H Άννη Φεσσά άνοιξε την καρδιά της στο περιοδικό HELLO! και μίλησε για τη ζωή χωρίς τον Χάρη.
Από τη Νατάσσα Γεωργίου
Ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή σας, χωρίς το σύζυγό σας. Πώς βιώνετε αυτή την αλλαγή;
Είναι τεράστια η απώλεια όταν χάσεις τον σύντροφό σου, ειδικά όταν είχες ένα ευτυχισμένο γάμο. Εμείς ήμασταν παντρεμένοι για 46 χρόνια. Σίγουρα, η ιστορία μας ήταν αρκετά περίπλοκη, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Χάρης ήταν η αδελφή ψυχή μου. Τον φρόντιζα και αυτός με είχε, κατά κάποιο τρόπο, τοποθετημένη σε ένα χρυσό κλουβί. Αλλά, πιστεύω, ότι αυτό είχε σχέση και με την εποχή. Σήμερα, οι άντρες δεν είναι έτσι. Ήταν προστατευτικός και πολύ στοργικός.
Πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή σας όταν πρωτοήρθατε στην Κύπρο;
Ήταν οξύμωρο, γιατί ήμουν μοντέλο, είχα ταξιδέψει παντού και μετά βρέθηκα από την απόλυτη ελευθερία, στην Κύπρο, με την κόρη μου, ως η «άλλη» γυναίκα. Η Κύπρος και εγώ έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση, δύσκολη κάποιες φορές. Ήμουν πολύ προοδευτική για την τότε εποχή. Έπρεπε να πολεμήσω για την ελευθερία μου. Αυτό ήταν και κάτι που άρεσε στον Χάρη, τον ενθουσίαζε, πέραν από του να έχει δίπλα του μία ωραία γυναίκα. Και ίσως, υπήρχε και ένας φόβος ότι θα έφευγα. Το ότι νεαρή, ήμουν αθλήτρια και έπρεπε να είμαι σκληρή και πειθαρχημένη, συνέτεινε ιδιαίτερα στο να μπορέσω να αντεπεξέλθω. Αυτή η πειθαρχία με βοήθησε μέχρι σήμερα.
Ζήσατε, δηλαδή, τη ζωή σας ακολουθώντας την καρδιά σας;
Ολοκληρωτικά. Τίποτα άλλο. Με όλη μου την ειλικρίνεια, δεν θα ερχόμουν στην Κύπρο. Ήρθα για αυτόν.
Παντρευτήκατε, όμως, προηγουμένως, έναν άλλο άντρα.
Πήγα για να δουλέψω ως μοντέλο στην Ιταλία για έξι μήνες και εκεί γνώρισα τον πρώην άντρα μου. Έναν πανέμορφο Ιταλό κόμη, τυπικό πλεϊμπόι! Αυτός ήθελε να με παντρευτεί και εγώ ήμουν ήδη μπλεγμένη σε μια δύσκολη κατάσταση με τον Χάρη, από την οποία αποφάσισα να ξεφύγω. Παντρευτήκαμε σε διάστημα πέντε μηνών, αλλά σκεφτόμουν συνέχεια τον Χάρη. Δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου. Παρόλο που η ζωή μου στην Ιταλία ήταν υπέροχη, αγαπούσα τον Χάρη. Ήταν τόσο απλό. Όταν έφυγα από την Ιταλία, όλη η «ιταλική» μου οικογένεια ήρθε εδώ, για να δει αν η κόρη μου και εγώ περνούσαμε καλά και αν θα μπορούσαμε να ζήσουμε στην Κύπρο. Ήταν αριστοκράτες, αλλά πολύ απλοί και καλοί άνθρωποι. Ακόμα και όταν πέρασαν τα χρόνια, η πρώην πεθερά μου, ερχόταν και έμενε με τον Χάρη και εμένα!
Τι είναι αυτό που νοσταλγείτε περισσότερο από τη σχέση σας με τον Χάρη;
Από τότε που γνωριστήκαμε, ο Χάρης μου έδινε κάθε μέρα δύο σελίδες από τα βιβλία φιλοσοφίας που είχε, μου ζητούσε να τα διαβάσω και το βράδυ που ερχόταν, να τα συζητήσουμε. Με εκπαίδευσε, σε σχέση με τη ζωή. Μιλούσαμε για τα πάντα. Δούλευε τόσο σκληρά και ερχόταν αργά το βράδυ, πάντα όμως έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον για το πώς είχα περάσει την ημέρα μου. Δεν χρησιμοποιούσε ποτέ το κλειδί του, του άνοιγα πάντα εγώ! Μου έλεγε: «Αγάπη μου, είσαι καλά;», του έβαζα ένα ουίσκι και μου έλεγε τα δικά του. Για παράδειγμα, αν είχε μια διάλεξη στο εξωτερικό, θα μου διάβαζε το κείμενο. Εκτιμούσε τη γνώμη μου και την ζητούσε για τα πάντα. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Ήταν πραγματικά ξεχωριστός για πολλούς ανθρώπους, ακόμα και τους ασθενείς του. Είχε κάτι το διαφορετικό. Τα βράδια καθόμασταν στη βεράντα και μου έπαιζε κλασική κιθάρα.
Υπήρχαν και δύσκολες στιγμές;
Με το ίδιο πάθος μαλώναμε! (Γέλια). Η αλήθεια είναι, ότι στις αρχές, τσακωνόμασταν αρκετά, ειδικά επειδή δεν μπορούσα να συνηθίσω τους κυπριακούς τσακωμούς με τις φωνές! Έτσι τον άφηνα να ξεθυμάνει και μετά συνειδητοποιήσαμε, ίσως και οι δύο, ότι αν θα δουλέψει αρμονικά αυτή η σχέση και το σπίτι μας θα είναι η μικρή μας φωλιά, τότε πρέπει κάποιος να κάνει πίσω. Αυτή ήμουν εγώ. Ήταν σίγουρα μια σχέση πάρε – δώσε. Ένας συμβιβασμός, χωρίς όμως να καταπιέζω τα θέλω και τις επιθυμίες μου. Είχα πάντα ανήσυχο πνεύμα και ήθελα να κάνω διάφορα. Εκτός από τις καθημερινές μου δραστηριότητες, κάτι που πραγματικά απολάμβανα πολύ ήταν τα Σαββατοκύριακα και τα καλοκαίρια που περνούσαμε μαζί με τα παιδιά στην Αγία Νάπα. Ήταν πολύ διαφορετικά τότε και μια όμορφη διέξοδος από την καθημερινότητά μου.
Πότε νιώσατε πιο έντονα την απουσία του;
Στον γάμο του γιου μας. Πάντα ήμουν πολύ κοντά στον γιο μου και παντρεύτηκε την περίοδο που είχε πεθάνει ο Χάρης. Ένιωσα τόσο έντονα ότι πάω στον γάμο μόνη μου. Ότι τώρα η Άννη είναι μονάδα. Με τον Χάρη δεν το ένιωσα ποτέ αυτό. Ήταν επιφανής, σεβαστός από όλους και ήμασταν ο Χάρης και η Άννη. Όλο αυτό αντικατοπτριζόταν και επάνω μου. Υπήρχε και κατά κάποιο τρόπο, ένα στοιχείο ελέγχου στη ζωή μας, αφού τα Χριστούγεννα ή σε άλλες περιστάσεις, όλοι έπρεπε να έρθουν σε εμάς. Μετά, ξαφνικά, είσαι μόνη. Με υπέροχα παιδιά και οικογένεια, αλλά μόνη. Τώρα, παίρνω τις δικές μου αποφάσεις αλλά θα έλεγα ότι είναι μια όμορφη ελευθερία.
Θα μπορούσατε να φανταστείτε τη ζωή σας με έναν άλλο σύντροφο;
Δεν μπορώ να διανοηθώ να ζήσω ξανά με οποιονδήποτε! Αν και νιώθω μοναξιά, δεν είναι επειδή δεν τα πάω καλά με τον εαυτό μου, αλλα επειδή στην Κύπρο είναι λιγότερες οι επιλογές που έχω για να περνώ ευχάριστα τον χρόνο μου. Το παράξενο είναι ότι όταν πηγαίνω στην Ουαλία, αν και εκεί είμαι εντελώς μόνη, δεν νιώθω μοναξιά. Παίρνω το λεωφορείο και πηγαίνω στο βουνό, τη θάλασσα, για ορειβασία, επισκέπτομαι αντικερί, γκαλερί, βιβλιοθήκες, ακούω ραδιόφωνο. Μου αρέσουν όλες αυτές οι επιλογές. Ο κόσμος μου μιλά και βρίσκω πάντα κάποιον να μιλήσω. Θεωρώ ότι εδώ η γλώσσα, ακόμα και τώρα, αποτελεί εμπόδιο.
Είστε κοινωνική;
Αγαπώ τον κόσμο, αλλά με τους δικούς μου όρους. Σέβομαι τους ανθρώπους και περιμένω το ίδιο και από τους άλλους. Έχω βαρεθεί αρκετά πράγματα που έκανα στο παρελθόν, τα χόρτασα και τώρα προσπαθώ να εξελίσσομαι προς άλλες κατευθύνσεις.
Τόσο εσείς, όσο και ο σύζυγός σας, είχατε από ένα παιδί από προηγούμενους γάμους και ακόμα ένα παιδί, που αποκτήσατε μαζί. Ποια ήταν η κύρια σας ανησυχία σε σχέση με το μεγάλωμα των παιδιών σας;
Η κύρια έγνοια μου, παρόλο που ήμουν πολύ νέα, ήταν να μεγαλώσουν όλα τα παιδιά μαζί και να αγαπούν ο ένας το άλλο, κάτι το οποίο πιστεύω ότι έχω πετύχει. Δεν είναι θετά αδέλφια, αλλά αδέλφια. Έχω, επίσης, εξαιρετικές σχέσεις με τον πρώην άντρα μου, ο οποίος επισκέπτεται την κόρη μας, Ντανιέλα, η οποία μεγάλωσε εδώ από 3 χρόνων. Είναι πολύ Κύπρια! Χαίρομαι, επειδή όλα τα παιδιά μας είναι προσγειωμένα και καλοί άνθρωποι.
Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση σας μαζί τους;
Είμαι πολύ κοντά τους, αλλά ως χήρα, δεν θέλω να είμαι στην τσέπη των παιδιών μου. Έχουμε μια εξαιρετική, ανεξάρτητη σχέση.
Επιθυμείτε να ζήσετε στο Ηνωμένο Βασίλειο;
Όχι. Λόγω της πολιτικής κατάστασης, δεν θα μπορούσα να ζήσω εκεί. Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω για λίγο. Νιώθω πραγματικά χαλαρή. Μου αρέσει να γράφω και να διαβάζω πολύ όταν είμαι στην Ουαλία. Διαβάζω όλα τα βιβλία που μου έδινε ο Χάρης.
Πώς ήταν η ατμόσφαιρα στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1960 για ένα μοντέλο;
Ήταν όλα τόσο διαφορετικά! (Χαμόγελο). Δεν βρίσκαμε καν βλεφαρίδες! (Γέλια). Ούτε συγκεκριμένα προϊόντα μακιγιάζ. Ήταν ασυνήθιστο να είσαι μοντέλο. Μπαίναμε στον υπόγειο, με κοντές φούστες και μέικ απ και γύριζαν όλοι και μας κοίταζαν. Αν και είχα σπουδάσει και υποκριτική για δύο χρόνια, έμεινα στον χώρο του μόντελινγκ. Ήταν και περισσότερα τα λεφτά. Σήμερα, είναι πάρα πολλά τα κορίτσια που θέλουν να ακολουθήσουν την καριέρα αυτή, χωρίς, πολλές φορές, να έχουν και τα απαιτούμενα προσόντα. Είναι μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία από τις μέρες μας.
Είναι η ομορφιά ένα δυνατό χαρτί για αυτόν που την έχει;
(Χαμόγελο). Αν είσαι αρκετά τυχερός να γεννηθείς ευπαρουσίαστος, μέσα σε λογικά πλαίσια, τότε η βόλτα στη ζωή είναι πιο εύκολη. Υπάρχει ειδική μεταχείριση από τους ανθρώπους, το νιώθεις και αυτό γίνεται κάτι που περιμένεις και στην υπόλοιπή σου ζωή. Ακόμα και όταν μεγαλώσεις. Δεν το εννοώ σαν μια μορφή υπεροπτισμού ή ματαιοδοξίας, αλλά μάλλον σαν αποδοχή του εαυτού σου. Είναι ένα πάσο. Όμως, μετά από κάποιο στάδιο, όταν μου έλεγαν πόσο γκλαμουράτη είμαι, δεν με ευχαριστούσε, γιατί δεν ήθελα αυτό να με καθορίζει. Υπήρχε κάτι παραπάνω σε εμένα, πίσω από το ροζ κραγιόν.
Έχετε στα σκαριά και ένα βιβλίο. Ποιο είναι το θέμα του;
Θα ήθελα να το εκδώσω, αν βρω ποτέ το θάρρος! Από τότε που ήρθα στην Κύπρο, κρατούσα ημερολόγιο, όπου περιέγραφα τα αισθήματα και τις εμπειρίες μου. Από την επίσκεψή μου στο χωριό του συζύγου μου κοντά στην Πόλη, όπου αντίκρισα το φέρετρο της θείας του πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, τα ψέματα που έλεγα για τα πράγματα που υποτίθεται πως ήξερα όταν ήμουν μοντέλο στο εξωτερικό, τα πάρτι, τις πρεσβείες, την πολιτική κατάσταση στην Κύπρο, την εισβολή, τη συναστροφή μου με τόσα διαφορετικά ήδη ανθρώπων, όλα αυτά, πάντα με μια γερή δόση χιούμορ. Είναι τόσα πολλά.
Τι θα θέλατε να αλλάζατε στον χαρακτήρα σας;
Είμαι πολύ ειλικρινής. Ίσως είμαι πολύ τεμπέλα για να πηγαίνω γύρω – γύρω. Η πρώτη εντύπωση δυσαρέσκειας που μπορεί να μου προκαλέσει κάποιος είναι συνήθως και η σωστή, για αυτό και μετά δεν ασχολούμαι. Φυσικά, υπήρξαν και περιπτώσεις που είχα λάθος και αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να αλλάξω. Να είμαι πιο χαλαρή και να μην κάνω υποθέσεις για άτομα που δεν γνωρίζω. Όσο για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα, δεν είναι κάτι που σε απασχολεί ιδιαίτερα, όσο μεγαλώνεις.
Υπάρχει κάποιο άτομο στο οποίο καταφεύγετε για θέματα που σας προβληματίζουν;
Ο γιος μου ο Κρίστιαν! Είναι το άτομο με το οποίο μου αρέσει να μιλώ περισσότερο, γιατί μπορεί να με κάνει να σκεφτώ, λογικά και ορθά, όταν σκέφτομαι λίγο παράλογα. Με κάνει να προβληματίζομαι, αφού ξέρει ότι αν προσπαθήσει να μου επιβάλει οτιδήποτε, θα αντιδράσω.
Ποια είναι η σχέση σας με τον χρόνο;
Ο χρόνος τώρα κυλά πιο γρήγορα και νιώθω ότι το ποτήρι γεμίζει. Για αυτό πηγαίνω πίσω συχνά και σκέφτομαι διάφορες καταστάσεις, τις οποίες είχα ξεχάσει. Στην Ουαλία βρίσκω παλιές, οικογενειακές φωτογραφίες και θυμάμαι έντονα το παρελθόν. Τον χρόνο τον εκτιμώ και προσπαθώ να συμβαδίζω μαζί του.
Ο θάνατος σας φοβίζει;
Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, παρόλο που είχα αρκετές περιπέτειες υγείας, όπως τη διπλή μαστεκτομή, στην οποία υποβλήθηκα. Πιστεύω ότι ως γυναίκα και πρώην μοντέλο, ενώ θα μπορούσα να το χειριστώ πολύ διαφορερικά, μπόρεσα να το αντιμετωπίσω ψύχραιμα. Πριν προβώ στην εγχείρηση, είχα πάει να δω ένα ειδικό. Όταν μιλήσαμε, μου είπε: «Θα είσαι μια χαρά. Είσαι μια λογική γυναίκα, με συναίσθηση και δύναμη». Ίσως να ήταν μια πολύ πιο τραυματική εμπειρία, αν μου συνέβαινε μετά που πέθανε ο Χάρης. Με στήριξε πάρα πολύ τότε.
Νιώθετε πλήρης;
Δόξα τω Θεώ, είχα μια πολύ γεμάτη ζωή. Η ψυχολογία μου είναι καλή και νιώθω ήρεμη. Αν και παραπονιέμαι συχνά, πλέον έχω μια πιο ήπια σχέση με την Κύπρο, την αγαπώ, γιατί εδώ ζουν και τα παιδιά μου. Είμαι πιο ερωτευμένη με την Κύπρο τώρα, παρά πριν μερικά χρόνια. Θέλω μόνο να είναι καλά η οικογένειά μου και να μπορώ να ταξιδεύω.
Επιμέλεια: Άντρεα Χατζηνικόλα
