Δέκα (συν ένα) αποσπάσματα-αποστάγματα ζωής της Χάρις Αλεξίου, της σημαντικότερης εν ζωή Ελληνίδας ερμηνεύτριας, όπως τα αφηγήθηκε η ίδια, ένα ηλιόλουστο μεσημέρι, πριν από λίγους μήνες, στην οδό Ιπποκράτους της Αθήνας – μερικά απ’ αυτά που καθόρισαν το λαμπερό παρελθόν και μέλλον της, μετουσιώνοντας το ανθρώπινο σε θείο όπως κι η φωνή της.
Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
Διαβάστε επίσης: Χάρις Αλεξίου για Maestro: «Μου στέλνουν μηνύματα από όλο τον πλανήτη» (βίντεο)
- Ανήκω σε μια γενιά που τα πιο πολλά παιδιά ήταν φοβισμένα. Γιατί μεγαλώναμε σε σκληρές εποχές, σε σκληρές συνθήκες και οι γονείς δεν είχαν άλλο τρόπο να μας κοντρολάρουν και να μας μεγαλώσουν. Νιώσαμε τον φόβο. Τον φόβο για τους μεγαλύτερους, τον φόβο για την οικογένεια, τον φόβο για την θρησκεία – κρεμόταν πάντα μια τιμωρία από πάνω μας. Εγώ, τουλάχιστον, το έχω νιώσει αυτό… Αυτόν τον φόβο της μητέρας μου, επειδή πέθανε ο μπαμπάς μου πολύ νέος, 35 χρόνων, κι είχε πια εκείνη την ευθύνη του να μεγαλώσει τα παιδιά της, και τα πήρε κι ήρθε στην Αθήνα, από τη Θήβα. Κι έπρεπε να απολογηθεί στην οικογένεια του μπαμπά μου και να πει πως θα τα καταφέρει, πως τα παιδιά δεν θα πάρουν τον «κακό το δρόμο». Ξέρετε, οι άνθρωποι γίνονταν σκληροί μ’ αυτά. Κι η μαμά μου, ενώ ήταν ένας τόσο χαριτωμένος και γλυκός άνθρωπος, είχε γίνει πολλές φορές σκληρή.
- Κατάλαβα, πολύ μεγάλη πια, πόσο πολύ μου ‘χε λείψει ο πατέρας μου! Κι έπρεπε να μεγαλώσω πολύ για να καταλάβω πόσο μου ‘λειψε ο πατέρας μου… Αυτό το σύμβολο, αυτή τη στήριξη του αρσενικού. Κι εκεί, ίσως έχετε δίκιο, το ζητούσα αυτό στις σχέσεις μου, αυτόν τον άνθρωπο που θα ήτανε δίπλα μου. Όχι ότι δεν το βρήκα, προς θεού.
- Μόλις είχα κλείσει τα 19 όταν ξεκίνησα την διαδρομή μου που, σίγουρα, αυτά τα πρώτα χρόνια, μέχρι τα 25, τα 27, θα είχα κάνει τις τρέλες μου. Τις οποίες, όμως, δεν έκανα. Πώς να στο πω, βρε παιδί μου, θα ήθελα να είχα πιάσει ένα μικρό στούντιο, ένα μικρό διαμέρισμα, να ζω μόνη μου, να είχα τη ζωή μου, τη ζωή που θα ‘χε μια οποιαδήποτε άλλη νέα κοπέλα της ηλικίας μου. Ενώ εγώ, έφυγα από την μάνα μου και πήγα στον άντρα μου. Από την άλλη, κάθομαι και σκέφτομαι και λέω: Ποιος άλλος είχε αυτά τα «δώρα» από τη ζωή, που πήρα εγώ; Για σκέψου η ζωή να μην μου τα ‘χε «στερήσει» όλα αυτά, και να έκανα μια ζωή που θα ήταν βαρετή… Που θα ήταν μια ζωή που δεν ζηλεύει κανείς.
- Ήμουνα πάντα διαθέσιμη σε αυτό που θα φέρει η ζωή, παρόλο που ήμουν κι ένας κλειστός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν «φώναζα» ποτέ. Δεν ήμουν ιδιαίτερα επικοινωνιακή, δεν ανοιγόμουν πολύ σε παρέες ή σε κοσμικότητες. Αυτό, όμως, που με κρατούσε στο να μην εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο, με έκανε να ακούω, να ψάχνω, να διαβάζω, να μπορώ να παίρνω ερεθίσματα, και έτσι, αργότερα, να με βρίσκουν τα πράγματα «διαβασμένη». Σαν να ετοίμαζα τον εαυτό μου, στο να του συμβούν άλλα πράγματα. Γιατί ψαχνόμουν.
Διαβάστε επίσης: Ελένη Βιτάλη: «Θεωρώ ότι είναι λίγο ψυχολογικό το θέμα της Χαρούλας Αλεξίου»
- Ο καλλιτέχνης αυτό πρέπει να κάνει: Να προχωράει. Πρέπει να σπάει το πλαίσιο, κι αν τον ερεθίζουν άλλα πράγματα πρέπει να τα δοκιμάζει. Ε, κι άμα σπάσεις και τα μούτρα σου, τα ‘σπασες. Αλλά αυτό έχει αξία για μένα: Το να πάω παρακάτω. Ξέρεις, με το να ανοίγουμε πόρτες και να μπαίνουμε σε σκοτεινά, άγνωστα δωμάτια, μπορεί να μας αποκαλυφθούν καταπληκτικά πράγματα. Μπορεί, απ’ την άλλη, να βρούμε και ένα τέρας μπροστά μας. Αλλά και μόνο το ότι δεν έμεινες στα ίδια και στα ίδια, είναι σημαντικό… Άλλωστε, ό,τι έχω κάνει μέχρι τώρα, εκεί είναι. Κι όποιος θέλει να πάρει χαρά και ευχαρίστηση, εκεί είναι και το ακούει. Από εκεί και πέρα, έχω και το δικαίωμα και την υποχρέωση στον ανήσυχο εαυτό μου να δοκιμάσει πράγματα, να παίξει. Αυτό θέλω να κάνω. Όποτε έχω το κέφι να το κάνω.
- Ακούω μουσική ανάλογα με την διάθεσή μου. Μπαίνω στο Spotify και διαλέγω. Ας πούμε, σήμερα το πρωί, προτού συναντηθούμε, ξύπνησα και άκουγα Nicola Piovani. Άλλη στιγμή θα ακούσω blues, άλλη στιγμή κάποιους καλλιτέχνες που δεν τους έχω παρακολουθήσει πολύ και τους ανακαλύπτω τώρα – συνήθως ακούω μουσική που μου κάνει παρέα στο σπίτι, είτε για να διαβάσω, είτε για να κάνω κάποια δουλειά, είτε καθώς είμαι στον υπολογιστή μου… Τέτοιες, ήσυχες μουσικές.
- Έχω στη ζωή μου φίλους. Δηλαδή, ανθρώπους που μπορείς να τους μιλήσεις και να σε καταλάβουν. Είμαι τυχερή σ’ αυτό! Κι υπάρχουν και άνθρωποι που με ξέρουν, χωρίς να το ξέρω ότι με ξέρουν. Πολλές φορές λέμε «δεν με καταλαβαίνεις, δεν ξέρεις…», αλλά ο άλλος και σε καταλαβαίνει και σε ξέρει, άσχετα αν δεν σου κάνει τα χατίρια.
- Πάντα ήμουν ανοιχτή στους ανθρώπους. Ήμουνα -και είμαι- ο άνθρωπος που ήθελα να έχω ένα ανοιχτό σπίτι, να μαγειρεύω στους φίλους μου, να έρχονται και να περνάμε όλη την Κυριακή μαζί…
- Έχουν υπάρξει πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή μου. Αλλά κοίτα που είμαστε τώρα…
- Ο άνθρωπος όταν μεγαλώνει, όταν ωριμάζει, πρέπει να απελευθερώνεται. Από φόβους. Πρέπει να αναγνωρίζει τον εαυτό του.
10 + 1. Θα ευχόμουν στο μέλλον όλοι οι άνθρωποι να έχουν έναν τόπο. Έναν τόπο με αγάπη και ειρήνη. Δεν είμαστε καλά όταν δεν είναι ο άλλος καλά. Αυτό που ζούμε -κι όσο πάει γίνεται και χειρότερο-, δείχνει πως δεν έχουμε μάθει τίποτα. Με φοβίζει πάρα πολύ το ότι συνηθίσαμε τη φρίκη. Την κοιτάς απ’ τον καναπέ σου, και συνηθίζει το μάτι σου, συνηθίζει η ψυχή σου να ζει μ’ αυτό. Και εσύ να μην κάνεις τίποτα…
Info:
Ο δίσκος «Reworks» κυκλοφορεί στα φυσικά και ψηφιακά καταστήματα από την «Estia Recordings» και την «Minos EMI, a Universal Music company».
Περιοδικό OMIKRON, Ιούλιος 2024
