Ο Παναγιώτης Στέλικος, είναι ο δημιουργός του Arcube studio και εμπνευστής του «Re-cover project», μέσα από το οποίο δίνει μια δεύτερη ευκαιρία σε έπιπλα άλλων δεκαετιών, ενσωματώνοντας στο κλασικό design μοντέρνα στοιχεία και ντύνοντάς τα με υφάσματα που έχει σχεδιάσει ο ίδιος. Γνωρίστε τον μέσα πό 16+1 ερωτήσεις.
Της Νταϊάνας Αζά
Τι σε κάνει να σηκώνεσαι κάθε πρωί από το κρεβάτι;
Η Κλάρα, ο καφέ δαίμων.
Ποια συνήθεια απ’ τη ρουτίνα σου θα ήθελες να αλλάξεις;
Την κακή διατροφή.
Τι άκουσες/είδες/διάβασες/έμαθες τελευταία και σου έκανε εντύπωση;
Είδα σ’ ένα video να μοιράζονται ένα ταψί φαΐ δυο σκυλιά, μια γάτα, ένα γουρούνι με το γουρουνόπουλό του, ένα πόνι, δυο ελάφια κι ένας υδρόχοιρος. Τρώγανε όλα μαζί με απόλυτη αρμονία. Και κάνω μια σύγκριση με εμάς τους ανθρώπους που ενώ θέλουμε να θεωρούμαστε ως το πιο εξελιγμένο είδος δυσκολευόμαστε να πούμε μια καλημέρα στο γείτονα. Τα ζώα που λειτουργούν κυρίως με το ένστικτο έχουν, λοιπόν, να μας διδάξουν πολλά.
Ποια χρονολογία θυμάσαι πιο έντονα από τη ζωή σου;
Κάθε περσινή. Είναι η πιο πρόσφατη.
Αν μπορούσες να άλλαζες ένα μόνο πράγμα στη Λεμεσό, ποιο θα ήταν αυτό;
Είναι πολλά που θα ήθελα να αλλάξω. Το πρώτο όμως που μπορώ να σκεφτώ είναι να επιτραπούν τα σκυλιά στις παραλίες.
Ποιο δρόμο έχεις περπατήσει τις περισσότερες φορές;
Τη Θεσσαλονίκης. Είναι ο δρόμος που γεννήθηκα, μεγάλωσα κι έχω όλες τις παιδικές μου αναμνήσεις.
Ποιο στέκι θεωρείς προσωπική σου ανακάλυψη;
Το café des artistes, ένα ανώγειο café/ bar όπου έπαιζαν live οι «Ανπέζαμπολς», μετέπειτα «Τάδε». Πηγαίναμε το 1995, μια παρέα 5-6 ατόμων στα διαλείμματα από το διάβασμα, τελειώναμε τότε το λύκειο. Δεν θυμάμαι ποιος το πρωτοείχε ανακαλύψει αλλά εκτός από μας παίζει να το ξέραν το πολύ 40-50 άτομα, οπότε το νιώθαμε κάπως σαν ιδιωτικό μας χώρο αναψυχής. Οι «Ανπέζαμπολς» έπαιζαν Άσιμο, Σιδηρόπουλο, Τρύπες, Πανούση κι άλλα παρόμοια κι ήταν σπουδαία ευκαιρία για μας να ακούμε τέτοια τραγούδια γιατί ούτε ίντερνετ υπήρχε, ούτε τα παίζαν τα ραδιόφωνα. Βρισκόταν στη γωνία Σαριπόλου με Αγίου Νεοφύτου.
Σε ποια συναυλία έχεις τραγουδήσει πιο δυνατά;
Για να σου πω την αλήθεια είμαι άνθρωπος εσωστρεφής και χαμηλών τόνων και δύσκολα εκφράζομαι έντονα σε δημόσιους χώρους. Στις συναυλίες καλλιτεχνών που αγαπώ όμως βρίσκομαι σε τέτοια κατάνοιξη που αποκλείω ό,τι υπάρχει γύρω μου, συγκεντρώνομαι με μεγάλο σεβασμό στον καλλιτέχνη και τραγουδώ σαν να μην υπάρχει κανείς γύρω. Έχω παρατηρήσει ότι αυτό συμβαίνει πιο έντονα στις συναυλίες του Σωκράτη του Μάλαμα.
Τι μουσική ακούς στο αυτοκίνητο;
Στο αυτοκίνητό μου αυτοσυγκεντρώνομαι.
Ποιο τραγούδι έβαλες περισσότερες φορές στο repeat;
Έχω λιώσει cd players και υπολογιστές στο repeat. Έχω φάει κόλλημα με άπειρα τραγούδια. Μερικά που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό είναι η «Δίκοπη ζωή» του Μάνου Ελευθερίου και του Θάνου Μικρούτσικου, το ποίημα του Καβάφη «Δεκέμβρης 1903» σε μουσική Σωκράτη Μάλαμα, «Κηπουρός» του Παυλίδη και πιο πρόσφατα το «Όμορφοι και Ηττημένοι» του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη.
Ποια είναι η τελευταία φωτογραφία που τράβηξες με το κινητό;
Η Κλάρα και η Γκρέτα, κορίτσια στον ήλιο.
Τι βλέπεις γύρω σου αυτή τη στιγμή που απαντάς τις ερωτήσεις;
Τσάντα, καφές, κινητό, ποντίκι, κι άλλη τσάντα, βάζο, καρέκλες τέσσερις, πίνακες τρεις.
Ο προηγούμενος που φιλοξενήθηκε σε αυτή τη στήλη σε ρωτά: Ποιο είναι το μότο σου στη ζωή;
Όλα καλά ρε. Όλα καλά.
Τι θα ήθελες να ρωτήσεις εσύ τον επόμενο;
Γιε μου, πού πας;
