Αν έπρεπε να τις περιγράψω μ’ ένα τραγούδι, θα επέλεγα το «Εγώ κι εσύ μαζί». Η Αλεξία και η Λουΐζα είναι τόσο δεμένες, που σου δίνουν την αίσθηση ότι είναι δίδυμες. Μαζί τους δεν πλήττεις στιγμή, γιατί ακόμη και στις φάσεις που δεν κάνουν πλάκα, η ζωή τους μοιάζει με road movie. Από την Αμμόχωστο στην Ελλάδα, την Ουρουγουάη και την Κύπρο… Και από τον χώρο των ΜΜΕ, στον αθλητισμό, την εκπαίδευση σκύλων και τη διδασκαλία taekwondo και zumba.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
Θα ξεκινήσω απ’ τα δύσκολα. Ποια είναι η μεγάλη και ποια η μικρή;
Λουΐζα: Η Αλεξία εννοείται.
Αλεξία: Η μικρή. Δεν φαίνεται;
Λουΐζα: Εγώ είμαι η μεγαλύτερη, κατά τρία χρόνια. Εντάξει, η Αλεξία ταλαιπωρείται με δυο παιδιά.
Εσύ δεν έχεις παιδιά;
Λουΐζα: Εγώ έχω σκυλιά.
Αλεξία: Πολλά… «παιδιά». Εγώ πάλι έχω δυο αγόρια, 14 και 9 χρονών. Τον Λούη και τον Ντιέγκο.
Θέλετε να πείτε ότι τυχαία ακολουθήσατε τον ίδιο επαγγελματικό δρόμο;
Αλεξία: Εντελώς. Συγκεκριμένα, όταν επιστρέψαμε στην Κύπρο είχα τηλεφωνήσει σ’ ένα κολέγιο για να πάρω μερικές πληροφορίες, το οποίο άνοιγε τότε τον δικό του ραδιοσταθμό. Το παιδί που απάντησε, με ρώτησε εάν με ενδιέφερε να ασχοληθώ με το ραδιόφωνο. Κι είπα: «Γιατί όχι; Λουΐζα πάμε;». Από τότε, πέρασαν 25 χρόνια. Τις πρώτες μέρες, μάλιστα, κάναμε μαζί εκπομπή.
Δεν άντεξε περισσότερο η μια την άλλη;
Λουΐζα: (γέλια) Είναι τ’ όνειρό μας να παρουσιάσουμε μια εκπομπή μαζί. Με την Αλεξία ό,τι κάνουμε είναι πάντοτε ευχάριστο και διασκεδαστικό. Τα παιδιά της κάθε Παρασκευή είναι στο σπίτι μου, ενώ τις Κυριακές που βρισκόμαστε, δεν σταματάμε να γελάμε και να πειράζουμε η μια την άλλη.
Πώς αποφασίσατε να βγείτε στο γυαλί;
Λουΐζα: Εγώ είχα παλαιότερα μια εκπομπή στο Capital, η οποία αφορούσε τα ζώα, που είναι η μεγάλη μου αγάπη. Πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα στην τηλεόραση. Η Αλεξία, άλλωστε, το έχει αποδείξει. Ο κόσμος θέλει να βλέπει προγράμματα που του φτιάχνουν τη διάθεση. Εμείς, το έχουμε καταφέρει αυτό μέσα απ’ το ραδιόφωνο. Θεωρώ ότι με βάση τις προσωπικότητές μας, μπορούμε να το επιτύχουμε και μέσω της τηλεόρασης.
Αλεξία: Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με την τηλεόραση, αλλά κανείς δεν μου έδινε σημασία, παρόλο που εργάζομαι 20 χρόνια στο ΡΙΚ. Πριν τρία χρόνια, λόγω της κρίσης, το ΡΙΚ αποφάσισε να κάνει τις εσωτερικές τηλεοπτικές παραγωγές του με το υφιστάμενο προσωπικό. Έτσι, η Αμάντα, η παραγωγός μου, άρχισε να σκέφτεται ποιο άτομο θα μπορούσε να αξιοποιήσει. Κάπως έτσι, κατέληξε σ’ εμένα. Ουσιαστικά, μου έκανε καλό η κρίση.
Λουΐζα: Το ίδιο ισχύει και για μένα.
Εσένα, με ποιο τρόπο σε ευνόησε;
Όταν έφυγα από τον χώρο των ΜΜΕ, έφτιαξα το ξενοδοχείο-εκπαιδευτήριο σκύλων στα Καμπιά, στο οποίο φιλοξενώ και άλλα ζώα.
Εσύ Αλεξία, απ’ εκεί που δεν σου έδινε κανείς σημασία, φέτος, εκτός από το «Χωρίς Αποσκευές», παρουσιάζεις το «Μάθε τέχνη κι άστηνε», ενώ πρόσφατα πήρες και το Τηλεφίλ της «αγαπημένης παρουσιάστριας» εκτός ειδήσεων.
Το τελευταίο, ακόμη δεν το πιστεύω. Όταν είδα τις υποψηφιότητες, ήμουν σίγουρη ότι θα κέρδιζε η εκπομπή «Χωρίς Αποσκευές» στην κατηγορία αγαπημένη ψυχαγωγική εκπομπή, επειδή είναι κάτι που εισπράττω καθημερινά από τον κόσμο. Αλλά για μένα, δεν το περίμενα με τίποτα.
Λουΐζα: Το μυστικό της επιτυχίας της Αλεξίας, είναι ότι είναι ο εαυτός της.
Αλεξία, αισθάνεσαι δικαιωμένη σήμερα;
Σίγουρα. Δεν περιμένω όμως από κανέναν να έρθει να μου πει έναν καλό λόγο για να νιώσω καλύτερα. Είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου. Κάθομαι να δω τις εκπομπές μου για να εντοπίσω τα λάθη μου.
Υποθέτω Λουΐζα, ότι της τα επισημαίνεις κι εσύ με τη σειρά σου…
Κι εγώ και η μαμά. Το μόνο πρόβλημά της, κατ’ εμένα, είναι που είναι τόσο ντροπαλή. Περιττό να σου πω ότι οι περισσότεροι μας συγχύζουν. Ίσως επειδή και οι δυο είμαστε χαρούμενα παιδιά.
Αλεξία: Όταν με πλησιάζει ο κόσμος στην υπεραγορά, κοκκινίζω ολόκληρη. Στα γυρίσματα όμως του «Χωρίς αποσκευές», είναι τελείως διαφορετικό το σκηνικό.
Λουΐζα: Κι εγώ στην αρχή είμαι λίγο αμήχανη, αλλά είναι πολύ συγκινητική η ένδειξη σεβασμού που δείχνει ο κόσμος προς εμάς. Είμαστε πολύ τυχερές.
Να σας πάρω στα παιδικά σας χρόνια. Πώς ήταν να μεγαλώνετε στην Ουρουγουάη;
Αλεξία: Να διευκρινίσω ότι γεννηθήκαμε στην Αμμόχωστο. Όταν έγινε ο πόλεμος το ‘74, φύγαμε για την Ελλάδα. Για οκτώ χρόνια ζήσαμε στην Αθήνα κι έπειτα άλλα τόσα στην Ουρουγουάη.
Λουΐζα: Για μένα εκείνα τα χρόνια, ήταν το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο. Η νοοτροπία των χωρών της Λατινικής Αμερικής είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας. Ζουν την κάθε μέρα, χωρίς να τους νοιάζουν τα χρήματα, παρά μόνο η οικογένειά τους, το καρναβάλι και το ποδόσφαιρο. Αναφέρομαι βέβαια στον απλό κόσμο, μιας κι εκεί έχει καταργηθεί εδώ και χρόνια η μεσαία τάξη. Εμείς, πήγαμε σχολείο χωρίς να ξέρουμε ούτε μια ισπανική λέξη. Επειδή όμως διαβάζαμε πολύ, ειδικά η Αλεξία…
Αλεξία: Μην την ακούς. Εγώ διάβαζα και για τις δυο μας.
Λουΐζα: Επειδή είσαι σπασίκλας. Ενώ εγώ, απορροφώ σαν σφουγγάρι όσα ακούω.
Δηλαδή, δεν πήγατε σε ιδιωτικό αγγλικό σχολείο;
Αλεξία: Όχι μόνο αυτό, αλλά φοιτήσαμε κανονικά στις τάξεις με βάση την ηλικία μας.
Λουΐζα: Η μαμά δεν μας χαρίστηκε.
Αλεξία: Αναγκαστικά, κάτσαμε και μελετήσαμε.
Νιώθατε πως ήσασταν ξένες;
Λουίζα: Μια ζωή, είμαστε οι ξένες. Όταν πήγαμε στην Ελλάδα, ήμασταν τα προσφυγόπουλα από την Κύπρο. Όταν ήρθαμε εδώ, ήμασταν οι Ελληνίδες. Αλλά εμείς έτσι μάθαμε να μιλάμε. Δεν χρησιμοποιούσαμε στο σπίτι μας την κυπριακή διάλεκτο, μιας και η γιαγιά που μας μεγάλωσε, είναι Ελλαδίτισσα. Όταν πήγαμε στη
Λατινική Αμερική, επειδή δεν γνώριζαν την Κύπρο, μας αποκαλούσαν «Las Griecas». Μας αγαπούσε όμως όλο το σχολείο. Ήμασταν σαν ένα σπάνιο είδος.
Αλεξία: Akropolis you know. Όπως είπε και η Λουΐζα, η Ουρουγουάη ήταν ένα μεγάλο σχολείο. Ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή, είναι επηρεασμένος απ’ όσα ζήσαμε εκεί. Γιατί μπορεί να περάσαμε ωραία, αλλά βιώσαμε και πείνα. Σηκωνόμασταν στις πέντε τα ξημερώματα, να πάμε ψάρεμα για να έχουμε να φάμε.
Λουίζα: Το ωραίο είναι πως ό,τι έχουμε κάνει, είναι από μόνες μας. Η καθεμία όμως, ξέρει πως από πίσω υπάρχει η άλλη, ενώ πιο πίσω βρίσκεται η μαμά. Αυτό μας έχει δέσει απίστευτα ως οικογένεια. Απόδειξη, το ότι παρόλο που είμαστε και οι δυο πολλά χρόνια στον χώρο των ΜΜΕ, ουδέποτε υπήρξε ανταγωνισμός μεταξύ μας.
Αλεξία: Μάλιστα, όταν η Λουΐζα είχε φύγει από το Τρίτο Πρόγραμμα του ΡΙΚ, μου είχαν προτείνει να την αντικαταστήσω. Ένιωθα πάρα πολύ άβολα που θα ήμουν απέναντι από την αδελφή μου και μάλιστα τη στιγμή που εκείνη ξεκινούσε κάτι καινούριο σ’ έναν άλλο σταθμό. Της έλεγα πως δεν θα δεχόμουν κι εκείνη μου έλεγε ότι ήμουν χαζή.
Λουΐζα: Πάντα είναι δίπλα η μια στην άλλη. Ευτυχώς που είμαστε μόνο δυο, διαφορετικά ο κόσμος θα άκουγε παντού τις αδελφές Αναστασίου.
Σας έλειπε η πατρική φιγούρα από το σπίτι, μιας και απ’ ό,τι ξέρω δεν μεγαλώσατε με τον πατέρα σας;
Λουΐζα: Όταν έγινε ο πόλεμος το ‘74, ο πατέρας μου δεν θέλησε να ακολουθήσει τη μητέρα μας στην Ελλάδα. Εισπράξαμε όμως τεράστια αγάπη από τη μαμά, τη γιαγιά μας την Αθηνά, και τον παππού μας τον Λούη, καθώς και από τους θείους μας στην Ελλάδα.
Αλεξία: Η μαμά μας, αναπλήρωνε και με το παραπάνω οποιοδήποτε κενό. Ακόμη τρέχει για να μη μας λείψει τίποτα.
Λουΐζα: Και δεν κατηγόρησε ποτέ τον πατέρα μας.
Αλεξία: Όσο κι αν μας πληγώνει, ο ίδιος έκανε μια επιλογή. Όσα χτυπήματα δεχθήκαμε στη ζωή μας, μας έκαναν πιο δυνατές. Το σημαντικό είναι να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη των άλλων.
Στην Κύπρο, πότε επιστρέψατε;
Αλεξία: Το ‘89 και ξεκινήσαμε γι’ άλλη μια φορά από το μηδέν.
Λουΐζα: Αυτό μας έμαθε να εκτιμάμε το καθετί, ενώ ωριμάσαμε απότομα.
Ποια μοιάζει περισσότερο στην περιβόητη μαμά;
Λουΐζα: Βασικά, είμαστε και οι τρεις ένα καλούπι. Αν πάρεις τηλέφωνο και σου απαντήσει η μαμά Εύα, θα νομίσεις ότι είναι μια από τις δυο μας.
Αλεξία: Εμφανισιακά είναι ίδια η Λουΐζα.
Λουΐζα: Στον χαρακτήρα όμως, είναι πιο κοντά στην Αλεξία που είναι προσγειωμένη, σε αντίθεση με μένα που είμαι πιο ζαμανφού. Εγώ ως Ιχθείς φορώ ροζ γυαλιά και προχωρώ με χαμόγελο, κι έρχεται η Αλεξία και με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Μικρή, ποια ήταν η πιο σκανδαλιάρα;
Λουΐζα: Δεν φαίνεται; Εγώ ήμουν το διαβολάκι το οποίο όποτε η μαμά έβαζε τιμωρία, η Αλεξία έκλαιγε.
Αλεξία: Αφού αισθανόμουν άσχημα.
Λουΐζα: Είναι σαν να είμαστε δυο σ’ ένα.
Έχετε κοινά ως χαρακτήρες;
Λουίζα: Όχι, αλλά συμπληρώνει η μια την άλλη. Αυτά που έχουμε κοινά είναι το χιούμορ και η θετικότητά μας.
Τι μπορείτε να μου πείτε για εσάς που θα με εκπλήξει, πέραν του ότι η Αλεξία διδάσκει zumba;
Αλεξία: Συμμετέχω και στο «Dansing for you».
Λουΐζα: Εγώ κάνω πιο «άγρια» πράγματα. Ήμουν η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε την εθνική γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου και την ανδρική εθνική ομάδα U21. Λατρεύω το ποδόσφαιρο, εξ ου κι έχω και δίπλωμα διαιτησίας. Είμαι εκπαιδεύτρια taekwondo, με τέσσερα dan, καθώς και εκπαιδεύτρια σκύλων. Έχω σπουδάσει όμως χημικός. Γενικότερα, μας αρέσει να ανανεωνόμαστε.
Αλεξία: Εγώ πάλι έχω φοιτήσει σε Γυμναστική Ακαδημία, ενώ παλαιότερα είχα Copy Center.
Λουΐζα: Α, ξέχασα, είμαι και DJ.
Αλεξία: Προσπαθούμε να έχουμε εναλλακτικές και να μη ζούμε με το φόβο τι θα γίνει αν χάσουμε τη δουλειά μας. Από μικρές έχουμε μάθει να μην εξαρτιόμαστε από κανέναν!
Styling: Άννα Αποστόλου
Μακιγιάζ: Βαλεντίνο Νικολάου
Μαλλιά: Ανδρέας Χριστοδούλου
