Ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου αποκαλύπτει ότι δέχθηκε πρόταση για την προεδρία της Βουλής και την απέρριψε, γιατί αισθανόταν πως από αυτή τη θέση δεν θα μπορούσε να υλοποιήσει όσα έχει στο μυαλό του. Ένας άνθρωπος που συνήθως διασχίζει την πόλη με το ποδήλατο και σε κοιτάζει συνεχώς στα μάτια, ακόμη κι όταν συγκινείται καθώς αναφέρεται στη σύζυγό του, η οποία απεβίωσε πριν από μερικούς μήνες, προτού προλάβει να τον δει για πρώτη φορά βουλευτή.
Της Κωνσταντίνας Γεωργίου
Η πρώτη σας επαφή με το Κοινοβούλιο, όπως αναφέρατε μέσω Facebook, δεν σας άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Εκείνη τη στιγμή, είπατε από μέσα σας: «Τι γυρεύω εγώ εδώ»;
Ήταν παράξενο το συναίσθημα. Πέρασαν τρία χρόνια από τότε που ήμουν Επίτροπος Περιβάλλοντος. Αυτή τη φορά, είδα πράγματα που δεν μου άρεσαν. Γι’ αυτόν τον λόγο, όμως, έθεσα υποψηφιότητα.
Τι δεν σας άρεσε;
Είμαι 60 ετών και δεν έλαβα ξανά μέρος σε ψηφοφορία στην οποία δικαιούσαι να ψηφίσεις όλους τους υποψήφιους.
Πάντως, το ότι ψηφίσατε τον Μαρίνο Σιζόπουλο απογοήτευσε αρκετό κόσμο, καθώς περίμενε από σας πως θα φέρνατε έναν νέο αέρα.
Παράλληλα, ψήφισα και τον Γιώργο Περδίκη. Τα περισσότερα κόμματα ψήφισαν δυο υποψηφίους κατά την πρώτη φάση. Για να καταλήξουμε να ψηφίσουμε κάποιον έγιναν διάφορες διαβουλεύσεις κι εμείς ως Κίνημα θέλαμε να «περάσουμε» ορισμένες θέσεις. Προσωπικά, με ενδιαφέρουν περισσότερο κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Γνωρίζαμε από πριν το τελικό αποτέλεσμα. Εγώ ψήφισα αυτούς τους δυο υποψήφιους για θέματα που αφορούσαν τη σωστή λειτουργία της Βουλής και την προστασία του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα της περιοχής του Ακάμα.
Δεν σας ενόχλησε το ότι γνωρίζατε εξαρχής πως η ψήφος σας ήταν κατά κάποιο τρόπο άκυρη;
Η εκλογική διαδικασία έγινε με βάση έναν κανονισμό που συμφωνήθηκε το 1985. Αυτός είναι ανάμεσα στα πράγματα που θέλω να αλλάξω, όπως και κάποια άλλα που θα βελτιώσουν τη συμπεριφορά των βουλευτών. Εγώ θέλω να γνωρίζει ο κόσμος πόσες φορές απουσιάζω από τη Βουλή και για ποιον λόγο. Επίσης, θέλω να ξέρουν τι ψηφίζω στα νομοσχέδια και εάν εμφανίζομαι στις διάφορες Επιτροπές. Κι αυτό σκοπεύω να κάνω μέσα από το διαδίκτυο. Αυτά τα αποτελέσματα, όμως, πρέπει να ανακοινώνονται επίσημα από τη Βουλή για όλους, όπως συμβαίνει στο Ευρωκοινοβούλιο. Διαφορετικά, με ποιο δικαίωμα θα ζητήσει κάποιος ξανά την ψήφο του λαού;
Ακούσατε κι εσείς ότι «Ο Θεοπέμπτου είναι μια καλή περίπτωση για την προεδρία της Βουλής»;
Βέβαια, αφού μου πρότειναν την προεδρία.
Ποιοι σας την πρότειναν;
Κάποια άλλα κόμματα. Με τη στήριξή τους, μου εξασφάλιζαν την προεδρία της Βουλής. Παρόλο που ο Γιώργος Περδίκης είχε εξαγγείλει την υποψηφιότητά του, είχα τη στήριξη του ίδιου, αλλά και του Κινήματος.
Τότε γιατί αρνηθήκατε;
Όταν αποφάσισα να θέσω υποψηφιότητα, στόχος μου ήταν να
επιφέρω αλλαγές σε νομοθεσίες και κυβερνητικές πρακτικές. Αντιλαμβάνομαι την τιμή που μου έκαναν, αλλά ένιωθα πως δεν θα μπορούσα να κάνω πράγματα, πέρα από το κομμάτι που αφορούσε τη λειτουργία της Βουλής. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος, αλλά υπήρχαν και άλλοι.
Όπως;
Δεν ένιωθα έτοιμος. Μέχρι στιγμής, γνωρίζω το Κοινοβούλιο μόνο μέσα από τις επαφές που είχα με τις διάφορες Επιτροπές ως Επίτροπος Περιβάλλοντος. Θα εμφανιζόμουν την πρώτη μέρα και θα έκανα και τον πρόεδρο; Άσε, που είμαι και λίγο επαναστάτης για ένα τέτοιο πόστο.
Θεωρείτε ότι οι ψήφοι που πήρε το Κίνημα Οικολόγων σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι «δικοί» του; Γιατί εκτιμάται πως αρκετός κόσμος ψήφισε μικρότερα κόμματα ως μια μορφή αντίδρασης προς τα μεγαλύτερα.
Ξέρουμε ότι πρέπει να δουλέψουμε πολύ για να κρατήσουμε αυτό το ποσοστό, εξ ου και αισθανόμαστε πίεση προκειμένου να ανταπεξέλθουμε στις προσδοκίες του κόσμου.
Δεν πιστεύετε πως ζημιώνει το Κίνημα το ότι είναι προσωποπαγές, μιας και η πλειοψηφία του κόσμου γνωρίζει τον Γιώργο Περδίκη, εσάς, άντε και ένα-δυο άλλα άτομα;
Είναι αλήθεια πως αυτό είναι ένα από τα πράγματα που θέλουμε να αλλάξουμε. Χρειάζεται να βοηθήσουμε κυρίως τους νέους επιστήμονες να βγουν προς τα έξω και να προβάλουν τις θέσεις τους. Σε αυτό έχουν μερίδιο ευθύνης και τα ΜΜΕ, τα οποία συνήθως θέλουν να φιλοξενούν γνωστά πρόσωπα. Αντιμετώπιζα το ίδιο πρόβλημα προτού εκλεγώ Επίτροπος. Ήθελα να προβάλω τις θέσεις μου και δεν είχα το βήμα.
Για πείτε μου κάτι άλλο. Τον οικολογικό τρόπο ζωής σας, σε ποια ηλικία τον υιοθετήσατε;
Υπάρχουν δυο φάσεις στη ζωή μου, πριν και μετά τον πόλεμο. Το ‘74 ήμουν στρατιώτης στην περιοχή πάνω από τη Λάπηθο, η οποία ήταν κλειστή για τον κόσμο από το ‘63. Ένας από τους πιο όμορφους τόπους της Κύπρου, με άγρια ζωή. Πρώτη φορά ένιωσα τόσο κοντά στη φύση. Αυτό το τοπίο ήταν που με κράτησε ζωντανό την ώρα που μας βομβάρδιζαν. Το δεύτερο σπρώξιμο για να αλλάξω νοοτροπία, ήταν όταν παρακολούθησα ένα course στο Λονδίνο. Είχα για καθηγητές ένα νεαρό ζευγάρι, που μας έπαιρνε εκδρομές τα σαββατοκύριακα, εκτός Λονδίνου. Τότε, είχα και την πρώτη μου επαφή με την τέχνη. Παίρναμε φωτογραφίες από έργα του John Constable και βρίσκαμε τα ακριβή σημεία που απεικονίζονταν στους πίνακες του. Ήταν μια φοβερή εμπειρία.
Να υποθέσω ότι αυτή τη φιλοσοφία τη διδάξατε και στους γιους σας, Ανδρέα και Γιώργο;
Όσο μπορούσαμε, ναι. Τόσο εγώ, όσο και η μητέρα τους. Έχω πολλή δουλειά, όμως, μέχρι να γίνω ένας σωστός οικολόγος.
Με τι ασχολούνται τα παιδιά σας;
Ο Ανδρέας σπούδασε electrical engineering κι εργάζεται σε ιδιωτική εταιρία, ενώ ο Γιώργος παρά τις σπουδές στην ψυχολογία και τα δυο μεταπτυχιακά, ήταν άνεργος για δυο χρόνια κι έφυγε για να βρει δουλειά στην Αμερική.
Τη βραδιά της νίκης σας, νιώσατε πιο έντονα την απουσία της συζύγου σας, η οποία απεβίωσε πρόσφατα;
Η Εύη πάντα ήθελε να βάζω υποψηφιότητα για βουλευτής -το είχα κάνει και στο παρελθόν- και με πίεζε περισσότερο ιδιαίτερα μετά τη θητεία μου ως Επίτροπος Περιβάλλοντος. Εγώ, όμως, δεν ήμουν σίγουρος. Μου άρεσε η δουλειά μου στο ΤΕΠΑΚ. Αγαπούσα τους φοιτητές μου και οι συνάδελφοί μου ήταν εξαιρετικοί. Οπότε, είχα να πάρω μια πολύ δύσκολη απόφαση. Δεν πρόλαβα, όμως, να της την ανακοινώσω, καθώς απεβίωσε τον περασμένο Νοέμβριο.
Αυτό που θαυμάζατε σ’ εκείνην, ήταν η αγωνιστικότητά της;
Η Εύη ήταν πρόεδρος του Κινήματος πριν τον Γιώργο Περδίκη. Εκείνο που θαύμαζα ήταν το ότι αποφάσισε σε ηλικία 55 ετών να αφήσει τη θέση της ως γενική διευθύντρια του Συμβουλίου Αποχετεύσεως Λάρνακας, γιατί δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και δεν απολάμβανε την καθημερινότητά της. Λίγους μήνες μετά την παραίτησή της, άρχισε μια έντονη φιλανθρωπική δράση. Εγώ είχα την έγνοια της, επειδή επέστρεφε στο σπίτι πάρα πολύ κουρασμένη. Αλλά, εκείνη το απολάμβανε. Το άλλο που θαύμαζα, ήταν το υψηλό επίπεδο ηθικής που τη διέκρινε.
Ο θάνατός της, σας έκανε να αλλάξετε κοσμοθεωρία;
Στον πόλεμο είχα συχνή επαφή με τον θάνατο, αλλά και μετέπειτα στη ζωή μου. Ο γιατρός στο Λονδίνο είχε προβλέψει με εξαιρετική ακρίβεια πόσος καιρός τής είχε απομείνει. Η ίδια δεν ήθελε να ξέρει πόσο κοντά ή μακριά ήταν το τέλος. Παρόλο που γνώριζε για την ασθένειά της -είχε καρκίνο στο πάγκρεας- ήθελε να ελπίζει πως θα βρεθεί μια λύση. Κι εγώ είχα την πεποίθηση ότι μπορούσα να διαχειριστώ τον θάνατό της. Τελικά, έπαθα ό,τι μου έλεγαν. Έτρωγα πολύ. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και να κοιμηθώ. Ξεκινούσα τη μέρα μου κουρασμένος, μες στα νεύρα. Καθόμουν να γράψω και κατέληγα να μην κάνω απολύτως τίποτα, ενώ χαρακτηρίζομαι για την ενέργειά μου. Ποτέ, όμως, δεν μπορείς να είσαι προετοιμασμένος για μια τόσο μεγάλη απώλεια…
