Ο κυρίαρχος της ελληνικής δισκογραφίας σήμερα, ο CEO της Panik, της εταιρείας που έχει στο δυναμικό της τους περισσότερους και σημαντικότερους καλλιτέχνες από κάθε άλλη στην Ελλάδα, σε μια αφοπλιστικά ειλικρινή συνέντευξη στο περιοδικό Down Town και τον Γιάννη Χατζηγεωργίου, για όσα και όσους βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας και στην λάμψη του entertainment και της δισκογραφίας.
Διαβάστε επίσης: Γιώργος Αρσενάκος: Μιλά για την απόφαση της Ελένης Φουρέιρα να κρύψει την καταγωγή της
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Πόσα άλλαξαν σε σένα από τότε που σε πρωτογνώρισα, ως μάνατζερ του Γιώργου Τσαλίκη τότε – περίπου 25 χρόνια πριν;
Δεν νιώθω ότι έχω αλλάξει. Με τον ίδιο τρόπο που σκεφτόμουν τα πράγματα τότε, τα σκέφτομαι και σήμερα, με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζα τους ανθρώπους τότε, τους καλλιτέχνες, τους αντιμετωπίζω και τώρα, με την ίδια επιμονή και υπομονή που έκανα τα πράγματα τότε, νιώθω ότι τα κάνω και σήμερα. Προφανώς, όμως, δεν είμαι ένας άνθρωπος που δεν αντιλαμβάνεται ότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες και οι καταστάσεις. Ξεκίνησα την πορεία μου με έναν καλλιτέχνη, σήμερα έχουμε φτάσει μαζί με την δυνατή ομάδα επαγγελματιών της Panik Records να δημιουργήσουμε μία μεγάλη ισχυρή «οικογένεια» πέραν των 170 καλλιτεχνών – την μεγαλύτερη της ελληνικής δισκογραφίας σήμερα. Ουσιαστικά, τι έχει αλλάξει; Έχουν μεγαλώσει οι ευθύνες. Γιατί, όταν έχεις να διαχειριστείς περισσότερους ανθρώπους, μεγαλώνουν κι οι ευθύνες απέναντι στους ίδιους, στα όνειρά τους, τις προσδοκίες τους, στις δημιουργίες τους, στα τραγούδια τους, στο μέλλον τους.
Από την άλλη, και οι καλλιτέχνες δεν άλλαξαν; Δεν είναι αλλιώτικοι οι καλλιτέχνες του 2001, της γενιάς του Γιώργου Τσαλίκη που ξεκινούσε δυναμικά τότε με τον δίσκο «Αν ήμουνα παλιόπαιδο» -και που μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας του οφειλόταν σε σένα, που ήσουν ένα 20χρονο παιδί- με τους τραγουδιστές του 2024, που οι συνθήκες και τα Μέσα προβολής είναι εκ βάθρων αλλιώτικα;
Κάποιες ανάγκες άλλαξαν, μέσω κυρίως των social media που μπήκαν στη ζωή μας. Αλλά, θεωρώ, πως κάποια βασικά συστατικά έχουν παραμείνει αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου και παραμένουν σταθερά για τη πορεία ενός καλλιτέχνη. Τι ήθελε και θέλει πάντα ένας καλλιτέχνης; Μια ωραία εικόνα, και επιτυχίες· φροντίδα, προστασία και να τον νοιάζεσαι συνεχώς. Η αλήθεια είναι ότι το επάγγελμα που κάνουμε είναι προσωποκεντρικό. Απαιτεί προσοχή, αφοσίωση, υπευθυνότητα και τη δυνατότητα να ελκύεις το φως, τα βλέμματα του κόσμου.
Το πρώτο που σε ξάφνιασε μπαίνοντας, αρχές του 2000, στον κόσμο των καλλιτεχνών, ποιο ήταν;
Ότι άκουγα για «τέρατα» και δεν συνάντησα κανένα «τέρας». Άκουγα πως είναι ένας χώρος πολύ «βρώμικος». Αλλά αυτά δεν τα είδα εγώ ποτέ.
Τα δικά σου λάθη ως προς την διαχείριση κάποιου καλλιτέχνη, όλα αυτά τα χρόνια, θυμάσαι ποια ήταν;
Καθημερινά κάνω λάθη. Και μπορεί να κάνω και πιο πολλά λάθη από πολλούς συναδέλφους μου. Απλώς η εμπειρία μου με έχει βοηθήσει να καλύπτω αυτά τα λάθη, να δημιουργώ εναλλακτικές στις επιλογές μου, να τα ξεπερνάω και να τα αξιοποιώ υπέρ μου. Το λάθος και το σωστό, άλλωστε, είναι πάντα στο ίδιο νόμισμα ενός ενεργού ανθρώπου. Το λάθος είναι να παραμένουμε άπραγοι και να περιμένουμε μέχρι να έρθει η «ιδανική κατάσταση», που ίσως και να μην έρθει ποτέ.
Κάτι άλλο που συζητιέται έντονα πια για την σημερινή δισκογραφία: Αισθάνθηκες ποτέ την ανάγκη να βάλεις ένα όριο στην τραπ μουσική; Με όλα τα παρελκόμενά της…
Να εξηγήσουμε λίγο τα πράγματα μ’ αυτό, γιατί υπάρχει μια παρεξήγηση. Εμείς συνεργαζόμαστε με μία υπάρχουσα εταιρεία που λέγεται «Capital». Αυτή κυκλοφορεί το ρεπερτόριό της κι εμείς συνεργαζόμαστε μαζί της. Η «Capital», όμως, δεν ανήκει στην Panik, είναι μια ανεξάρτητη εταιρεία. Τους παρέχουμε κάποιες υπηρεσίες και μας παρέχουν κάποιο ποσοστό. Ως εκεί.
Μα, όπως ο Κωνσταντίνος Αργυρός και η Γιώτα Νέγκα έχουν συμβόλαιο με την Panik, δεν έχει και κάποιος τράπερ συμβόλαιο με την Panik;
Όχι, κανείς. Αλλά εγώ το χρεώνομαι! Άδικα. Παρέχω υπηρεσίες και αμείβομαι γι’ αυτές, δεν έχω λόγο στο τι θα πει ένας τράπερ, πώς θα συμπεριφερθεί και τι στίχο θα πει στα τραγούδια του. Από την άλλη, ας είμαστε ειλικρινείς: Αυτό το είδος της μουσικής δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να το σταματήσει. Άλλωστε, αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούν τραγούδια χωρίς να χρειάζονται καν δισκογραφική εταιρεία, δεν εξαρτώνται από εμάς. Κι ο νέος κόσμος που ακούει αυτό το είδος μουσικής, το ακούει γιατί του αρέσει, όχι επειδή έχει γίνει κάποιου είδους ειδική προώθηση, ούτε γιατί του έχει γίνει πλύση εγκεφάλου.
Επειδή είσαι πολλά χρόνια σε αυτό χώρο, έχεις δει και έχεις κάνει πολλά, δεν έρχεσαι στα όριά σου έχοντας να συνδιαλλαγείς με έναν κόσμο που τον τρέφει τόσο πολύ η ματαιοδοξία;
Τους αγαπάω τους καλλιτέχνες! Και τα βρίσκω με όλους! Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έρθει σε μένα και να μην βγάλω άκρη μαζί του, να μην του βγάλω ένα πλάνο σε βάθος χρόνου. Αλλά έχω και μια ομάδα 65 ανθρώπων μαζί μου, τους πολύτιμους συνεργάτες στην Panik, δεν είμαι μόνος μου σ’ αυτό. Άλλωστε, οι παρέες και οι ομάδες γράφουν ιστορία.
Μπορεί ένα κακό management να καταστρέψει έναν ταλαντούχο καλλιτέχνη, νομίζεις;
Θα πρέπει να «προσπαθήσει» πάρα πολύ ένας καλλιτέχνης για να συμβεί αυτό (γελάει). Ή να είναι αυτοκαταστροφικός. Ή να κάνει πολλά και διαδοχικά λάθη και να μην ακούει κανέναν. Όμως, απ’ την άλλη, η εμπειρία μου έχει δείξει πως ο κόσμος και συγχωρεί και ξεχνάει.
Ποτέ δεν σε δυσκόλεψε κάποιος καλλιτέχνης σε συνεργασία σας;
Δεν θέλω να πω όνομα, αλλά όταν μπαίνουν στην συνεργασία μας και εθισμοί, τότε δυσκολεύεται η συνεργασία να πάει παρακάτω. Με τον όρο «εθισμοί» δεν αναφέρομαι μόνο σε ναρκωτικές ουσίες ή αλκοόλ, γιατί υπάρχουν κι άλλου είδους εθισμοί που φθείρουν την εξέλιξη κάποιου καλλιτέχνη. Γενικά, όταν ξεπερνάς τα όρια είναι αναπόφευκτο να μην δημιουργηθούν προβλήματα.
