Το αέρινο κορίτσι Ουρανία Χατζημιχαήλ που ο κόσμος της Λευκωσίας η έχει ταυτίσει με τα πιο ινσταγκραμικά πάρτι της νυχτερινής ζωής της πόλης, παραχώρησε συνέντευξη στην Τάνια Νεοκλέους και φωτογραφήθηκε για το fashion editorial του καλοκαιρινού Omikron. Εκτός από το κλείσιμο του εστιατορίου Skinny Fox, μιλά και για τα αξέχαστα πάρτυ που γίνονταν εκεί.
Διαβάστε επίσης: Ουρανία Χατζημιχαήλ για Κωνσταντίνο Ταλάσιη: «Σίγουρα υπήρχαν εντάσεις μεταξύ μας»
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Ποιες αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό σου, όταν ανατρέχεις στην περίοδο που με τον Κωνσταντίνο Ταλάσιη προετοιμάζατε το εστιατόριο; Ήταν ένα πρότζεκτ που εμπνευστήκατε και δημιουργήσατε κυριολεκτικά από το μηδέν, μόνοι σας.
Ακριβώς. Ήταν το μωράκι μας και μέχρι να το δούμε να ολοκληρώνεται, θυμάμαι ότι τρέχαμε κι οι δυο μας σαν τρελοί. Θέλαμε να είναι κάτι τέλειο, οπόταν κάναμε άπειρες δοκιμασίες σε φαγητό και ποτά, ενώ καλούσαμε και φίλους μας να μας πουν τη γνώμη τους. Ήταν ένας πολύ μεγάλος χώρος, που αποτελείτο από δύο μαγαζιά, τα οποία ενώθηκαν με τη βοήθεια πολιτικού μηχανικού. Πριν ξεκινήσουν τα σχέδια, με τον Κωνσταντίνο είδαμε άπειρα wallpapers, για να καταλήξουμε στο συγκεκριμένο κόκκινο με τα λευκά λουλούδια. Ήταν ένα μεγάλο ρίσκο το να δημιουργήσεις έναν χώρο τεράστιο, που θα έμπαινες μέσα και θα ήταν κατακόκκινος. Ευτυχώς, το αποτέλεσμα ενθουσίασε τελικά όχι μόνο εμάς αλλά και τον κόσμο. Νομίζω δεν υπάρχει Λευκωσιάτισσα που να μην έχει φωτογραφία στην είσοδο του Skinny Fox.
Διαβάστε επίσης: Ουρανία Χατζημιχαήλ: Η αξέχαστη εμπειρία με την Μαίρη Χρονοπούλου
Τι βραδιές έζησες σε αυτό το μαγαζί; Υπάρχει κάποιο πάρτι που θα σου μείνει αξέχαστο;
Κάθε βραδιά νομίζω είχε κάτι το ξεχωριστό, διότι εκτός από τον κόσμο περνούσαμε και εμείς καλά. Ένα βράδυ που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ήταν όταν σε ένα χειμωνιάτικο πάρτι κατέφθασαν τόσα πολλά παλτά, που κάποια στιγμή δεν υπήρχε χώρος να τα αποθηκεύσουμε και έτσι ξεκινήσαμε να τα πηγαίνουμε στον αποθηκευτικό χώρο του πάνω ορόφου. Ήταν και μεταξύ των σερβιτόρων ένα αστείο που έμεινε να θυμόμαστε, γιατί το σκηνικό με όλο εκείνο τον κόσμο που ερχόταν και ήταν υπέροχα ντυμένος και με όλες εκείνες τις γούνες που έπρεπε να φυλαχθούν, θύμιζε πραγματικά ταινία του ’60. Άλλες, πολύ ωραίες νύχτες που έχω στο μυαλό μου, ήταν όταν μου τηλεφωνούσαν για να μου πουν ότι τα μεσάνυχτα θα έρθει για παράδειγμα η Άννα Βίσση για φαγητό. Παρά το γεγονός ότι η κουζίνα μας έκλεινε στις 23:00, ήταν από τις περιπτώσεις που και ο ίδιος ο σεφ δεν ήθελε να αρνηθεί να μας εξυπηρετήσει. Είναι εκείνες οι νύχτες που καταφθάνουν καλλιτέχνες και εσύ θέλεις να τους εξυπηρετήσεις και μένουν μέχρι τις 03:00 το πρωί και περνούν υπέροχα και σου λένε χίλια ευχαριστώ και δημιουργείς και μία άλλη σχέση μαζί τους.
