη παράσταση που είδε στη ζωή του. Με το που έκλεισαν τα φώτα, και «εκείνοι οι περίεργοι άνθρωποι εκεί πάνω» άρχισαν να μιλάνε έμεινε στη θέση του, ακίνητος, σιωπηλός και απολύτως εμβρόντητος. Κι έτσι ξαφνικά, το θέατρο τον μάγεψε.
Πολλά χρόνια αργότερα -17 για την ακρίβεια- εκείνοι οι ίδιοι «περίεργοι άνθρωποι» που έβλεπε στην Καλογεροπούλου, η Άννα Παναγιωτοπούλου, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, ο Μίμης Χρυσομάλλης – θα ήταν αυτοί, με τους οποίους θα συνεργαζόταν στην παράσταση «Τρομεροί γονείς» του Κοκτώ, στην παρθενική του εμφάνιση στο σανίδι. Μια σύμπτωση, υπέροχη και απίθανη, κάπως σαν η μοίρα να του έκλεινε πονηρά το μάτι. Ή σαν ιστορία «βγαλμένη από σενάριο του Παπακαλιάτη»…
Ο «ΚΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ» ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Σχεδόν από τότε που θυμάται τον εαυτό του, έγραφε. Στο δημοτικό λέει, μουτζούρωνε τα τετράδιά του με ιστορίες στο περιθώριο: Σενάρια, σημειώσεις, σκέψεις, αυτοσχέδια μικρά θεατρικά, τη δική του εκδοχή για τη συνέχεια ή το φινάλε κάποιας σειράς της ΕΡΤ που είχε δει το προηγούμενο βράδυ στην τηλεόραση. Τον έπιαναν οι δάσκαλοι και άκουγε τον εξάψαλμο: «Κακός μαθητής», «απαράδεκτος», «μονίμως αφηρημένος», «καλό παιδί αλλά δύσκολα θα προκόψει», «άραγε τι θα γίνει όταν μεγαλώσει». Εκείνος, όμως, ήξερε την απάντηση: Ηθοποιός.
Στα 16 του, στη Β’ Λυκείου ακόμα, διάβασε μια αγγελία στην εφημερίδα: Το στούντιο ΑΤΑ ζητούσε παιδιά στην ηλικία του, για μια σειρά του MΕGA. Κάθε μέρα, το έσκαγε από το σχολείο, πήγαινε στις οντισιόν κρυφά από τη μητέρα του, έπαιζε τα κομμάτια που του έδιναν και έφευγε. Τα καλά νέα ήταν πως από τους 100 που είχαν επιλεγεί αρχικά, προσέλαβαν εκείνον. Τα κακά, πως στο συμβόλαιο της πρόσληψης, χρειαζόταν και η υπογραφή κηδεμόνα. Έπεισε τους γονείς του να πουν το «ναι», με την υπόσχεση πως θα έδινε και εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης – έλπιζαν να τον δουν να κάνει «σοβαρές σπουδές». Κι έτσι ντεμπουτάρισε στην τηλεόραση, παίζοντας τον Βενιαμίν στους «Φρουρούς της Αχαϊας». Ύστερα ήρθαν και άλλοι ρόλοι και άλλες σειρές: «Κωστής Παλαμάς» στην ΕΤ1, «10 Μικροί Μήτσοι» (το σήριαλ που αποθέωσε την περσόνα του αφασικού πλουσιόπαιδου και το σύνθημα «Πάμε πλατεία») «Ντόλτσε Βίτα», «Αναστασία» , «Εσύ αποφασίζεις», «Ανατομία ενός εγκλήματος», «Βαμμένος Ήλιος», «Άγγιγμα ψυχής». Και δουλειές στο θέατρο – αν και λιγότερες απ’ όσες θα ήθελε: «Τρομεροί Γονείς», «Επιτέλους Μόνοι», «Τι είδε το Χρυσόψαρο», «Μικρά Εγκλήματα Μεταξύ Φίλων», «Ανθρώπινες φωνές», «Αμαντέους». Την υπόσχεσή του πάντως την κράτησε: Το 1996, πήγε στη Βοστώνη για να σπουδάσει Οικονομικά και ίσως και υποκριτική. Αλλά σε τέσσερις μέρες γύρισε πίσω.
Τι θα γινόταν αν δεν είχε γυρίσει; Πιθανότατα, κανένα από τα πέντε σήριαλ -και μια τηλεταινία- του MEGA, το διάστημα 1999-2009, τη «χρυσή δεκαετία» Παπακαλιάτη: «Η ζωή μας μια βόλτα», «Να με προσέχεις», «Τρεις ευχές», «Κλείσε τα μάτια», «Δυο μέρες μόνο», «Τέσσερις». Μυθοπλαστικά, ήταν από τις πρώτες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης που έφεραν στο κέντρο της δράσης, μια νέα -ή έστω νεότερη- γενιά: Φίλους, κολλητούς, αδέρφια, παρέες, ένα κοινωνικό υποσύνολο: Τις οικογένειες από επιλογή. Κορίτσια και αγόρια που σπούδαζαν, δούλευαν, ταξίδευαν, ζούσαν, άλλαζαν. Και, κυρίως, ερωτεύονταν.
ΜΕΓΑΛΑ LOVE STORIES, ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Οι έρωτες, υπήρξαν πάντα το κεντρικό μοτίβο, σε κάθε ιστορία του Χριστόφορου. Έρωτες ασύνοροι και ακραίοι, συχνά καταδικασμένοι, love stories προκλητικά, αντισυμβατικά (μεταξύ δύο αντρών, μεταξύ ενός άντρα και μιας μεγαλύτερης γυναίκας), ιστορίες που καθήλωναν, σχολιάζονταν, γεννούσαν αντιδράσεις, ακόμα και επιθέσεις, ανατίναζαν τα μηχανάκια της τηλεθέασης και γέννησαν μια τηλεοπτική συνήθεια: Τη δραματική σειρά, αργά το βράδυ της Δευτέρας – τη μέρα του Παπακαλιάτη.
Ήταν σειρές, απ’ όπου πέρασαν μεγάλοι πρωταγωνιστές (ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Φιλαρέτη Κομνηνού, η Νένα Μεντή, ο Μηνάς Χατζησάββας), αλλά και που ανέδειξαν μια φουρνιά ταλαντούχων νέων ηθοποιών: Τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, την Ιωάννα Παππά, τον Χρήστο Λούλη, τον Άρη Σερβετάλη, την Βίκυ Παπαδοπούλου, τον Κώστας Κάππα, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. Το χρυσό «rat pack» μιας γενιάς. Ο Χριστόφορος έγραφε το σενάριο και από το 2003 και μετά είχε και τη συνολική επιμέλεια κάθε παραγωγής: Τη σκηνοθεσία, το μοντάζ, την μουσική επιμέλεια. Το ίδιο modus operandi επανέλαβε και στις δυο ταινίες του, το «Αν» (2012) και το «Ένας άλλος κόσμος» (2015) – δυο φιλμ που έσπασαν το «φράγμα» των 500.000 εισιτηρίων, μπαίνοντας στο top-10 με τις εμπορικότερες ταινίες της περασμένης δεκαετίας, στην Ελλάδα.
Ο ίδιος, λέει, πως το κάνει γιατί είναι συγκεντρωτικός, και τελειομανής. Και η αλήθεια είναι πως η αναζήτηση της τέλειας ομορφιάς από τον Χριστόφορο είναι διαρκής, σχεδόν εμμονική. Από την επιλογή του χώρου και των σκηνικών, μέχρι το μακιγιάζ, τα κοστούμια, τη φωτογραφία, το φωτισμό, το μικρότερο ως το μεγαλύτερο κάδρο, τα πάντα στις δουλειές του υπηρετούν μια ιδανική σχεδόν, μη ρεαλιστική πραγματικότητα. Στους Παξούς ή στο Κολωνάκι, στη Σύρο, ή στο Λονδίνο, ή όπου αλλού στήνει τις ιστορίες του, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης κάθε φορά επινοεί μια ζωή ομορφότερη από τη ζωή. Και το σημαντικότερο; Όλα αυτά, οι έρωτες, οι ανατροπές, οι κορυφές και τα φινάλε, έχουν τη δικό τους ρυθμό που εκείνος «μεταφράζει» αριστοτεχνικά σε ήχους. Οι μουσικές με τις οποίες επενδύει τα έργα του (Chopin και Δήμητρα Γαλάνη, Bowie, και Σοφία Βέμπο, Κid Moxie και Billie Holiday) έχουν τη δική τους σελίδα στο facebook, φτιαγμένη από τους fans του, και είναι άξιες αναφοράς, αφού λένε μια ιστορία κάτω από τις ιστορίες του.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Κανείς δεν ξέρει αν σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο Χριστόφορος που θα σπούδαζε οικονομικά ζει ακόμα στη Βοστώνη, έχει γυναίκα, τρία παιδιά και σπίτι στα προάστια. Σε αυτό το σύμπαν πάντως, ο Χριστόφορος ηθοποιός/σκηνοθέτης- σεναριογράφος, έχει τρία αδέλφια -τα δύο ετεροθαλή από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του- και δυο κολλητούς φίλους, από το σχολείο, που υπεραγαπά. Η πόλη στην οποία θέλει διαρκώς να γυρίζει είναι το Παρίσι. Φοβάται τα αεροπλάνα, αλλά λατρεύει τα ταξίδια. Καπνίζει πολύ. Δεν είναι αυτό που θα έλεγε κανείς «φρικιό της τεχνολογίας» – μέχρι πρόσφατα τα σενάριά του τα έγραφε στο χέρι, όχι στον υπολογιστή. Όταν δεν γράφει, διαβάζει, σχεδόν οτιδήποτε πέσει στα χέρια του. Συνήθως, βιογραφίες. Ερωτεύεται με πάθος και υπερβολή, και – όταν του συμβαίνει αυτό – είναι ζηλιάρης και διεκδικητικός. Δουλεύει πάρα πολύ, είναι σχεδόν ψυχαναγκαστικά τελειομανής, κοιμάται πολύ αργά, δεν τα πάει καλά με το χρήμα και δεν μπορεί να ζήσει χωρίς ν’ ακούει μουσική.
Αυτός ο Χριστόφορος λοιπόν, έχει ανάγκη τα παραμύθια – όπως στο αγαπημένο του τραγούδι, το «Ιn Dreams» του Roy Orbison, ένας παράξενος κλόουν τρυπώνει κάθε βράδυ στο δωμάτιό του, πετάει λίγη χρυσόσκονη και του ψιθυρίζει πως όλα είναι μια χαρά. Πάντα είναι ευτυχισμένος στα όνειρά, στα όμορφα όνειρά του. Που, ευτυχώς, εδώ και χρόνια, θέλει να τα μοιράζεται μαζί μας…
Περιοδικό Down Town Κύπρου
