Δέκα από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα που έγιναν κατά καιρούς εξώφυλλο στο Down Town Κύπρου τα τελευταία 10 χρόνια, γιορτάζουν μαζί μας τα 500 μας τεύχη και μοιράζονται τις εμπειρίες τους από την «πρώτη τους φορά».
Του Αλέξανδρου Πρίφτη, της Κωνσταντίνας Γεωργίου και του Πιερή Παναγή
ΖΕΤΑ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΓΥΡΙΣΜΑ
«Το πρώτο μου γύρισμα έγινε για διαφημιστική εταιρία. Ήταν, θυμάμαι, για ένα δοκιμαστικό κι εγώ ήμουν μόλις 13 ετών τότε. Γύρισα προφίλ, ανφάς, με φωτογράφιζαν πολλή ώρα… Όλο αυτό έγινε μέσω μίας θείας μου που είχε μάθει για το casting και με έστειλε εκεί. Μάλιστα, τότε εμείς μέναμε οικογενειακώς στην περιοχή του Κεραμεικού και το γύρισμα γινόταν σε ένα στούντιο στην Ακρόπολη, σ’ αυτό της Stefi. Τότε ήμουν ένα μελαχρινό, αδύνατο και φοβισμένο παιδάκι. Όπως καταλαβαίνεις, δεν ήξερα ούτε τα βασικά. Είχα πολύ τρακ. Και, όπως με ξέρεις, όταν έχω τρακ “παγώνω” γιατί προτιμώ να μην το δείχνω παραέξω. Αυτό τον τρόπο έβρισκα για να το περνώ ανώδυνα – από τότε. Αφού, λοιπόν, ακολούθησα τις οδηγίες και γυρίστηκε το βιντεάκι, στη συνέχεια έκανα κάποια διαφημιστικά, μέχρι που, λίγο πριν κλείσω τα 14, η συγκεκριμένη εταιρία ανέλαβε το Ciao Ant1. Έτσι άρχισαν όλα! Αυτή ουσιαστικά ήταν και η πρώτη μου δουλειά on camera».
KATEΡΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
«Η πρώτη φορά που εμφανίστηκα στο θέατρο, μπροστά σε μεγάλο κοινό -και δεν μιλάω για κάποια παιδική ή έστω ερασιτεχνική παράσταση- ήταν όταν ήμουν 18 ετών. Η παράσταση ήταν του Θωμά Κινδύνη και ονομαζόταν “Λαμπηδόνα”. Μία πολύ δύσκολη και απαιτητική παράσταση, υπέροχο έργο. Ο ρόλος μου, λοιπόν, δεν ήταν εύκολος. Το πιο δύσκολο σημείο του ήταν όταν έπρεπε να βγω εντελώς μόνη μου επάνω στη σκηνή και να πω ένα κομμάτι. A capella, χωρίς συνοδεία, χωρίς ορχήστρα, χωρίς μικρόφωνα, χωρίς τίποτα. Μέχρι τότε δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με το τραγούδι. Ακόμα και στις πρόβες είχα μεγάλες δυσκολίες στο συγκεκριμένο μέρος. Δεν τα κατάφερνα. Όπως αντιλαμβάνεστε, όταν έφτασε η ώρα του τραγουδιού, “πάγωσα”. Ήταν από κάτω οι γονείς μου, συγγενείς και φίλοι. Όλο το θέατρο του Λυκαβηττού ήταν κατάμεστο από τον κόσμο. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει! Αυτό που θυμάμαι μόνο ήταν το πριν και το μετά. Όχι το πώς κατάφερα να βγάλω το τραγούδι. Απ’ ό,τι μου είπαν στο τέλος, ήμουν καλή και τους άρεσε. Αλλά μεγαλύτερο άγχος στη ζωή μου, δεν είχα νιώσει ποτέ! Ακόμα και σήμερα, διώχνω αυτή την ανάμνηση από το μυαλό μου. Μου φέρνει αμηχανία».
ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
«Ήταν το 2006 όταν αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο βήμα και να ασχοληθώ με την τηλεοπτική παραγωγή. Τα οργανώσαμε όλα -budget, cast ηθοποιών, τεχνικών, συνεργεία, τα locations των γυρισμάτων- και όλη αυτή η έρευνα και το ψάξιμο μας πήρε κάποιους μήνες. Έτσι, το 2007 η παραγωγή ήταν έτοιμη. Η σειρά ονομάστηκε “Στους 31 δρόμους”. Παίχτηκε από το Mega Ελλάδος και η συμπρωταγωνίστριά μου ήταν η Σοφία Καρβέλα. Αυτή η σειρά είχε όλα τα εχέγγυα, τις πιθανότητες και τις προσδοκίες να πάει πολύ ψηλά και να προκαλέσει αίσθηση. Τελικά, έγινε το ακριβώς αντίθετο. Η σειρά δεν πήγε καλά και ήταν μία αποτυχία! Η πρώτη μεγάλη μου αποτυχία, νομίζω. Όμως, αν δεν την είχα κάνει, δεν ξέρω πού θα ήμουν ή τι θα έκανα σήμερα. Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι αυτή η σειρά με δίδαξε πολλά, ήταν το μεγάλο μου σχολείο. Έμαθα πολλά -και από άποψη παραγωγής, αλλά και υποκριτικής. Όπως είναι η ζωή μου σήμερα, νομίζω ότι έπρεπε να συμβεί αυτή η περίπτωση, για να ακολουθήσουν όσα ωραία και όμορφα συνέβησαν. Τελικά, τίποτα -καλό ή κακό- δεν γίνεται τυχαία στη ζωή μας!»
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΤΣΙΚΑΣ
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΟΥ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
«Ο πρώτος μου τηλεοπτικός ρόλος έγινε για το Mega, το 2007 και η σειρά ονομαζόταν “Mαζί σου”. Έπαιζα τότε έναν 17χρονο έφηβο, τον Άρη, λίγο τσογλάνι -αλλά καλό παιδάκι- που ζούσε σε ορφανοτροφείο και όλα του έφταιγαν. Το είχε σκάσει από εκεί που έμενε και ερωτεύτηκε μία κοπέλα, επίσης φυγά. Ο κόσμος ταυτιζόταν πολύ τότε μ’ αυτή την ιστορία, όπως και τα παιδιά. Αυτό με ανησυχούσε κάπως. Ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου τηλεοπτική επιτυχία. Από εκείνη τη σειρά έγινα γνωστός. Πρέπει να σου πω επίσης ότι δεν θυμόντουσαν εύκολα τον τίτλο της σειράς, ούτε το όνομα του ρόλου μου, γι’ αυτό και στο δρόμο με φώναζαν “o τρεχάλας!”. Όλη αυτή την αναγνωρισιμότητα ήταν δύσκολο να τη διαχειριστείς, όμως τελικά -ευτυχώς- τα κατάφερα. Πήρα πολλή αγάπη από τον κόσμο και πιστεύω πως ποτέ δεν την “είδα”, δεν την ψώνισα. Πάντως, θυμάμαι ότι είχα περάσει καλά στο σίριαλ αυτό, αν και τα γυρίσματα ήταν απαιτητικά και πολύωρα»
ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΕΚΠΟΜΠΗ
«Ήταν στις αρχές του 1992 όταν ξεκίνησα στο Tele City να κάνω την πρώτη μου εκπομπή. Τότε ήταν και η πρώτη μου επαφή με την τηλεόραση. Μου το πρότειναν και το έκανα. Δεν ήξερα καν τι και πώς… Η εκπομπή λεγόταν “Prestige” και προβαλλόταν κάθε Σάββατο 10 το πρωί με 13.00 το μεσημέρι. Στην αρχή ήταν μαγνητοσκοπημένη κι έπειτα την έβγαλαν ζωντανή. Μετά από καιρό, έγινε και καθημερινή. Η πρώτη μου “καλημέρα” ήταν αγχωτική, δεν ήξερα τι να πω από το άγχος μου. Το πλατό ήταν μικρό, 2Χ2, αλλά είχαμε πολύ όμορφη ατμόσφαιρα και αμέσως έβγαλα τον εαυτό μου προς τα έξω, δεν ήθελα να προβάλω κάτι επιτηδευμένο και ψεύτικο. Από την εκπομπή αυτή πέρασαν πολύ μεγάλα ονόματα, που τότε ήταν στο ξεκίνημά τους: η Δέσποινα Βανδή, ο Γιάννης Πλούταρχος, ο Νότης Σφακιανάκης, ο Νίκος Κουρκούλης και πολλοί ακόμη. Την αγάπησα πολύ αυτή την καθημερινή συνήθεια! Όλο αυτό κράτησε 15 περίπου χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Εκεί έμαθα τηλεόραση. Έκανα τα πρώτα μου βήματα σε ένα πολύ μικρό κανάλι, αλλά ήμουν ικανοποιημένη κι ευτυχισμένη. Δεν φανταζόμουν με τίποτα αυτό που θα ακολουθούσε. Είμαι χαρούμενη για όλα όσα ήρθαν στο δρόμο μου και για όλα εκείνα τα ανέμελα χρόνια που έζησα τότε»
ΒΙΚΥ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΑΚΕΤΟ
«Έκανα για πολλά χρόνια το “Έχεις γράμμα” και, όταν έγινε η δικαστική διαμάχη με τον ΑΝΤ1, πριν από δέκα ή έντεκα χρόνια περίπου, αποφάσισα να δημιουργήσω μία άλλη εκπομπή. Αυτή ήταν το “Πάμε Πακέτο”. Ταλαιπωρηθήκαμε πολύ στην αρχή με όλη αυτή την ιστορία και θέλαμε να ξεκινήσουμε πολύ δυνατά. Όπως αντιλαμβάνεσαι, έψαχνα το καλύτερο θέμα για να είναι πολύ εντυπωσιακή η πρεμιέρα μας και ήλπιζα ότι ο κόσμος θα ήταν και πάλι στο πλευρό μας. Δεν ήξερα τι να κάνω… Σε κάποια στιγμή, σκέφτηκα τον συγχωρεμένο, τον Νίκο Κακαουνάκη. Εκείνη την εποχή έκανε εκπομπή στον Alpha. Δεν ήξερα πώς να του το προτείνω, σχεδόν ντρεπόμουν, γιατί πίστευα ότι θα μου πει “όχι”. Τελικά πήγα, του το είπα και μου απάντησε: “Επειδή ξέρω τι έχεις περάσει και πόσο έντιμο παιδί είσαι, σου λέω ένα μεγάλο ΝΑΙ!”. Δεν το πίστευα! Είχα τρελαθεί από τη χαρά μου. Όταν ήρθε στο πλατό, άνοιξε το πακέτο του και είδε μέσα τσικουδιές, κρητικά προϊόντα και αναμνηστικά. Συγκινήθηκε πάρα πολύ! Τελικά, κάναμε ένα απίστευτο γύρισμα, κανονικό κρητικό γλέντι, με μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο, σημειώνοντας πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Αυτό το πακέτο μου, το πρώτο, θα το θυμάμαι όσο ζω!»
TAMTA
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ
«Το πρώτο μου ταξίδι το έκανα σε ηλικία 6 ετών. Και το έκανα μόνη μου. Θυμάμαι, μάλιστα, πως ο σκοπός ήταν σοβαρός και επαγγελματικός, γι’ αυτό και οι δικοί μου πείστηκαν τελικά να αφήσουν ένα 6χρονο παιδί να πάει μόνο του στο εξωτερικό. Τότε μέναμε στη Γεωργία. Εγώ είχα ένα παιδικό συγκρότημα, με φίλους, και δηλώσαμε συμμετοχή σε έναν μουσικό διαγωνισμό. Γίναμε δεκτοί και έπρεπε να πάμε στις Αγία Πετρούπολη να διαγωνιστούμε. Το συγκρότημα λεγόταν “Roots”, δηλαδή “Ρίζες”. Ήταν Παραμονή Πρωτοχρονιάς και εκείνο το βράδυ είχαμε κάποιες καθυστερήσεις στην πτήση μας. Τελικά, η αλλαγή του χρόνου μας βρήκε στον αέρα. Με τα φώτα της καμπίνας να αναβοσβήνουν, τις αεροσυνοδούς να μας κερνάνε κέικ και πίτες, καθώς και αναψυκτικά. Ο γυρισμός μάς βρήκε στις 10 Ιανουαρίου. Κι ήταν η μέρα που έχω τα γενέθλιά μου. Και πάλι ήμουν μόνη μου στο αεροπλάνο, αλλά πολύ ευτυχισμένη, γιατί περάσαμε καλά στη Ρωσία, και είχα ζήσει εκεί μία μοναδική εμπειρία»
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
«Ήταν καλοκαίρι, του 1978. Ήμουν εφτά χρονών τότε και μαζί με άλλα παιδιά ηθοποιών συμμετείχαμε στην παράσταση του ΘΟΚ «Ικέτιδες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους. Ήταν η πρώτη φορά που ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου έπαιζε στην Επίδαυρο. Παρόλο που ήμουν μικρή, είχα συναίσθηση της ιερότητας του χώρου όπου βρισκόμουν. Ήμουν ανάμεσα σε ηθοποιούς όπως η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, ο Στέλιος Καυκαρίδης, η Τζένη Γαϊτανοπούλου, ο Ευτύχιος Πουλλαΐδης, ο Κώστας Δημητρίου, ο Ανδρέας Μουσουλιώτης, ο Σπύρος Σταυρινίδης, η Μαρία Μίχα, ο Ανδρέας Μούστρας, η Λένια Σορόκου, η Ανδριανή Μαλένη, η Ιωάννα Σιαφκάλη. Άνθρωποι που με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Εκεί φυσικά ήταν και η μητέρα μου, Άλκηστις Παυλίδου. Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο. Ήταν μόλις τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο κι εμείς υποδυόμασταν παιδιά αγνοουμένων. Μετά το τέλος της παράστασης, το κοινό σηκώθηκε όρθιο και μας χειροκροτούσε επί δέκα λεπτά, φωνάζοντας: “Ζήτω η Κύπρος!”. Ήταν μια μαγική στιγμή για μένα. Σιγουρεύτηκα, όμως, ότι αυτό ήθελα να κάνω μεγαλώνοντας. Να είμαι ηθοποιός»
ΜΑΡΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΠΛΑΤΟ
«Ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα σε γύρισμα. Ήταν το 2002, για τη σειρά του ΡΙΚ «Η Πλατεία». Τις τελευταίες στιγμές προτού βγω στο πλατό, ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά, σαν να ήθελε να πεταχτεί έξω από το στήθος μου. Κρύος ιδρώτας. Και η πρώτη μου ατάκα να επαναλαμβάνεται συνεχώς στο μυαλό μου, μήπως και την ξεχάσω… Βγήκα… Είπα τις πρώτες λέξεις και τότε, παραδόξως, ξέχασα την αγωνία μου, ξέχασα τον εαυτό μου και συγκεντρώθηκα απόλυτα στον ρόλο μου, στα λόγια, στις αντιδράσεις. Ξαφνικά, αισθάνθηκα μια ενέργεια να με κατακλύζει, σαν ο ρόλος να έπαιρνε υπόσταση, ανεξάρτητα από μένα. Από εκείνη τη στιγμή ήμουν σίγουρη πως αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Όταν παίζω μού συμβαίνει κάτι μαγικό, σαν μυσταγωγία. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά δεν το αλλάζω με κανένα άλλο επάγγελμα»
ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟ
«Βασικά είχαμε πει ψέματα… Σε εκείνο τον πρώτο διαγωνισμό που πήγα στη ζωή μου, στο ΡΙΚ, είπαμε ψέματα. Δήλωσα ότι είμαι 16 χρονών, αντί 12 που ήμουν, για να μπορώ να λάβω μέρος. Πήγαμε στη Λευκωσία με τη Λία στο πιάνο κι εμένα στο τραγούδι και κερδίσαμε παμψηφεί την πρώτη θέση! Θυμάμαι μας ‘δώσαν 15 λίρες και κάποια βιβλία. Με τα λεφτά πήραμε από ένα ποδήλατο, άσπρο νομίζω, για να πηγαίνουμε σχολείο κάθε μέρα. Στο σπίτι μας, Άγγελου Σικελιανού 26, καθόμασταν τα μεσημέρια, όταν ο κύριος Νέστωρας πήγαινε για σιέστα και κάναμε πρόβες στην κουζίνα. Η μάνα μου μαγείρευε -έφαγες ποτέ φαγητό απ’ τη μάνα μου; Δεν υπάρχει!- κι εμείς στο τραπέζι της κουζίνας με το καρό τραπεζομάντηλο κάναμε πρόβες. Με έβαζε να τραγουδάω και με διόρθωνε. Στην ερμηνεία, στην τεχνική και στην ορθοφωνία. Όλα αυτά, ενώ το φαγητό στη κατσαρόλα σιγοψηνόταν! Μετά οι τρεις μας καθόμασταν στο πιάνο, δίπλα στο σαλόνι και το τελειοποιούσαμε»
