Τίποτα δεν είναι ίδιο πια στην καθημερινότητα του Αντώνη Ρέμου, από τότε που δημιούργησε τη δική του οικογένεια. Κάτι που αποδεικνύεται και στη συνέντευξή του για το «Down Town», με αφορμή τις παραστάσεις που θα πραγματοποιήσει τις επόμενες μέρες στην Κύπρο μαζί με τη Μαρινέλλα.
Του Γιάννη Χατζηγεωργίου
Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεσαι με τη Μαρινέλλα, και μάλιστα κάθε φορά συνηθίζεις να λες πως λειτουργείς με τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, ως «μαθητής». Αυτό συνεχίζει να συμβαίνει;
Η Μαρινέλλα είναι για μένα οικογένεια, μάνα, μεγάλη αδελφή, δασκάλα. Είναι μεγάλη αγάπη. Εννοείται ότι δεν σταματάς ποτέ να μαθαίνεις από τη Μαρινέλλα, είναι πηγή γνώσης και εμπειριών. Τρελαίνομαι να ακούω ιστορίες παλιές, να ανακαλύπτω μικρά μυστικά. Είναι ένας άνθρωπος απόλυτα ζωντανός και δραστήριος, δεν ησυχάζει, δεν ηρεμεί, έχει πάντα όρεξη για κάτι καινούριο και, το κυριότερο, έχει πάντα τη διάθεση να προσφέρει τις γνώσεις της και αυτό την καθιστά μεγάλη δασκάλα. Είναι τεράστιο κεφάλαιο η Μαρινέλλα για την ελληνική μουσική και ένα παγκόσμιο φαινόμενο για την ποιότητα της φωνής της.
Τι σου έμαθε από τις προηγούμενες σας συνεργασίες και τι εισπράττεις από αυτήν τώρα;
Δεν θυμάμαι να σου πω ακριβώς ανά συνεργασία τι μου έχει δώσει η Μαρινέλλα ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι με καθοδηγεί πάντα σωστά, όταν μοιράζομαι μαζί της έναν προβληματισμό είναι πάντα ψύχραιμη και με συμβουλεύει. Η σχέση μας έχει χτιστεί βήμα-βήμα και η παρουσία της στη ζωή μου είναι πολύ σημαντική.
Μαζί θα παρουσιάσετε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη. Τι μνήμες έχεις από τη φωνή του Στέλιου; Πόσες φορές «πάτησες» επάνω στη φωνή του μεγαλύτερου Έλληνα ερμηνευτή για να πεις δικά σου τραγούδια;
Οι μνήμες οι δικές μου από τον Στέλιο Καζαντζίδη και τη φωνή του είναι οι μνήμες που έχει όλος ο λαός. Ήμουν παιδί όταν πρωτογνώρισα-άκουσα τον Στέλιο Καζαντζίδη. Τον θαύμαζα τον Καζαντζίδη, τον άκουγα με πολύ θαυμασμό, μου άρεσε η φωνή του, ο τρόπος που προσέγγιζε τα τραγούδια, η αμεσότητά του, η απλότητά του, η σεμνότητά του. Ήταν πάντα αφοσιωμένος στο τραγούδι, το αγαπούσε πολύ, πιο πολύ εκεί «πάτησα» αν θέλεις, να προσπαθώ να είμαι πιο σεμνός – ο κάθε καλλιτέχνης κάνει την πορεία του, καλό είναι να μην αποσπάται από σειρήνες. Η μουσική και το τραγούδι είναι μεγάλες αγάπες. Ένα κομμάτι της συναυλίας που έχει να κάνει και με τα τραγούδια του Χρήστου Νικολόπουλου, είναι πράγματι αφιερωμένο στον Στέλιο Καζαντζίδη – έχει πει πάρα πολλά από τα τραγούδια του Χρήστου ο Στέλιος και πραγματικά αισθάνομαι ευλογημένος που μπορώ να πω αυτά τα τραγούδια με τη Μαρινέλα, μεγάλη στιγμή αυτή. Ήταν τόσα χρόνια δίπλα του, έχει τόσες ιστορίες να μοιραστεί…
Η παράσταση θα λέγεται «Όσο υπάρχεις θα υπάρχω», από το πασίγνωστο τραγούδι του Καζαντζίδη «Υπάρχω». Είναι λόγια που έχεις πει και στη σύζυγό σου;
Έχει μια αλήθεια αυτή η φράση. Δείχνει τη δύναμη των συναισθημάτων στη μορφή της απόλυτης αγάπης και του απόλυτου δεσίματος. Αυτή η έννοια πάντα εννοείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται πολύ.
Όσοι σε ξέρουν λένε πως «ο Αντώνης, από τότε που έχει μπει η Υβόννη στη ζωή του, έχει αλλάξει κατά πολύ, έχει ηρεμήσει και είναι πολύ ήπιος». Έχουν δίκιο;
Έτσι δεν γίνεται όταν ανακαλύπτεις τον άνθρωπό σου; Ηρεμείς, όταν νιώθεις ότι δεν αγαπάς άδικα, όταν νιώθεις ότι αγαπιέσαι το ίδιο όπως αγαπάς, όταν έχεις «σπίτι», «οικογένεια». Η Υβόννη είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, και ήσυχη και δραστήρια και πολύ θορυβώδης όταν χρειάζεται, μια υπέροχη μαμά – είναι ένα σπάνιο πλάσμα.
Θα θέλατε να μεγαλώσετε την οικογένειά σας με δύο ή και τρία παιδιά ακόμη;
Αν το θέλει και ο θεός, γιατί όχι; Θα το θέλαμε πολύ και οι δύο, μακάρι να αξιωθούμε να κάνουμε αδελφάκι ή αδελφάκια στην Ελένη.
Τις τελευταίες φορές που μιλήσαμε, αισθανόμουν -και παρά τη μεγάλη αισιοδοξία που σε διακατέχει- πως ήσουν αρκετά πιεσμένος, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Τώρα, σε βλέπω ξανά, όπως περίπου ήσουνα και όταν σε πρωτογνώρισα αρχές του 2000. Τι άλλαξε;
Μάλλον θα συνήθισα (γελάει). Δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, απλά άλλαξαν οι προτεραιότητες στη ζωή μου. Και φυσικά είμαι πολύ πιο ευτυχισμένος και έτσι κατά συνέπεια και πιο αισιόδοξος.
Το μεγάλωμα της Ελένης, πόσο διαφοροποίησε τον τρόπο που αντιμετωπίζεις την, ούτως ή άλλως, ζοφερή για όλους μας πραγματικότητα;
Όταν υπάρχει ένα παιδί, αυτόματα γίνεται το κέντρο βαρύτητας στη ζωή σου. Η Ελένη γεμίζει την καθημερινότητά μας με αλήθεια, συγκίνηση, γέλια, αγάπη, τρυφερότητα, είναι το νόημα της ζωής, η αφετηρία και το τέρμα. Όταν έχεις το παιδί σου αγκαλιά, δεν σε νοιάζει τίποτα και όλα σε νοιάζουν.
Εσύ της μαθαίνεις πώς να αντιμετωπίζει τις βασικές της ανάγκες, αλλά και τα πρώτα βήματα στη ζωή. Εκείνη τι μαθαίνει σε σένα;
Μου μαθαίνει τη διαφοροποίηση των προτεραιοτήτων στη ζωή. Αυτό μου μαθαίνει. Πώς είναι να αγαπάς χωρίς όρια.
Είναι διαφορετικό να υπάρχει ένα μωρό στο σπίτι που να ανυπομονείς πότε θα σε φωνάξει «μπαμπά»; Που δεν ζείτε πια μόνοι στο σπίτι, εσύ και η Υβόννη;
Φυσικά και είναι διαφορετικό, όλη η ζωή αλλάζει. Το πρώτο φιλί, η πρώτη λέξη, το πρώτο «μαμά», το πρώτο «μπαμπά»… Φαντάζομαι τι θα πάθω όταν ακούσω «μπαμπά, σε αγαπάω» για πρώτη φορά. Είναι τόσο αλλιώτικος ο κόσμος όλος, όταν γίνεσαι γονιός, αλλάζουν ξαφνικά οι προτεραιότητές σου και το πιο σπουδαίο είναι ότι αυτό γίνεται αυτόματα, δεν το καταλαβαίνεις.
Πώς είναι η Υβόννη με την Ελένη αυτούς τους 15 μήνες;
Η Υβόννη είναι μια υπέροχη μητέρα, αγαπάει, χαϊδεύει, παίζει, φιλάει, προσέχει τα πάντα, τη διατροφή του μωρού, την καθαριότητά της, είναι πάντα δίπλα της και της κρατάει το χέρι. Είναι πολύ γλυκός, ευαίσθητος και ταυτόχρονα συγκροτημένος άνθρωπος η Υβόννη και το αποδεικνύει καθημερινά.
Κάνεις τα πάντα που αφορούν στο μεγάλωμα του παιδιού; Την ταΐζεις, την κοιμίζεις, την αλλάζεις, την φροντίζεις με τον ίδιο τρόπο που το κάνει η μητέρα της;
Φυσικά αν χρειαστεί όλα θα τα κάνω – νομίζω της αρέσει να κοιμάται στην αγκαλιά μου. Πάντα, όμως, παίζω μαζί της και γελάμε. Είναι η πιο όμορφη στιγμή μας.
Ανυπομονείς που θα τη βλέπεις να μεγαλώνει;
Φυσικά ανυπομονώ, θέλω να τη δω να μεγαλώνει σωστά, να είναι γερή, να είναι χαρούμενη, να μάθει να πατάει στα πόδια της, να με αξιώσει ο θεός να τη δω σε όλες τις στροφές της ζωής της, να σταθώ δίπλα της όπου χρειάζεται, να μπορώ να την καθοδηγώ και να τη συμβουλεύω όποτε το θελήσει.
Τι από αυτά που σου έμαθαν η μητέρα και ο πατέρας σου θες να της μεταδόσεις;
Να είναι καλός άνθρωπος, να μάθει να διεκδικεί ό,τι πραγματικά θέλει στη ζωή της, να έχει καλή ψυχή, να πατάει στη γη και να μάθει να κοπιάζει για να κερδίζει. Τίποτα στη ζωή δεν χαρίζεται.
Πότε κατάλαβες πραγματικά πρώτη φορά πως είσαι πατέρας, Αντώνη; Πότε έγινε το κλικ και συνειδητοποίησες πως είσαι υπεύθυνος για ένα ακόμη άτομο στη ζωή σου;
Την πρώτη στιγμή που αντίκρισα αυτό το πλασματάκι στο μαιευτήριο από τη μία, και καθημερινά από την άλλη. Η συνειδητοποίηση έρχεται νομίζω σταδιακά τους πρώτους μήνες.
Η μεγάλη αυτή αλλαγή στη ζωή σου σε κάνει να είσαι περισσότερο ευαισθητοποιημένος και σε σχέση με ανθρώπους που αυτή τη στιγμή έχουν μεγαλύτερη ανάγκη βοήθειας;
Είμαι πάντα ευαισθητοποιημένος απέναντι στους ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια.
Τις τελευταίες μέρες έχουν ακουστεί πολλά επίθετα γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ακόμη και από συναδέλφους σου τραγουδιστές. Για κάποιους είναι «πρόσφυγες», για άλλους «λαθρομετανάστες», για άλλους «ριψάσπιδες που βιάζουν την πατρίδα». Για σένα;
Για μένα είναι άνθρωποι, Γιάννη μου. Αυτό μόνο.
Βλέποντας αυτούς τους ανθρώπους τι θυμάσαι από τα χρόνια που ζούσες ο ίδιος στη Γερμανία ως μετανάστης;
Η μητέρα μου δούλευε πολύ και σκληρά, αυτό δεν το ξεχνώ. Όταν είσαι μετανάστης, με ένα τρόπο, δεν ανήκεις πουθενά, ούτε στη χώρα καταγωγής σου, ούτε στη χώρα διαμονής σου. Αυτό που λέει το τραγούδι «Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος», αυτό ακριβώς.
Γενικά, δεν είσαι από τους ανθρώπους εκείνους που μεγάλωσαν στα πούπουλα έχοντας τα πάντα λυμένα στη ζωή τους. Αυτό πόσο σε βοήθησε ως χαρακτήρα στην πορεία;
Έμαθα να παλεύω, να δουλεύω για να πάω μπροστά. Σαφώς χρειάζεται και η τύχη, αλλά όπως έχω πει πολλές φορές, η τύχη είναι τυχερή, η επιτυχία ποτέ τυχαία. Χρειάζεται πολλή δουλειά, σύστημα, κούραση, αγώνας για να κερδίσεις πράγματα στη ζωή και να τα κρατήσεις.
Δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω και πώς αντέδρασες όταν άκουσες την είδηση για τον τραγικό θάνατο του φίλου σου, Παντελή Παντελίδη…
Δεν είμαι ακόμα έτοιμος να μιλήσω γι’ αυτό… Ο Παντελής ήταν φίλος, τον είχα σαν μικρό αδελφό, μου έχει κοστίσει πολύ. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτό. Έχω πει και δημόσια, δεν θα επιτρέψω να ξεχαστεί ο Παντελής, όσο φυσικά περνάει από το χέρι μου. Κάποια στιγμή, αργότερα, ίσως μιλήσουμε γι’ αυτό πιο διεξοδικά.
Πόσο σημαντικό είναι το κομμάτι της φιλίας στη ζωή σου;
Πάντα εμπιστεύομαι τους φίλους μου και πάντα περιτριγυρίζομαι από φίλους. Η ζωή μου είναι άδεια χωρίς φίλους. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς. Η φιλία κατέχει ένα πολύ μεγάλο μέρος στην ζωή μου και την ιδιοσυγκρασία μου.
Προδόθηκες από φιλίες στο παρελθόν;
Φυσικά και έχω προδοθεί από φίλους, θέλω να πιστεύω όχι από πρόθεση. Προσπαθώ να είμαι πιο προσεκτικός, πιο επιφυλακτικός και κυρίως να μην ανακατεύω τη δουλειά με τη φιλία. Εκεί νομίζω στραβώνει το πράγμα. Δεν είναι όλοι για όλα.
Γενικά, είσαι από τους ανθρώπους που συγχωρούν εύκολα ή ξεχνούν και πάνε παρακάτω;
Δεν ξεχνάω καθόλου εύκολα όταν κάτι με πειράξει. Όμως πάντα πάω παρακάτω. Ο άνθρωπος δεν έχει τη δικαιοδοσία να συγχωρέσει κανέναν. Όμως, δεν μου αρέσει να κολλάω σε κάτι που έχει συμβεί, αυτό δεν δίνει στον άλλον το περιθώριο να διορθώσει, να ανακαλέσει, να αλλάξει κάτι. Πιστεύω ότι πρέπει πάντα να βάζουμε τις διαφορές στην άκρη και να προχωράμε μπροστά.
Info:
Η μεγάλη αγάπη του Αντώνη Ρέμου και της Μαρινέλλας για τον Στέλιο Καζαντζίδη τους οδήγησε φέτος στην απόφαση να κάνουν μια σειρά από εμφανίσεις, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, με την σημαντική συμβολή του Χρήστου Νικολόπουλου, αφιερωμένες στον Στέλιο Καζαντζίδη, με τίτλο «Όσο υπάρχεις θα υπάρχω». Παραστάσεις: Λάρνακα: Σάββατο 4 Ιουνίου, Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο Λάρνακας, Λευκωσία: Κυριακή 5 Ιουνίου & Δευτέρα 6 Ιουνίου, Αμφιθέατρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου (Σχολή Τυφλών). Εισιτήρια διατίθενται στο www.tickethour.com.cy
