Τι έκανε την Vogue να μιλά γι’ αυτή την Κύπρια blogger και οίκους μόδας όπως οι Missoni και Fendi να θέλουν να κλείσουν συμφωνία μαζί της; Και πώς είναι να φωτογραφίζεσαι κάθε μέρα προτείνοντας το στυλ σου σε 11.000 followers; Η Άντρια Αλετράρη απαντά σε απλές, καθημερινές ερωτήσεις για ένα καθόλα ασυνήθιστο επάγγελμα.
Της Τώνιας Σταυρινού
Όσο κι αν αντιπαθώ τις συνεντεύξεις που ξεκινούν με το τι φοράει ο άλλος, δεν μπορώ να προσπεράσω το γεγονός ότι με ένα skinny jean, ένα λευκό t-shirt, ένα ζευγάρι μεγάλα vintage σκουλαρίκια, απ’ αυτά που οι bloggers ονομάζουν statement και χωρίς μακιγιάζ, αυτή η γυναίκα είναι χάρμα οφθαλμών. Ίσως επειδή δεν έχει τίποτα επιτηδευμένο, δεν το προσπαθεί, δεν κάνει χαρούλες, δεν προσφωνεί τους άλλους «αγάπη» και δεν μιλά με κλισέ ούτε καν όταν ανάβει το κασετοφωνάκι για τη συνέντευξη. Μέσα σε δέκα λεπτά το έχω αποφασίσει: μ’ αρέσει.
Πώς έχουν αλλάξει οι bloggers τη βιομηχανία της μόδας;
Όταν κάθε άνθρωπος έχει πια πρόσβαση σε ένα μέσο για να εκφράσει το προσωπικό του στυλ και ακολουθείται από διάφορα άτομα που το βρίσκουν ενδιαφέρον, τότε ο καθένας μπορεί να διαμορφώνει τάσεις στη μόδα. Αυτό σίγουρα είναι καινούριο και είναι μια μεγάλη αλλαγή.
Ακούγεται σαν ο απόλυτος εκδημοκρατισμός της μόδας. Η εξουσία δεν είναι πια στα «επιτελεία» των σχεδιαστών αλλά στο δρόμο.
Ναι σε ένα μεγάλο βαθμό. Η δύναμη έχει μοιραστεί πια ανάμεσα στον σχεδιαστή, τον blogger και τον κάθε καταναλωτή που περπατά στο δρόμο λανσάροντας μια καινούρια ιδέα. Αυτό αλλάζει εντελώς τα δεδομένα του παιχνιδιού.
Εσύ πώς βρέθηκες σ’ αυτή τη δουλειά;
Όταν γεννήθηκε το blogging κι άρχισε να εξελίσσεται σε ένα από τα πιο υποσχόμενα επαγγέλματα στον κόσμο της μόδας, ήμουν στο Λονδίνο. Ήδη η μόδα ήταν στη ζωή μου με διάφορους τρόπους. Σπούδασα δημόσιες σχέσεις και fashion marketing, έκανα λίγο modelling καθώς σπούδαζα, δούλεψα στο χώρο του styling, ασχολήθηκα με τη δημοσιογραφία ως freelancer, δούλεψα και στις δημόσιες σχέσεις, οπόταν έχω πειραματιστεί με όλο το φάσμα. Το 2013 ξεκίνησα το blog μου www.andriasdose.net ως χόμπι και τον τελευταίο ενάμιση χρόνο το κάνω επαγγελματικά.
Κάποια μεγάλα ονόματα που σε επέλεξαν;
Η Fendi με επέλεξε για να δείξει κάποια key κομμάτια της συλλογής της. Και η Missoni. Και οι δύο δουλειές έγιναν στο Λονδίνο με δικό μου team.
Βρέθηκες και σε αρκετά περιοδικά διεθνώς…
Ναι, η Vogue φιλοξένησε αρκετές φορές με άρθρα της το blog μου. Η αγγλική, η ιαπωνική και η ιταλική Vogue. Και κάποιες φωτογραφίες μου από street style.
Μάξι φόρεμα από δαντέλα Ratt by Rita Attala, cropped σακάκι Max&Co.
Κάνεις ένα επάγγελμα όπου ουσιαστικά «πουλάς» το στυλ σου, τον εαυτό σου. Αυτό πώς επηρέασε τη σχέση σου με εσένα;
Νομίζω ότι δεν την επηρέασε. Ίσως επειδή όλο αυτό που κάνω έρχεται πολύ φυσικά. Είναι η συνέχεια αυτού που ήμουν πάντοτε και απλά εξελίχθηκε σε μια πιο οργανωμένη και προσεγμένη βάση. Πιο επαγγελματικά.
Όμως περιέχει μια δόση ναρκισσισμού όλη αυτή η διαδικασία, το να φωτογραφίζεσαι συνεχώς και αυτό να το μοιράζεσαι με χιλιάδες άλλους…
Είναι λεπτή η γραμμή. Σε κάποιους ανθρώπους σίγουρα θα ενισχυθεί το ναρκισσιστικό κομμάτι, σε κάποιους όχι. Θέλω να πιστεύω ότι εμένα δεν με έχει πάρει εκεί. Όταν πατάς στο έδαφος και κρατάς ένα καθαρό βλέμμα μπορείς νομίζω να δίνεις τα εύσημα στον εαυτό σου για όσα πέτυχες και να χαίρεσαι για τη δουλειά σου, χωρίς έπαρση.
Πιάνεις τον εαυτό σου να κρίνει τους άλλους από το τι φοράνε; Έχεις υιοθετήσει ένα είδος σνομπισμού μ’ αυτή τη δουλειά;
Το μάτι μου είναι εκπαιδευμένο να εντοπίζει τι μου αρέσει και τι δεν μου αρέσει με κριτήρια μόδας. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί σαν κριτήριο στους ανθρώπους επηρεάζοντας τη γνώμη μου.
Παλτό Max&Co, πλισέ φούστα Paul & Joe Kult, μπότες από προσωπική συλλογή.
Ποτέ;
Ποτέ. Το θεωρώ πολύ επιφανειακό να κρίνεις κάποιον από το τι φοράει. Μπορεί να έχω πολύ ανεπτυγμένο το κριτήριο της μόδας, όμως, όταν συναντώ ανθρώπους δεν είναι αυτό που επιστρατεύω. Έχω άλλα κριτήρια εκεί.
Τι απαντάς στο αιώνιο βασανιστικό ερώτημα αν το στυλ είναι έμφυτο ή επίκτητο;
Υπάρχει σίγουρα η έμφυτη αισθητική την οποία είτε φέρουμε μαζί μας είτε καλλιεργείται μέσα από την παιδεία μας και τα ερεθίσματά μας καθώς μεγαλώνουμε. Από εκεί και πέρα όμως είναι και θέμα αν θα έχεις το προσωπικό ενδιαφέρον να αναπτύξεις το στυλ σου, να το εξελίξεις, αν θα ενημερώνεσαι για τις τάσεις της μόδας, αν έχεις το κριτήριο να επιλέγεις τι θα δείχνει ωραίο επάνω σου.
Ποιοι είναι οι κανόνες για να πετύχεις ένα ενδιαφέρον προσωπικό στυλ;
Δεν υπάρχουν κανόνες. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να εμπεδώσει κανείς αναζητώντας το προσωπικό του στυλ. Από εκεί και πέρα, επιλέγεις ρούχα που σε κάνουν να αισθάνεσαι άνετα και αντανακλούν την προσωπικότητά σου. Εγώ βλέπω τη μόδα σαν ένα μεγάλο παιχνιδότοπο, με την έννοια ότι είναι ένα πεδίο διασκέδασης, εξερεύνησης και χαράς. Αν δηλαδή σου αρέσει η μόδα πρέπει να έχεις τη διάθεση να παίξεις.
Συγκεκριμένα τι δεν πρέπει να λείπει από μια γκαρνταρόμπα;
Τα βασικά κομμάτια. Το τζιν παντελόνι, το λευκό πουκάμισο, το λευκό μπλουζάκι. Φοριούνται είτε μόνα τους με αξεσουάρ, είτε χρησιμοποιούνται ως βάση για να προσθέσεις άλλα κομμάτια και να χτίσεις ένα μοναδικό look. Πολύ σημαντικά σε μια γκαρνταρόμπα είναι φυσικά και τα αξεσουάρ, τσάντες, παπούτσια και κοσμήματα.
Maxi διάφανο φόρεμα Stradivarius. Bomber jacket Natar Georgiou. Εσώρουχα από προσωπική συλλογή.
Τι θα συμβούλευες στιλιστικά τις Κύπριες;
Να σπάσουν λίγο τους τύπους. Να αποβάλουν τις φοβίες και να ενδώσουν στον πειραματισμό. Να μην προσεγγίζουν τη μόδα σαν στολή που πρέπει να φορέσουν, αλλά σαν μια ευκαιρία για να διασκεδάσουν.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό μας φάουλ στυλιστικά;
Φοβόμαστε να πειραματιστούμε, ακολουθούμε τις ασφαλείς επιλογές, με αποτέλεσμα να βγαίνει ένα πανομοιότυπο αποτέλεσμα. Χάνουμε έτσι τη μοναδικότητά μας.
Στους άντρες;
Πάνω κάτω ισχύει το ίδιο. Φοβούνται λίγο να απελευθερωθούν και να βγουν από καλούπια, ίσως περισσότερο από τις γυναίκες γιατί θεωρούν παρεξηγήσιμο το να ντύνονται ωραία.
Μάξι διάφανο φόρεμα Stradivarius.
Εννοείς ότι θα θεωρηθούν γκέι;
Νομίζω πως ναι κι αυτό είναι μια πολύ μεγάλη παρεξήγηση. Στο Μιλάνο και στο Παρίσι οι άντρες είναι τόσο καλοντυμένοι χωρίς να αποτελεί θέμα ο σεξουαλικός προσανατολισμός τους. Γκέι ή στρέιτ δεν έχει καμία σημασία. Έχει να κάνει μόνο με την αίσθηση του στυλ. Εδώ δυστυχώς είμαστε ακόμη με την έγνοια τι θα πουν, τι θα σκεφτούν, πώς θα μας αποδεχθούν οι άλλοι.
Κι όμως βλέπουμε κι εδώ άντρες να ακολουθούν τη μόδα… Καμιά φορά μάλιστα λίγο στα τυφλά.
Ναι είναι αυτό που λέγαμε και πριν για τις γυναίκες… Έχουμε την τάση να κοπιάρουμε πιστά ένα στυλ που είδαμε να φοριέται και να κυκλοφορεί, χωρίς να το υποστηρίζουμε. Στους άνδρες το είδαμε πολύ αυτό με τα τατουάζ και τα μούσια. Ξαφνικά έμοιαζαν όλοι το ίδιο! Θεωρώ όμως ότι τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες έχουν προχωρήσει και έχουν εξελιχθεί πολύ στυλιστικά τα τελευταία χρόνια.
Τι μπορεί να σου ελκύσει την προσοχή σε έναν άντρα;
Γενικά είμαι πολύ εγκεφαλικό άτομο και αυτό που θα μου «μιλήσει» περισσότερο σε έναν άντρα είναι η προσωπικότητά του.
Ακόμη κι αν είναι κακοντυμένος;
Ναι, ακόμη και έτσι. Έχει τύχει να με ελκύσει ένας κακοντυμένος άντρας και έχει τύχει να δημιουργήσω σχέση μαζί του. Ήταν τόσο έξυπνος, ετοιμόλογος και με αίσθηση του χιούμορ που οτιδήποτε εξωτερικό έσβησε. Απλά δεν υπήρχε.
Τι σε απωθεί;
Το ψεύτικο. Με την έννοια του δήθεν, του προσποιητού. Με ενοχλεί να με προσεγγίζει ο άλλος με άκομψο και σαχλό τρόπο. Το παν βρίσκεται στη λεπτομέρεια. Και όσο μεγαλώνω διαπιστώνω ότι τα εξωτερικά κριτήρια –το ξανθός, ψηλός, μελαχρινός, με πράσινα μάτια- γίνεται λιγότερο σημαντικό και αρχίζουν πια να μπαίνουν άλλα πράγματα. Η έλξη που προέρχεται από την εμφάνιση είναι σίγουρα το πρώτο που θα δεις. Μια λέξη όμως μπορεί να καταστρέψει αυτό που βλέπεις. Και αντίστροφα, μια λέξη να ανατρέψει μια αρνητική πρώτη εντύπωση.
Ασημένιο top από προσωπική συλλογή, φούστα Natar Georgiou, κάλτσες Calzedonia, παπούτσια Bagatt.
Μπορεί μεγαλώνοντας να γίνεσαι πιο ανοικτή στις επιλογές σου, αλλά ταυτόχρονα…
… γίνεσαι και πιο δύσκολη, ναι ισχύει. Μπορεί να μην έχεις πια ακριβείς προδιαγραφές αλλά ξέρεις πολύ καλύτερα τον εαυτό σου κι αυτό τα αλλάζει όλα και στις σχέσεις σου.
Γι’ αυτό υπάρχουν τόσες πολλές γυναίκες single μετά τα 30;
Ίσως… Θεωρώ πάντως ότι η Κύπρος δεν είναι καθόλου single-friendly. Αν περάσεις τα 30 και δεν είσαι ζευγαρωμένη αισθάνεσαι σαν να ζεις σε αντίξοο περιβάλλον. Δεν έχει χώρους να βγεις και γενικά δεν υπάρχει αυτό το αβίαστο φλερτ. Μιλώ για μια άνετη φιλική προσέγγιση, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα από το πουθενά. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να οδηγεί κάπου.
Αυτό λες δεν ισχύει στο εξωτερικό;
Για να σου δώσω να καταλάβεις… Ήμουν πέντε μέρες στο Παρίσι την περασμένη βδομάδα για »το fashion week και δεν φαντάζεσαι πόσοι άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, με πλησίασαν για να πιάσουμε κουβέντα. Με κάποιους μιλούσαμε με τις ώρες, χωρίς να γνωριζόμαστε και χωρίς απαραίτητα να θέλουν κάτι. Ήταν απλή ανταλλαγή ανθρώπινης επαφής, χωρίς οπωσδήποτε να υπάρχει ερωτική ή άλλη επιδίωξη. Είναι τόσο αναζωογονητικό αυτό. Ακόμη και το φλερτ όμως έρχεται σαν κάτι φυσικό, εντελώς αβίαστα. Δεν υπάρχει προσχεδιασμός και επιτήδευση.
Ενώ εδώ;
Στην Κύπρο αποκλείεται να πας κάπου μόνη σου και να ενταχθείς σε παρέες. Κι αν πλησιάσεις κάποιους για να τους μιλήσεις, θα σε κοιτάξουν τόσο παράξενα που θα νιώσεις άβολα. Το φλερτ -αν υπάρξει ποτέ- είναι όλο προσπάθεια και στρατηγική. Δεν ξέρω, ίσως είναι θέμα κουλτούρας, ίσως είναι θέμα κλειστής κοινωνίας…
Μάξι φόρεμα από δαντέλα Ratt by Rita Attala, cropped σακάκι Max&Co.
Τι χόμπι έχεις;
Γυμνάζομαι πολύ. Είναι κάτι που με εκτονώνει και με χαλαρώνει. Διαβάζω πολύ. Λογοτεχνία, ποίηση και κάποια βιβλία που έχουν να κάνουν με πνευματικές αναζητήσεις. Λατρεύω τα ταξίδια. Αγαπώ πολύ το Παρίσι, το Λονδίνο και θα ήθελα να κάνω κάποιο υπερατλαντικό ταξίδι. Να δω πιο εξωτικούς προορισμούς, Μεξικό, Βραζιλία, Ινδονησία.
Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα;
Δύσκολο να απαντήσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ασχολούμαι με τη μόδα, με κάποιον τρόπο. Έχω πάρα πολλά όνειρα και στόχους. Μερικά ξεπερνούν τα όρια της πραγματικότητας. Θα δούμε τι θα μπορέσω να υλοποιήσω και τι θα μείνει στη σφαίρα της φαντασίας. Όπως και να ’χει απολαμβάνω την κάθε στιγμή.
