Η Κωνσταντίνα Ευριπίδου παραχώρησε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο περιοδικό DownTown και στη δημοσιογράφο Τάνια Νεοκλέους. Η γνωστή παρουσιάστρια και ραδιοφωνική παραγωγός του Sfera 96.8 μίλησε για την μετακόμισή της στη Λεμεσό, τους λόγους που συντέλεσαν στην απόφασή της, αλλά και το πως διαχειρίστηκε το θέμα σε σχέση με τα παιδιά της.
Η επιστροφή σου στη Λεμεσό, παρόλα αυτά, μετά από πολλά χρόνια νιώθεις ότι προέκυψε από μια δική σου ανάγκη, να ξαναχτίσεις τη ζωή σου στη δική σου πόλη;
Κοίταξε, πάντα είχα στο μυαλό μου όχι μόνο εγώ, αλλά και ως οικογένεια, να επιστρέψουμε στη Λεμεσό, γιατί θέλαμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν εκεί. Προσωπικά ήθελα να είμαι κοντά στους γονείς μου, στον αδερφό μου, στους κολλητούς και στις κολλητές μου και στους ανθρώπους που ήξερα ότι θα μπορούσαν να με στηρίξουν στο θέμα των παιδιών και πρακτικά και συναισθηματικά. Νιώθω ότι η βοήθεια της μητέρας μου σε ό,τι έχει να κάνει με τα παιδιά μου είναι καθοριστική, γι’ αυτό και δεν θα μπορούσα να είμαι αυτή τη στιγμή στη Λευκωσία, εκτός και αν είχα μια νταντά, που δεν έχω. Ο πατέρας των παιδιών μου δουλεύει, επομένως η βοήθειά μας είναι η μητέρα και ο πατέρας μου.
Ήταν εύκολο για την Αριάδνη και τον Νικόλα να προσαρμοστούν σε αυτά τα νέα δεδομένα της ζωής τους; Πώς τους το εξήγησες τότε;
Λόγω του ότι ήταν καλοκαίρι, όταν μετακομίσαμε, ξεκινήσαμε λέγοντάς τους ότι πάμε για διακοπές στη Λεμεσό, που έτσι κι αλλιώς ήταν κάτι που κάναμε για τρεις μήνες κάθε χρόνο. Αυτή ήταν η πρώτη κίνηση που έγινε και μετά βάλαμε τα δεδομένα κάτω και εξηγήσαμε στην Αριάδνη κάποια πράγματα αλλά και ότι θα ξεκινούσε σχολείο στη Λεμεσό. Ήταν μια -όχι δύσκολη- αλλά περίεργη φάση, μέχρι να γίνουν οι προσαρμογές που έπρεπε. Σχολεία, δουλειές, να καταλάβουν –ειδικά η Αριάδνη, αφού ο Νικόλας τότε ήταν μόλις ενός έτους- την αλλαγή που συνέβαινε στη ζωή τους. Νομίζω ότι το δέχτηκαν πάρα πολύ ομαλά. Μετά δημιουργήθηκαν κάποια ερωτηματικά, τα οποία με συζήτηση και ξανά συζήτηση, νομίζω ότι ξεκαθάρισαν. Δεν θεωρώ ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα, όπως ούτε θεωρώ ότι είναι φυσιολογικό να ωραιοποιείς κάποιες δύσκολες καταστάσεις της ζωής σου, όμως προσπαθούμε να τις προσαρμόζουμε και να τις βλέπουμε όσο πιο θετικά γίνεται.
Τρία και κάτι χρόνια μετά τη μετακόμισή σου στη Λεμεσό, πώς έχει αλλάξει πλέον η ζωή σου αλλά και εσύ μέσα στην πόλη που μεγάλωνες;
Νιώθω πάρα πολύ ευγνώμων και πάρα πολύ όμορφα που ξυπνώ στη Λεμεσό. Που περνά το πρωί η μαμά μου ή ο μπαμπάς μου να πάρουν το ένα από τα δύο παιδιά στο σχολείο και να πάρω εγώ το άλλο. Που περνώ, για παράδειγμα, από το κατάστημα της ξαδέρφης και της θείας μου και τους λέω ένα «Γεια». Που περνώ από το γυμναστήριο του αδερφού μου και πίνουμε μαζί τον καφέ μας το πρωί. Που κάνω μια βόλτα κάθε μέρα στη θάλασσα μαζί με τα παιδιά μου και τρώμε σιταροπούλα ή παγωτό. Για μένα είναι πράγματα ανεκτίμητα, τα οποία μου έλειπαν πάρα πολύ, όταν ήμουν στη Λευκωσία. Περνώ για παράδειγμα από τη φίλη μου δύο φορές τη βδομάδα ή από τον φίλο μου, να μιλήσουμε και να πιούμε έναν καφέ. Δεν το είχα πριν. Πριν ήταν λίγο πιο μηχανικά όλα τα πράγματα που έκανα, γιατί ήταν και πιο πολλές οι ώρες μου επαγγελματικά, επομένως νιώθω πάρα πολύ όμορφα που είμαι στη Λεμεσό.
