13 χρόνια μετά την αποχώρησή της από το «Ευχάριστο Σαββατόβραδο» και 12 χρόνια μετά την τελευταία της συνέντευξη, η πιο διάσημη παρουσιάστρια της κυπριακής τηλεόρασης για 10 χρόνια, φωτογραφίζεται αποκλειστικά για το «Down Town» στο Λονδίνο όπου ζει και μιλάει για τη νέα της πραγματικότητα, στα 46 της σήμερα χρόνια.
Toυ Γιάννη Χατζηγεωργίου
Ζεις; Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι; Πού δουλεύεις; Παντρεύτηκες; Έχεις παιδιά, που να τριγυρίζουν ανάμεσα στα πόδια σου; Γατιά; Σκυλιά; Πολλά λεφτά που να τα σκορπάς σε κρέμες ενυδάτωσης και αχαλίνωτο shopping;
Oh, my God! Ένα, ένα! Λοιπόν, από το 2003 που σταμάτησα την παρουσίαση του «Ευχάριστου Σαββατόβραδου», έπειτα από 10 χρόνια εβδομαδιαίας παρουσίας, και 12 χρόνια μετά την τελευταία μου συνέντευξη -τότε, θυμάμαι, στο «Omikron»- άλλαξαν πολλά. Εδώ και τρεισήμισι χρόνια ζω στο Λονδίνο και εργάζομαι ως δασκάλα σε δημοτικό. Επειδή διάβασες πολλές από τις παλιές μου συνεντεύξεις, θα σου επιβεβαιώσω πως δεν άλλαξα πολύ ως άνθρωπος. Ποτέ δεν με απασχολούσε η καριέρα – η φιλοδοξία μου ήταν πάντα η ζωή μου. Επομένως, διαλέγω αυτό με το οποίο περνάω καλύτερα, με εκφράζει και με οδηγεί εκεί όπου θέλω, κάθε συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου.
Και γιατί ειδικά στο Λονδίνο τώρα;
Στο Λονδίνο ήθελα πάντα να δουλέψω και να ζήσω, είναι πολύ κοντά στην κουλτούρα μου. Ήδη, όσο ζούσα στην Ελλάδα, τα πράγματα είχαν αρχίσει να γίνονται περίεργα, λόγω της κρίσης. Κάπου στο 2009 το είχα καταλάβει. Τότε δούλευα στον ραδιοφωνικό σταθμό High Jack 99.6 -που ήταν μία από τις δουλειές για την οποία είμαι περήφανη- και όταν έκλεισε σκέφτηκα πως είτε θα έμενα σε εκείνη την κατάσταση αβεβαιότητας είτε θα πήγαινα παρακάτω. Μια και είμαι «κακομαθημένη» σε σχέση με την εργασία -ξέρεις, έχω αυτό το συνήθειο: θέλω να δουλεύω και να πληρώνομαι- αποφάσισα το δεύτερο. Για δύο χρόνια προετοιμαζόμουν γι’ αυτό και ο πιο εύκολος τρόπος για να βρω μια δουλειά στο Λονδίνο ήταν το να ψάξω και να εργαστώ κάπου ως δασκάλα. Έτσι κι αλλιώς και στην Αθήνα, παράλληλα με το ραδιόφωνο, έκανα κι αυτή τη δουλειά στο δημόσιο, από το οποίο, αφότου ήρθα στο Λονδίνο, παραιτήθηκα. Υπήρξα τυχερή, ξέρεις. Γιατί, αυτά που ήθελα να κάνω τα έκανα από μικρή. Έτσι δεν είχα απωθημένα. Οπότε, το μόνο πράγμα που με ενδιέφερε ήταν το πού θα είμαι καλύτερα. Τώρα ζω στο Λονδίνο, αλλά παράλληλα διατηρώ και την επαφή μου με την Αθήνα, αφού δουλεύω ως freelance copywriter στην 2 Υolk Branding and Design Agency, καλύπτοντας έτσι και τη δημιουργική μου πλευρά.
Η καθημερινότητά σου πώς είναι στο Λονδίνο;
Ξυπνάω στις 7:15. Πηγαίνω στο σχολείο μου, κάνω δύο τάξεις τη μέρα, έπειτα επιστρέφω στο σπίτι -ευτυχώς νωρίς- και μετά βγαίνω έξω με τους φίλους μου. Πηγαίνω σε θέατρα, σε συναυλίες, κάνω ταξίδια, επισκέπτομαι γκαλερί και μουσεία – αυτό ακριβώς που ήθελα! Μαγειρεύω, επίσης, πολύ για τους φίλους μου και πειραματίζομαι. Φαντάσου, για τα Χριστούγεννα είχα φτιάξει γεμιστούς φασιανούς. Φα-σι-α-νούς! Που ‘σαι μάνα να με δεις! (γελάει). Ξέρεις, το γεγονός ότι αποφάσισα να έρθω και να ζήσω στο Λονδίνο ήταν και μία είδους άσκηση για μένα.
Άσκηση σε τι;
Γιατί είχα μάθει, για πολλά χρόνια, απ’ τα 19 μου, να ζω μόνη μου. Κι όταν ζεις μόνη σου, αρχίζεις να γίνεσαι πολύ συγκεκριμένη. Οπότε, θεώρησα πως αυτό με τραβούσε πίσω. Κι έτσι, όταν ήρθα στο Λονδίνο, έμεινα απ’ την αρχή με συγκάτοικο. Η πρώτη μου συγκάτοικος ήταν 24 χρόνων, ηθοποιός-σκηνοθέτης. Το σπίτι μας ήταν κατά καιρούς γεμάτο με αντικείμενα από θεατρικές παραστάσεις – δίμετρους σταυρούς, μονότροχα ποδήλατα, περίεργες κατασκευές, τα γνωστά. Στο σαλόνι όλο και κάποιος ηθοποιός κοιμόταν, που είχε έρθει για δουλειά. Έτσι, σιγά-σιγά, έμαθα να είμαι γύρω από άλλους ανθρώπους όταν κλείνω την πόρτα του σπιτιού μου, κάτι που μου κάνει καλό. Γιατί με κάνει πιο ελαστική, λιγότερο αυστηρή – ακόμη και με τον ίδιο μου τον εαυτό. Νομίζω πλέον πως για να προχωράς στη ζωή σου πρέπει να αλλάζεις συχνά τις σταθερές σου. Η τωρινή μου συγκάτοικος είναι Καναδή – μπαίνω μέσα στο σπίτι και παίζει Τζέσικα Σίμπσον, αν έχεις τον θεό σου! (γελάει).
Από το 2003 που τελείωσε η συνεργασία σου με το «Ευχάριστο Σαββατόβραδο» και μέχρι να πας στο Λονδίνο, τι έκανες;
Ραδιόφωνο. Παράλληλα ήμουν δασκάλα, ενώ ασχολήθηκα και με τις διαφημίσεις και τα media. Έχω κάνει, άλλωστε, τα πάντα στη δημοσιογραφία: έγραφα σε περιοδικά, έκανα αρχισυνταξία, κείμενα, συνεντεύξεις, όλα.
Από το «Ευχάριστο Σαββατόβραδο» γιατί σταμάτησες;
Πάντα μου έκανε εντύπωση που ούτε ένας δημοσιογράφος δεν με ρώτησε ποτέ αυτό το πράγμα. Ενώ, λοιπόν, θεωρούσα πως θα συνεχιζόταν το συμβόλαιό μου, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως δεν θα με χρειάζονταν άλλο. Κανονικά θα έπρεπε να είχα κάνει κάτι γι’ αυτό, αλλά δεν ασχολήθηκα. Δεν με αφορούσε αν αυτό συνέβη μέσα στα όρια του συμβολαίου μου ή έξω απ’ αυτό.
Θα ήθελες να το είχες συνεχίσει;
Δεν ξέρω. Αν και πάντοτε γνώριζα πως αυτό που έκανα ήταν απλά μια δουλειά και με τις δουλειές, γενικότερα, δεν έχω συναισθηματικές σχέσεις – εκείνη τη στιγμή ήταν λίγο σαν χωρισμός. Σαν να σε παίρνει ο γκόμενος και σου λέει: «Ξέρεις, δεν μπορώ άλλο μαζί σου!». Είχα αυτή την αίσθηση για περίπου μισή ώρα. Ωστόσο, πριν από λίγα χρόνια, έκανα ένα πρωτοχρονιάτικο show στην Κύπρο και οφείλω να σου πω πόσο πολύ συγκινήθηκα όταν είδα ξανά γνώριμα πρόσωπα: κάμεραμεν, κάποιες καθαρίστριες, τα κορίτσια στο μακιγιάζ και την αντίδρασή τους όταν με είδαν. Κι είπα: «Κοίτα να δεις! Είχα συναισθηματική επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους, αλλά δεν το ‘χα καταλάβει».
Θυμάσαι που είχες γίνει μέχρι και ερώτηση στη Βουλή για το μισθό σου ως «η ακριβοπληρωμένη παρουσιάστρια της Κύπρου»;
(γελάει) Δεν ήμουν πάντως! Νομίζω, όμως, πως ο κάθε ελεύθερος επαγγελματίας -γιατί αυτό είμαι- λέει πως «εγώ για να μπορέσω να κάνω αυτό, θέλω τόσα». Από εκεί και πέρα, το τι αποφασίζει να κάνει ο εργοδότης δεν έχει να κάνει με τον επαγγελματία. Δεν θεωρώ, πάντως, πως έπαιρνα πολλά λεφτά. Έπαιρνα τα λεφτά που έπρεπε να παίρνω.
Πώς έχεις στη μνήμη σου εκείνη την εποχή; Λίγο σαν παιδική ανάμνηση;
Θυμάμαι πολλή κούραση. Διότι τότε δούλευα και full time στη Grafis διαφημιστική της BBDO, είχα τα πηγαινέλα με το αεροπλάνο κάθε σαββατοκύριακο, δεν καταλάβαινα και πολλά. Σκέψου ότι για δυόμισι χρόνια δεν είχα πάει ούτε μία φορά σινεμά, γιατί δεν είχα χρόνο! Θυμάμαι, επίσης, αυτή την οικεία ατμόσφαιρα στο ΡΙΚ, κάτι που δεν είναι εύκολο να το πετύχεις σ’ αυτή τη δουλειά – αυτό, όμως, απ’ την άλλη, δεν με έκανε και πάρα πολύ άνετη γιατί γνώριζα παράλληλα πως δεν βρίσκομαι στο σαλόνι του σπιτιού μου. Μου ‘χουν λείψει οι κάμεραμεν, τα παιδιά που με βάφανε, οι χορευτές μου, οι συνεργάτες μου! Υπήρξα πολύ τυχερή στο να το ζήσω όλο αυτό!
Πιστεύεις πως ο κόσμος σε συμπαθούσε;
Μόνο καλά εισέπραττα από τον κόσμο. Κι εγώ τους αγαπούσα, τους ένιωθα πολύ κοντά μου. Νομίζω πως όταν ο κόσμος σε αναγνωρίζει στο δρόμο δεν αλλάζεις ως άνθρωπος, απλώς σου βγαίνει αυτό που είσαι στην πραγματικότητα. Μην ξεχνάμε πως μιλάμε για την Κύπρο. Πώς να πάρει το μυαλό σου αέρα όταν απευθύνεσαι σε 600 χιλιάδες ανθρώπους; Δεν είναι Hollywood!
Δεν ένιωθες ξένη στην Κύπρο;
Όταν πηγαίνεις σε μία ξένη χώρα, δεν είσαι ποτέ μέρος της. Κι ίσως γι’ αυτό μ’ αρέσει τώρα το Λονδίνο. Γιατί όλοι προσπαθούν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω, ως ξένοι οι περισσότεροι σ’ αυτή την πόλη, για να μην είναι μόνοι. Στην Κύπρο, λοιπόν, με είχαν «υιοθετήσει» δύο οικογένειες, η μία ήταν η οικογένεια ενός boyfriend μου και η οικογένεια της φίλης μου, της Νίκης. Αυτοί είναι οι άνθρωποι της καρδιάς μου στην Κύπρο, τους οποίους συνεχίζω να βλέπω. Και φυσικά τώρα ο αδερφός μου και το «παράρτημα» της οικογένειάς μας που έχει στήσει εκεί (γελάει).
Σνόμπαρες ποτέ τους Κύπριους;
Ποτέ! Καταλάβαινα τις διαφορές μας -γιατί διαφέρουμε σε πολλά, ας μην κρυβόμαστε- αλλά δεν θεώρησα ποτέ ότι είμαι καλύτερη από τον οποιονδήποτε. Σνόμπαρα ανθρώπους που δεν μου κάνανε γκελ, ανεξαρτήτου καταγωγής ή φύλου, όχι όμως ως ολότητα.
Πιστεύεις πως «εκμεταλλεύτηκες» όσο θα έπρεπε τις ευκαιρίες που σου δόθηκαν τηλεοπτικά;
Πιστεύω πως η καριέρα που επέλεγα σε κάθε περίοδο της ζωής μου, ήταν επιτυχημένη. Όποια καριέρα κι αν ήταν αυτή. Τις ευκαιρίες τις εκμεταλλεύτηκα αναλόγως του τι ήθελα να κάνω την εκάστοτε στιγμή. Κάποτε σκέφτηκα πως αυτά τα χρόνια που είχα περάσει στην Κύπρο θα μπορούσα, αντίστοιχα, να είχα κάνει κάτι τηλεοπτικό στην Ελλάδα. Απ’ την άλλη πώς μπορείς να το προεξοφλήσεις αυτό; Αλλά και την ευτυχία, όταν δούλευα στο ραδιόφωνο, του να μπαίνω σ’ αυτή τη φανταστική δισκοθήκη του ΡΙΚ, ανακαλύπτοντας μουσικούς θησαυρούς που δεν υπήρχαν πουθενά αλλού -λόγω της συνεργασίας με το BBC- πού αλλού θα την έβρισκα; Είναι αστείο πάντως πως, ακόμα και σήμερα, ο περισσότερος κόσμος με αναγνωρίζει από τη φωνή μου, όχι από τη φάτσα μου.
Θυμάσαι ακραία πράγματα που σου συνέβησαν εκείνη την δεκαετία της μεγάλης αναγνωρισιμότητας, σε σχέση με τον κόσμο;
(γελάει). Πολλά. Άλλα χαριτωμένα, άλλα λίγο τρομακτικά. Κάποτε βρισκόμουν στο Ισραήλ, λόγω Eurovision, σε ένα εστιατόριο στο οποίο πηγαίναμε όλοι οι δημοσιογράφοι. Είχα ρωτήσει κάποιον αν ήταν νόστιμα τα μακαρόνια που έτρωγε και με κοιτούσε σαν χαζός. Μου είπε στα ισπανικά: «Σας ξέρω!». «Τι εννοείτε;», του είχα απαντήσει. «Μένω στην Ισπανία, αλλά βλέπω την εκπομπή σας κάθε Σάββατο βράδυ. Μου αρέσουν τα τραγούδια!». Μ’ έπιασαν τα γέλια! Απ’ την άλλη, έζησα και κάποια πράγματα λιγότερο χαριτωμένα. Υπήρχαν κάποιοι που μου έστελναν μυστήρια γράμματα, κάτι κουπόνια από εφημερίδες -να πάρω ένα φουστανάκι, βρε αδερφέ- εικόνες του Ιησού, ενώ κάποιος με είχε ανακαλύψει ακόμη και στο Παρίσι. Και φαντάσου, όχι επί εποχής internet. Είχα πάει, θυμάμαι, στο Παρίσι, μόνη μου, το πού θα έμενα το ήξεραν μόνο δύο άτομα, και όταν πήγα ένα βράδυ στο ξενοδοχείο μου λέει ο ρεσεψιονίστ: «Αυτά τα λουλούδια ήρθαν για σας!». Στην κάρτα έγραφε: «Επειδή δεν μπορώ να σε βρω στην Κύπρο, σου στέλνω τα λουλούδια στο Παρίσι». Ό,τι να ‘ναι… Γι’ αυτό το λόγο δεν έχω Facebook! Γιατί όταν καείς απ’ το χυλό, φυσάς και το γιαούρτι.
Εσύ είχες αγοράσει ποτέ λαχείο του «Ευχάριστου Σαββατόβραδου»; Έτσι, για να τζογάρεις κι εσύ μαζί με τους τηλεθεατές…
Τι είπες τώρα! Δεν ήξερα καν πού τα πουλούσαν! Είμαι πολύ βλάκας που δεν πήρα έστω και μία φορά λαχείο! (γελάει).
Στην προσωπική σου ζωή πώς είσαι αυτή την εποχή;
Πολύ καλά. Είμαι σε σχέση ενάμισι χρόνο.
Πειραματίστηκες ποτέ σεξουαλικά, Άντζι;
Ποιος δεν έχει; (γελάμε). Έλα, θες να μου κάνεις την ερώτηση που έχεις πραγματικά μέσα στο μυαλό σου;
Ok! Είσαι gay;
Όχι, είμαι straight. Αν ήμουν gay θα ήμουν η πρώτη που θα το έλεγε -αν με ρωτούσε κανείς- γιατί θα ήταν αυτό που είμαι. Και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό που είμαι. Επίσης, I give no shit για τη γνώμη των άλλων!
Δεν παντρεύτηκες ποτέ όλα αυτά τα χρόνια;
Για να παντρευτείς, πρέπει ο άλλος να στο εμπνεύσει. Μου έχει συμβεί, αλλά τελικά δεν δούλεψε. Υπήρξα αρραβωνιασμένη το 2006 και παρά τρίχα να παντρευτώ.
Και γιατί δεν συνέβη τελικά ο γάμος;
Γιατί βρέθηκα στη θέση που πολλές γυναίκες έχουν βρεθεί. Δέχτηκα συναισθηματική κακοποίηση από τον τότε σύντροφό μου, η οποία μαθηματικά θα κατέληγε να γίνει και σωματική. Αν και δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κανείς «αδύναμος χαρακτήρας», έπεσα στην παγίδα του να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου, να δικαιολογώ τον σύντροφό μου και να λέω πως φταίω εγώ. Επειδή, μέχρι τότε, δεν είχα πολλές μακροχρόνιες σχέσεις, λόγω δουλειάς, θεωρούσα πως εκείνο που βίωνα ήταν φυσικό, πως οι άνθρωποι έτσι λειτουργούν στις σχέσεις τους κι ότι εγώ κάνω λάθος. Το «καμπανάκι» χτύπησε όταν θέλησε να κάνει παιδιά μαζί μου. Κι αυτό «κλότσησε» μέσα μου – πώς θα μεγάλωνα παιδιά με έναν τέτοιο άνθρωπο; Ευτυχώς οι φίλοι μου ήταν πάντα δίπλα μου, όπως και η οικογένειά μου. Ένα πράγμα έμαθα από αυτή την εμπειρία: άνοιξε το στόμα σου, μίλα σε όποιον μπορείς γι’ αυτό που σου συμβαίνει, γιατί δεν φταις εσύ! Εσύ χρειάζεται να βγεις από αυτό και αυτός χρειάζεται βοήθεια – αλλά όχι από εσένα!
Για ποιο λόγο θα ερχόσουνα ξανά στην Κύπρο; Το σκέφτηκες ποτέ;
Μα, έρχομαι! Είναι μέρος της ζωής μου η Κύπρος. Γι’ αυτό, άλλωστε, και σας επισκέπτομαι – αν και δεν με αναγνωρίζει κανείς πια (γελάει). Ο αδελφός μου, ο Τάσος, έχει το Cafe Mercedes και το Mo Club στη Λευκωσία, οπότε εκεί σίγουρα θα με πετύχεις. Όποτε έρχομαι βλέπω τον ανιψιό μου, το Θανάση, περνάμε καταπληκτικά, βλέπω τους φίλους μου, πηγαίνουμε στις Πλάτρες και στην Κακοπετριά και τρώμε τα πάντα! (γελάει).
Είσαι πολύ χαρούμενη! Όλο γελάς…
Α, ναι! Αυτό μου είναι πολύ εύκολο. Δεν μπορώ καθόλου τη μιζέρια. Αν το δεις και ζωδιακά, είμαι Κριός και ωροσκόπο Υδροχόο. Είπες τίποτα;
Ποια λέξη θα σε χαρακτήριζε σήμερα;
Ανεξάρτητη. Αυτό που ήμουν πάντα.
Θα μου εξηγήσεις τώρα γιατί αποφάσισες να δώσεις αυτή τη συνέντευξη, μετά από τόσα χρόνια;
Γιατί με ξάφνιασες! Ήταν ένα μικρό σοκ για μένα όταν με πήρες τηλέφωνο και μου το πρότεινες. Κι επειδή σκέφτηκα πως θα ‘χε πλάκα, μετά από μια δεκαετία, να φωτογραφηθώ και να μιλήσω σε δημοσιογράφο. Έπειτα πού ξέρεις; Μπορεί να θέλω να δω τις αντιδράσεις του κόσμου. Να με αγαπήσουν ξανά και να τους ξαναγαπήσω. Γιατί η αγάπη δεν χορταίνεται ποτέ!
