Ένα ζευγάρι που το ενώνει πολλή αγάπη, τρία παιδιά και μια ισορροπημένη καθημερινότητα.
Tης Μελίνας Κολιτσοπούλου
Μια φορά κι έναν καιρό, ένας πολυνίκης πρωταθλητής πολίστας συνάντησε ένα πανέμορφο μοντέλο. Κι έτσι ξεκίνησε ένα παραμύθι, που ξετυλίχθηκε έτσι όπως ξετυλίγονται τα παραμύθια της καθημερινής ζωής. Με αγωνίες και φόβους, διαφωνίες και άγχος για το μέλλον –επί τρία, μάλιστα, καθώς το ζευγάρι έχει αποκτήσει τρία παιδιά, τη 12χρονη Ηλέκτρα, την 11χρονη Μαλένα και τον 9,5 ετών Σπυρίδωνα–, τρυφερότητα, χιούμορ, αλληλοϋποστήριξη και, πάνω απ’ όλα, πολλή αγάπη. Κι έτσι ο Αντώνης Βλοντάκης με την Κορίνα Στεργιάδου πορεύονται τα τελευταία 15 χρόνια, όπως λέει εκείνη. «Δεκαέξι Κορίνα μου», τη διορθώνει τρυφερά εκείνος. «28 Μαΐου του 2001». Την ιστορία τους ξετυλίγουν στο Hello!, ενώ ο Αντώνης Βλοντάκης μιλάει και για το θεατρικό του ντεμπούτο στην παράσταση «Tres», που παρουσιάζουν οι «Θεατρικές Σκηνές» στη «Β΄ Σκηνή» του θεάτρου «Άλµα».
Πώς ξεκίνησε η σχέση σας;
ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΛΟΝΤΑΚΗΣ: Ξεκίνησε με μια πολύ ήπια προσέγγιση. Γνωριστήκαμε σε κοινή παρέα, υπήρχε ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές και συνεχίσαμε από εκεί και πέρα μαζί. Σοβάρεψαν, όμως, τα πράγματα σχετικά γρήγορα. Μετά από περίπου ένα εξάμηνο άρχισα να συνειδητοποιώ ότι η Κορίνα είναι ξεχωριστή και θα οδηγούμασταν αλλού.
Όντως σοβάρεψαν γρήγορα, καθώς μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια αποκτήσατε τρία παιδιά.
ΚΟΡΙΝΑ ΣΤΕΡΓΙΑΔΟΥ: Θέλαμε να κάνουμε μεγάλη οικογένεια, ειδικά εγώ που είμαι μοναχοπαίδι. Δε μ’ άρεσε η μοναξιά στο σπίτι, δε μ’ άρεσε που δεν είχα αδέρφια, έστω για να τσακώνομαι. Είχα, λοιπόν, στο μυαλό μου πως θα έκανα δύο παιδιά και επιθυμούσα να έχουν πολύ μικρή διαφορά ηλικίας, ώστε μεγαλώνοντας να κάνουν παρέα, να είναι δεμένα και αγαπημένα.
Α.Β.: Άγνοια κινδύνου είχαμε.
Κ.Σ.: Ναι, ήρθε και το τρίτο μας παιδί, είπαμε κι ένα «Αχ! Παναγιά μου, πώς θα τα βγάλουμε πέρα», αλλά αυτό ήταν το τυχερό.
Α.Β.: Ήταν και άλλες εποχές, προ κρίσης. Υπήρχε άλλος τρόπος σκέψης.
Κ.Σ.: Όντως. Ακούω ανθρώπους παλαιότερων γενεών να λένε «Όπως τα μεγαλώσαμε εμείς, θα τα μεγαλώσετε κι εσείς». Αλλά θεωρώ πως έχουν αλλάξει πολύ οι εποχές και τα δεδομένα. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις τρία παιδιά, όπως απαιτεί η εποχή.
Α.Β.: Μπαίνεις στη διαδικασία να προσφέρεις κάτι παραπάνω απ’ αυτά που πήρες εσύ ως παιδί, κι αυτή είναι μια μάχη καθημερινή απέναντι στις συνθήκες που επικρατούν. Προσπαθείς να κρατήσεις κεκτημένα, αλλά μάλλον καταλήγεις να κυνηγάς την ουρά σου. Ακόμη και στο παιχνίδι έχουν αλλάξει τα πράγματα. Έχει καταργηθεί η γειτονιά. Εμείς παίζαμε ελεύθερα και απλά σφύριζε ο πατέρας μου για να πάμε σπίτι να φάμε. Τώρα, θα αφήσεις το παιδί σου να παίξει έξω μόνο του; Είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Ευτυχώς, εγώ μεγάλωσα στην Κρήτη, και προσπαθώ όταν πηγαίνουμε για διακοπές να αφήνω τα παιδιά ελεύθερα. Ακόμη μπορούμε να το κάνουμε στην Κρήτη.
Κ.Σ.: Στα Χανιά έχουμε και γνωστούς, οπότε ξέρουμε ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται.
Α.Β.: Ενημερωνόμαστε κατάλληλα.
Κ.Σ.: Κι εγώ έτσι μεγάλωσα στον Άγιο Δημήτριο. Υπήρχε γειτονιά, αλάνες, όλοι γνωριζόμασταν.
Επαγγελματικά τι κάνετε;
Α.Β.: Η Κορίνα κάνει την πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου. Μεγαλώνει τρία παιδιά. Αυτό θέλει μεγάλες αντοχές, δύναμη ψυχής και να είσαι απόλυτα συνειδητοποιημένος. Διότι, οι αρχές που παίρνουν τα παιδιά σ’ αυτές τις ηλικίες νομίζω ότι τους ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή. Προσπαθώ, λοιπόν, να στηρίζω τη γυναίκα μου και να είμαι ο άνθρωπος που θα φροντίσει να μη λείψει τίποτα από το σπίτι, στο μέτρο του δυνατού. Κάνουμε πολλά και διάφορα και προσπαθούμε να κρατάμε την οικογένεια δεμένη.
Όλες οι αποφάσεις είναι κοινές;
Α.Β.: Εννοείται. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα πάρω μια απόφαση χωρίς τη γυναίκα μου. Οτιδήποτε μας συμβαίνει, το συζητάμε και παίρνουμε την απόφαση μαζί.
Η τηλεόραση πώς προέκυψε;
Α.Β.: Κατά τύχη. Από το πουθενά. Είμαι εξωστρεφής και κοινωνικός και προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου στα πάντα. Δε θέλω να αλλοιώνω το χαρακτήρα μου ούτε να αλλάζω «ανά περιστάσεις», αν βρίσκομαι μπροστά ή πίσω από το γυαλί. Νομίζω ότι αυτό αρέσει στον κόσμο, δε θέλει να βλέπει ψεύτικους ανθρώπους.
Φέτος έκανες και το θεατρικό σου ντεμπούτο.
Α.Β.: Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Εμένα η δουλειά μου είναι να παίζω πόλο. Αυτό έμαθα να κάνω καλά στη ζωή μου, αυτό υπηρετώ πολλά χρόνια. Αν συμβαίνουν πράγματα στον ελεύθερο χρόνο μου, είτε στην τηλεόραση είτε στο θέατρο, είναι επειδή μ’ αρέσουν οι προκλήσεις και βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου αν μπορώ να τα καταφέρω. Γενικά, δε μ’ αρέσουν οι ταμπέλες. Οι άνθρωποι έχουν πολλά ταλέντα, πολλές πλευρές. Δε μ’ άρεσε να καλουπώνομαι. Έτσι προέκυψε και το θέατρο, από το πουθενά. Με τον Γιάννη Κεντ, ο οποίος ασχολείται ενεργά με τις θεατρικές παραγωγές εδώ και ενάμισι χρόνο, γνωριζόμασταν από παλιά, γιατί ήταν χορηγός στην ομάδα πόλο του Ολυμπιακού. Ήταν μια σχέση που προϋπήρχε, με αμοιβαία εκτίμηση, και μια μέρα μου τηλεφώνησε και μου έκανε την πρόταση για το ρόλο. Είμαι γνωστός «τρελός», οπότε δε δυσκολεύτηκα να πω «ναι» και σε πολύ μικρό διάστημα βρέθηκα πάνω στο σανίδι. Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Από όσα έχω κάνει, είναι ό,τι πιο δύσκολο.
Κορίνα, τον έχεις δει στο θέατρο;
Κ.Σ.: Ναι, και τον βρήκα καλό. Για έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει μόνο σε μία σειρά, που δεν έχει κάνει μαθήματα υποκριτικής, γιατί δεν το έχει ψάξει ούτε θέλει σώνει και καλά να γίνει ηθοποιός, είναι πολύ αξιοπρεπής πάνω στη σκηνή. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό που είδα, δεν το περίμενα. Και ο Αντώνης ξέρει πως δε μ’ αρέσει να χαϊδεύω αυτιά, λέω την αλήθεια, γιατί αυτό θεωρώ πως είναι πιο ωφέλιμο.
Α.Β.: Κοίτα, είμαι στρατιώτης. Ο αθλητισμός σε βοηθά πολυεπίπεδα, διαμορφώνει χαρακτήρα. Μέσω του αθλητισμού έχω αποκτήσει την πειθαρχία που χρειάζεται για να τα βγάλω πέρα με πράγματα δύσκολα. Έχω μάθει να σέβομαι, να δουλεύω μέσα σε ομάδες και θεωρώ ότι αυτό είναι το ατού μου όταν δοκιμάζω νέα πράγματα. Ανέβηκα στο σανίδι μετά από πρόβες εννέα ημερών, γιατί τα πάντα έγιναν γρήγορα. Είχα δουλέψει πολύ, ώστε να κατοχυρώσω τα λόγια, να μην κρεμάσω την παράσταση ή τις υπέροχες συμπρωταγωνίστριές μου, Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου και Γεωργία Σιακαβάρα, αλλά και τον καταπληκτικό σκηνοθέτη μας, Γιάννη Λασπιά. Με τον κόσμο από κάτω, βέβαια, ένιωσα έναν μικρό πανικό, έτρεμαν τα πόδια μου, αλλά τέλος καλό, όλα καλά. Έπειτα με αγκάλιασαν όλοι από την αρχή κι ένιωσα οικεία σ’ αυτό το περιβάλλον. Είμαι άνθρωπος που λειτουργώ θετικά στην παρέα. Αν μου δώσεις ένα, θα δώσω δέκα.
Την κριτική της Κορίνας τη φοβόσουν;
Α.Β.: Το αντίθετο, ανυπομονούσα. Γιατί ξέρω πως είναι πάντα ειλικρινής. Το να σου χαϊδεύουν τα αυτιά, δε σε βελτιώνει.
Είναι ένα έργο που έχει να κάνει με τις σχέσεις.
Α.Β.: Είναι σύγχρονο, με αρκετή δόση χιούμορ, αλλά περνάει και μηνύματα. Όταν παίζεις κάποιο ρόλο, θεωρώ ότι προσθέτεις πράγματα του εαυτού σου, προσπαθείς να τον οικειοποιηθείς, να γίνεις ένα με αυτόν. Σαφώς δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος, αλλά έχει πολλά δικά μου. Προσπαθώ να αποδώσω στο ρόλο μια συστολή που πρέπει να έχει στο ξεκίνημα κι ένα τσαγανό που χρειάζεται ορισμένες στιγμές. Αυτά τα έχω ως χαρακτήρας.
Κορίνα, η απόφαση να μη δουλέψεις ήταν συνειδητή;
Κ.Σ.: Ναι, ήταν συνειδητή. Αλλά κάναμε και τα παιδιά μας πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Δε μ’ άρεσε η ιδέα να τα αφήνω σπίτι και να τρέχω να κάνω φωτογραφίσεις και διαφημιστικά. Δεν ήθελα να τα μεγαλώσουν ξένοι άνθρωποι, διότι ήξερα πως δε θα μεγάλωναν με τον τρόπο που θέλαμε. Κάποια στιγμή κουράστηκα πολύ και μου είπε ο Αντώνης να πάρουμε βοήθεια, αλλά τελικά αποφασίσαμε να μην το κάνουμε. Βέβαια, το να είσαι στο σπίτι μόνη με τρία παιδιά και στην πορεία να προκύπτουν και άλλα προβλήματα, όπως συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες, μπορεί να είναι πολύ ψυχοφθόρο. Αλλά, δόξα τω Θεώ, μέχρι στιγμής τα καταφέρνουμε με πολλή κούραση και υπομονή.
Α.Β.: Γι’ αυτό είπα πριν πως η δουλειά της μάνας είναι η δυσκολότερη στον κόσμο. Το γεγονός πως η Κορίνα έβαλε την καριέρα ή τις φιλοδοξίες της κάτω από την οικογένεια, αυτό είναι κάτι που στα δικά μου μάτια την ανεβάζει πάρα πολύ ψηλά.
Ωστόσο, Κορίνα, υπάρχουν πράγματα που θέλεις να κάνεις;
Κ.Σ.: Φυσικά! Θα ήθελα να συνεχίσω τα γαλλικά μου, να πάρω δίπλωμα Sorbonne. Αργότερα, δεν ξέρω. Προς το παρόν στηρίζω τα παιδιά, να πετύχουν εκεί που επιθυμούν, θέλω να τους δώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια μπορούμε, οπότε βάζω όντως τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα.
Όταν έρχονται παιδιά, ο έρωτας πού πάει;
Κ.Σ.: Όταν έρχεται το πρώτο μωρό, ο έρωτας πάει εκεί, το ερωτεύονται νομίζω και οι δύο γονείς απόλυτα. Στο δεύτερο, ειδικά εμείς που το κάναμε γρήγορα, κάποια πράγματα τα χάνεις, δεν περνάς όλες τις διαδικασίες τόσο έντονα όσο στο πρώτο. Στο τρίτο πια είσαι χαλαρός να το απολαύσεις περισσότερο νομίζω.
Α.Β.: Μέσα σε όλα αυτά ο έρωτας μπορεί να πάει καμιά βόλτα, αλλά ξαναγυρνάει.
Κ.Σ.: Ναι, αρκεί να είναι και οι δύο εκεί.
Α.Β.: Όταν παίρνεις απόφαση να δημιουργήσεις οικογένεια, νομίζω ότι οφείλεις να είσαι συνειδητοποιημένος πως βγαίνεις από την προτεραιότητα και περιμένεις να έρθει η σειρά σου. Σε μια πενταμελή οικογένεια σαν τη δική μας, εγώ ξέρω πως είμαι στο νούμερο πέντε. Τελεία. Αν είχα στόχο να είμαι στο νούμερο ένα των προτεραιοτήτων, θα είχα διαλύσει την οικογένειά μου. Θέλει δουλειά μια οικογένεια και τη συνειδητοποίηση πως πρέπει να είσαι εκεί πρώτα για τους άλλους. Δυνατός, έτοιμος να αντιμετωπίσεις το σύντροφό σου πάνω στην κούραση και την ταλαιπωρία, με συζητήσεις και αμοιβαίες υποχωρήσεις. Και με καβγάδες ακόμη, οι οποίοι, αν δεν είναι για κάτι σοβαρό, μπορεί να δυναμώσουν μια σχέση. Για να καβγαδίσεις, σημαίνει πως σ’ ενδιαφέρει.
Για τη σχέση σας τι κάνετε;
Α.Β.: Προσπαθούμε να βρούμε χρόνο για εμάς.
Κ.Σ.: Ένα φαγητό με φίλους, ένα διήμερο ταξίδι οι δυο μας – πιο δύσκολο βέβαια αυτό, αλλά βοηθά η γιαγιά. Απλά πράγματα.
Α.Β.: Μαγική συνταγή δεν υπάρχει. Κάθε ζευγάρι έχει το δικό του τρόπο. Εμείς νομίζω ότι έχουμε βρει την ισορροπία μας. Και για μένα είναι πολύ βασικό να εκφράζεις και σε ανύποπτες στιγμές την αγάπη σου, τον έρωτά σου, την εκτίμησή σου στο σύντροφό σου. Είναι ο άνθρωπός σου, το στήριγμά σου, ο συνοδοιπόρος σου, ο συμπαίκτης σου αν θέλεις, κι αυτό πρέπει να το επιβραβεύεις.
Είστε ένα πολύ ωραίο ζευγάρι. Ζήλεια υπήρχε ή υπάρχει;
Κ.Σ.: Με την καλή έννοια, αυτή του θαυμασμού. Ο Αντώνης δε μου έχει δώσει ποτέ δικαίωμα να ζηλέψω. Ποτέ!
Α.Β.: Δε ζηλεύω καθόλου. Γενικά στη ζωή μου.
Κ.Σ.: Είναι και η γυναίκα σου στο σπίτι.
Α.Β.: Δεν είναι αυτό. Της έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Οφείλω να πω πως τη γυναίκα μου τη θαυμάζω πολυεπίπεδα. Ως γυναίκα, μάνα, τα πάντα. Υπήρξα πολύ τυχερός.
Κ.Σ.: Χαίρομαι για τις επιτυχίες του Αντώνη. Έχουμε μια ειλικρινή σχέση από την αρχή. Και θεωρώ πως ένα ζευγάρι πρέπει να αλληλοϋποστηρίζεται για να υπάρχει ισορροπία. Αν αρχίσει ο ένας να ζηλεύει ό,τι κάνει ή καταφέρνει ο άλλος, το παιχνίδι χάνεται. Και πλέον οι άνθρωποι τα παρατούν εύκολα, χωρίζουν εύκολα. Το δύσκολο είναι να μείνεις μαζί.
Α.Β.: Κόντρα στο ρεύμα, μ’ αρέσει επάνω στη δυσκολία να προσπαθώ περισσότερο. Σαφώς και κάποιες φορές υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να χωρίσει ένα ζευγάρι. Αλλά γενικά διαπιστώνω πως έχει γίνει πιο εύκολο.
Κ.Σ.: Και αν χωρίσεις –εκτός, βέβαια, από κάποιες περιπτώσεις που όντως δε γίνεται διαφορετικά– ξαναμπαίνεις στην ίδια διαδικασία. Τον πρώτο καιρό μέλια, μετά καθημερινότητα και τα ελαττώματα στο μικροσκόπιο.
Α.Β.: Τι θέλεις να πεις; Δεν είσαι πια ερωτευμένη μαζί μου;
Κ.Σ.: Είμαι ερωτευμένη μαζί σου και ξέρεις ότι είμαι πάντα σε εγρήγορση! Αλλά προσπαθώ να σκέφτομαι τα πράγματα λογικά.
Α.Β.: Σε πειράζω. Πέρα από την πλάκα, η ευθύνη των παιδιών είναι τεράστια. Δεν είσαι πια πρωταγωνιστής. Και αν αυτό δεν είναι συνειδητό, θα έρθει το ξέσπασμα. Εμείς μέχρι τώρα, δόξα τω Θεώ, κρίση μεγάλη στη σχέση μας, να μας τρομάξει και τους δύο, δεν έχουμε περάσει. Και εύχομαι να μην υπάρξει ποτέ. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, αλλά νομίζω πως έχουμε στέρεες βάσεις. Και αν βγαίνουμε κάποιες φορές και μιλάμε με την Κορίνα δημόσια, δεν είναι από ανάγκη να διαφημίσουμε τον έρωτά μας ή την οικογένειά μας, ούτε να πούμε πόσο καλά είμαστε σε μια εποχή γεμάτη δυσκολίες. Μόνο για ένα λόγο το κάνουμε, επειδή θέλουμε να δείξουμε πως υπάρχει κι αυτό το πρότυπο οικογένειας, το πιο παραδοσιακό αν θέλεις. Και αν το θέλεις πολύ, μπορείς να τα καταφέρεις. Υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα που παλεύουν καθημερινά για τη σχέση και την οικογένειά τους.
Κ.Σ.: Όλοι τσακώνονται. Όλοι φτάνουν σε αποφάσεις του στυλ «Χωρίζω, τέλος». Αλλά υπάρχουν και οικογένειες οι οποίες φτάνουν εκεί, αλλά βάζουν το μυαλό και την καρδιά να λειτουργήσει και μένουν μαζί.
Α.Β.: Μερικές φορές με εκνευρίζει που με ρωτούν πώς είμαστε μαζί τόσα χρόνια. Πού είναι το περίεργο; Κάνουμε ό,τι κάνουν πολλά ζευγάρια. Οι γονείς μας είναι πολλά χρόνια μαζί, έχουμε μεγαλώσει σε δεμένες και αγαπημένες οικογένειες, με τα πάνω και τα κάτω τους. Αυτό πήραμε, αυτό κάνουμε.
Τι αγαπάτε ο ένας στον άλλο και τι σας εκνευρίζει;
Κ.Σ.: Αγαπάω πάρα πολύ την καλοσύνη του Αντώνη, αλλά το ίδιο ακριβώς με εκνευρίζει. Παραείναι καλός μερικές φορές. Μπορεί να φτάσω στο σημείο να του πω «φτάνει», όταν βλέπω ότι αφήνει ξανά και ξανά και τον εκμεταλλεύονται. Απέναντί μου, τι να πω; Είναι υπέροχος πατέρας και σύζυγος. Θαυμάζω την ειλικρίνεια, αλλά και έναν καλώς εννοούμενο εγωισμό που έχει και τον ωθεί να πετύχει. Εγώ δεν τον είχα όταν δούλευα. Κάποιες φορές μπορεί να συναντούσα εμπόδια και να τα παρατούσα. Με έχει βοηθήσει πολλές φορές να πετύχω πράγματα. Στήριζε και στηρίζει και εμένα και την οικογένεια και το περιβάλλον του.
Α.Β.: Δύσκολη ερώτηση. Καταρχήν, θεωρώ την Κορίνα εξαιρετικά όμορφη γυναίκα. Έπειτα, μέσα της έχει μόνο αγάπη, δεν έχει δεύτερες σκέψεις. Όταν σου δοθεί, θα το κάνει 100% και με αφοσίωση. Αγαπώ το πόσο φροντίζει την οικογένειά μας. Είναι καλός φίλος η Κορίνα, μπορεί να στηριχτείς επάνω της, να την εμπιστευτείς. Είναι πολλά τα προτερήματά της. Αυτό που δεν αντέχω καθόλου είναι ότι δεν μπορεί να πάρει μια απόφαση. Καταλήγει σε ένα δίπολο, να επικρατούν δύο απόψεις. Ό,τι και να πεις, δεν είναι αρκετό εκεί.
Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας 40-50 χρόνια μετά;
Κ.Σ.: Θα ήθελα να γεράσουμε μαζί. Να πηγαίνουμε για μπάνιο με τα ΚΑΠΗ. Θα ήθελα να δω εγγόνια, να δω τα παιδιά μου να πετύχουν σ’ αυτό που αγαπούν και να είναι καλά. Με φοβίζει το άμεσο μέλλον, προσπαθώ να βαδίζω μέρα με τη μέρα.
Α.Β.: Δεν απέχουν οι απόψεις μας. Θα ήθελα να είμαι με τη γυναίκα μου, να μας έχει ο Θεός και τους δύο υγιείς και να καμαρώνουμε τα παιδιά μας, να είμαστε κάπου εκεί και να τα βλέπουμε. Και να ζούμε λίγο μέσα από τις ζωές τους.
Κ.Σ.: Ναι, να μαζεύονται όλα τα παιδιά μας στο σπίτι με τις οικογένειές τους και να μαγειρεύω για όλους.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ – χτένισμα: Δημήτρης Σταματίου (D-Tales)
Ευχαριστούμε το «Island Club Restaurant», 27o χλμ. Αθηνών-Σουνίου, τηλ. 210 9653563, www.islandclubrestaurant.gr, για την ευγενική φιλοξενία.
