Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ένας μαλλιαρός νεαρός με γυαλιά μυωπίας από χοντρούς φακούς, πέρασε την πόρτα της εφημερίδας ΝΕΑ του Λονδίνου και ζήτησε δουλειά. Ο εκδότης τον κοίταξε και με το γνωστό σαδιστικό του χιούμορ πήρε μια Polaroid Instant Camera, απ’ αυτές που εμφάνιζαν τη φωτογραφία σε ένα λεπτό, και του είπε: «Πήγαινε βγάλε φωτογραφίες εδώ [του έδωσε διεύθυνση] και όταν επιστρέψεις τα λέμε…» Χωρίς δισταγμό, ο νεαρός πήρε την κάμερα και έφυγε χωρίς να πει λέξη. Ο εκδότης έμεινε άναυδος… Ήταν δυνατόν; «Κάτι μου λέει ότι θα τα καταφέρει αυτό το παιδί… έχει αυτή τη σπίθα στα μάτια και ας φοράει χοντρούς φακούς… και δείχνει αυτό το μεράκι που κάποτε είχα κι εγώ», είπε στο υπόλοιπο προσωπικό. Και ο Χρύσανθος Χρύσανθου, όχι μόνο τα πήγε μια χαρά με την πρώτη του αποστολή, αλλά έγινε στην πορεία ο πιο επιτυχημένος φωτορεπόρτερ των διασήμων της εποχής.
* Ο Χρύσανθος Χρυσάνθου απεβίωσε την περασμένη Τρίτη και το Down Town αναδημοσιεύει σήμερα -τιμής ένεκεν- τη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει το 2016, στην οποία αφηγήθηκε στιγμές της συναρπαστικής ζωής του.
Έτσι άρχισαν όλα
«Το 1971 έφυγα για σπουδές στην Αγγλία. Γράφτηκα στο London School of Journalism, γιατί από μαθητής μου άρεσε να γράφω σε εφημερίδες. Έστειλα επιστολές σε διάφορα περιοδικά προτείνοντας τους συνεργασία. Απ’ τα πρώτα που ανταποκρίθηκαν ήταν το γαλλικό “Telestar”. H πρώτη μου συνέντευξη ήταν με τον Stevie Wonder για λογαριασμό του ελληνικού “ΦΑΝΤΑΖΙΟ”. Στη σκηνή έμοιαζε με αφηνιασμένο άλογο. Δεν σταματούσε με τίποτα. Όταν τον συνάντησα στο καμαρίνι, μου είχε κάνει εντύπωση που του κρατούσαν το χέρι για να υπογράψει αυτόγραφα. Δεν γνώριζα ότι ήταν τυφλός. Ήμουν στις αρχές και δεν ήξερα πολλά για τον καλλιτεχνικό χώρο. Ούτε μιλούσα πολύ καλά αγγλικά. Μια απ’ τις πρώτες μου συνεντεύξεις, ήταν με τον ηθοποιό Alan Bates. Πήγα, λοιπόν, με τις ερωτήσεις μου γραμμένες σ’ ένα χαρτί. Όταν τελειώσαμε, με χτύπησε φιλικά στον ώμο και μου είπε: “Κατάλαβες τι σου έλεγα;”. Γιατί το να συνομιλήσεις μ’ έναν ηθοποιό του επιπέδου του Alan Bates, δεν συγκρινόταν με εκείνο των τραγουδιστών της pop. Θυμάμαι όταν είχα πάει στο σπίτι του Christopher Lee. Είχε μια βιβλιοθήκη σχεδόν 10 μέτρα. Όταν του έδειξα το “ΦΑΝΤΑΖΙΟ”, τον ρώτησα: “Do you speak Greek?” και μου απάντησε: “Βεβαίως κ. Χρυσάνθου και μιλώ ελληνικά”. Μετά, έφερε μπροστά μου την Ομήρου Ιλιάδα και μου ζήτησε να τον εξετάσω, απαγγέλλοντάς μου τους πρώτους στίχους. Εγώ πάλι, ούτε που τους θυμόμουν».
Οι Jackson 5 ποζάρουν με το ΦΑΝΤΑΖΙΟ με εξώφυλλο τη Χάρις Αλεξίου
Στο τρέξιμο
«Συνήθως συναντούσα τους καλλιτέχνες στα σπίτια τους, ενώ ορισμένοι απ’ αυτούς ήθελαν να πάμε πρώτα για φαγητό. Όπως ο Roger Moore. Τον περίμενα σ’ ένα πανάκριβο εστιατόριο μαζί με τον ατζέντη του. Τη στιγμή που με ρώταγε τι θέλω να παραγγείλω, ήρθε από πίσω μου ο Roger Moore και απάντησε για μένα: “Ούζο”. Ήταν ένας άνθρωπος με καταπληκτικό χιούμορ. Σίγουρα, δεν ήταν εύκολο να πάρεις συνέντευξη από αυτές τις προσωπικότητες. Το “κλειδί” ήταν η επιμονή. Χρειαζόταν να το πολεμάς, χωρίς να χάνεις την αξιοπρέπειά σου. Οι Άγγλοι δημοσιογράφοι ήταν πιο συντηρητικοί. Όταν κάποιος τους έλεγε πως δεν δίνει συνεντεύξεις, το σέβονταν. Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ… Τις θαυμάστριες που έστελναν τα εσώρουχά τους στον Tom Jones ή που περίμεναν καρτερικά για ένα φιλί του στο στόμα; Είχα συναντήσει και τον Muhammad Ali στο Hilton, αλλά δεν του πήρα συνέντευξη. Μου είχε κάνει εντύπωση ο σωματότυπος του. Μια γροθιά να σου έριχνε, ήταν αρκετή. Με πλήγωσε πολύ όταν είδα σε τι κατάσταση μπήκε στο νοσοκομείο. Γι’ αυτό λέω πως η πυγμαχία είναι ένα βάρβαρο άθλημα. Πίστευε, όμως, πολύ στον εαυτό του και αυτό δεν μου άρεσε. Την ίδια αίσθηση μού άφησε και ο Elton John, σε αντίθεση με τους Abba, που ήταν ντροπαλοί. Ιδιαίτερα σεμνός ήταν και ο Paul McCartney. Όταν τον ρώτησα γιατί άφηνε την κόρη του Stella να δουλεύει σε μια μπιραρία στην Baker Street, μου απάντησε: “Για να μάθει να εκτιμά τα χρήματα”. Δεν το είχα αναφέρει στη συνέντευξή μας τότε, αλλά είχε αποφασίσει να γίνει χορτοφάγος σ’ ένα οικογενειακό ταξίδι του στην Ουαλία. Όταν είδαν μερικά προβατάκια στους λόφους, η σύζυγός του Linda γύρισε και του είπε: “Δεν είναι κρίμα να τα σφάζουμε;”».
Παρέα με τον Elton John
Οι The Jackson 5 και η Χαρούλα
«Έδιναν για πρώτη φορά συναυλία στο Wembley. Παρόλο που απαγορευόταν, εγώ ανέβηκα στη σκηνή και έβγαζα φωτογραφίες. Μόλις με είδε ο πατέρας τους, ο οποίος ήταν και ο μάνατζερ τους, μου ζήτησε να πάρω τις φωτογραφίες την επόμενη μέρα στο ξενοδοχείο -προτού αναχωρήσουν- και να με πληρώσει 300 λίρες. Η συναυλία, όμως, τέλειωνε στις 23:00. Έφυγα, αμέσως, για να πάω να εμφανίσω τις διαφάνειες στο μοναδικό εργαστήρι που ήταν ανοικτό τέτοια ώρα. Για να προλάβω έτρεχα τόσο πολύ, που με σταμάτησε η Αστυνομία. Τελικά, κατάφερα να είμαι εγκαίρως στο InterContinental. Τότε, ζήτησα από τον πατέρα τους να μου παραχωρήσουν μια συνέντευξη, όπως έκαναν πριν από μένα δεκάδες δημοσιογράφοι και πήραν αρνητική απάντηση. “Ό,τι θες”, μου είπε. Όταν τους έδειξα το “ΦΑΝΤΑΖΙΟ” με τη Χαρούλα Αλεξίου στο εξώφυλλο, μου είπαν: “Ωραία κοπέλα” και πόζαραν μαζί του. Ο Michael Jackson πρέπει να ήταν 16 χρονών. Παρόλο που ήταν ντροπαλός, ξεχώριζε».
Με τον Paul McCartney
Ο Άγγλος μουσικός David Essex
Η περιπέτεια με τους Rolling Stones
«Ήταν γύρω στη δεκαετία του ‘80. Τον Mick Jagger τον είχα πετύχει σε διάφορες συναυλίες και είχαμε φιλέψει. Μετά τη συναυλία τους, είχαμε καταλήξει σε μια δισκοθήκη. Δεν τους άρεσε, όμως, πολύ ο χώρος. Κάποια στιγμή, πήρε τηλέφωνο το συγκρότημα που είχε ανοίξει προηγουμένως τη συναυλία τους. Εκείνοι περνούσαν πολύ καλά εκεί που βρίσκονταν, οπότε αποφασίσαμε να πάμε να τους βρούμε. Ο οδηγός, όμως, της λιμουζίνας τους δεν ήταν πουθενά. Τότε, με ρώτησε ο Mick Jagger εάν είχα αυτοκίνητο. Εγώ, οδηγούσα ένα Hillman Minx, το οποίο είχα αγοράσει για 50 λίρες και το είχα βάψει με το χέρι. Όταν το αντίκρισε ο υπεύθυνος της δισκοθήκης, δεν με άφηνε να το παρκάρω απ’ έξω. Δεν πίστευε ότι σε αυτό θα έμπαιναν οι Rolling Stones. Εκείνη την ώρα βγήκαν και άρχισαν να στοιβάζονται στο αυτοκίνητο, καθώς είχαν μαζί τους και κάποιους φίλους τους. Ούτε που ξέρω πόσοι μπήκαν μέσα. Έβλεπα μόνο πόδια να βγαίνουν απ’ τα παράθυρα. Στη διαδρομή, μας σταμάτησε ένας αστυνομικός έξω από το Harrods και με ρώτησε αν ήξερα πόσοι ήταν μέσα στο αυτοκίνητο. Του απάντησα: “Δεν ξέρω, αλλά μέσα είναι οι Rolling Stones”. Εκείνοι από μέσα τον έβριζαν, γιατί ήταν μεθυσμένοι. Ο αστυνομικός επέμενε. Έτσι αναγκάστηκαν οι φίλοι τους να κατέβουν και να πάρουν ταξί».
Ο Χρύσανθος Χρυσάνθου με τον Βρετανό ηθοποιό Malcolm McDowell
Ο Χρύσανθος Χρυσάνθου παίρνει συνέντευξη από την Jane Fonta
Οι Led Zeppelin
«Ήταν το συγκρότημα που πραγματικά αγαπούσα. Ήθελα πολύ να γνωρίσω τον τραγουδιστή τους, τον Robert Plant, ο οποίος έμενε σε μια φάρμα σ’ ένα χωριουδάκι έξω από το Birmingham. Κάναμε συνέντευξη για το “ΦΑΝΤΑΖΙΟ”. Μου είχε πει για τις διακοπές που ήθελε να κάνει στην Ελλάδα κι εγώ του πρότεινα να επισκεφθεί τη Ρόδο. Κατά την παραμονή του στο νησί, είχε ατύχημα με το αυτοκίνητο που είχε νοικιάσει και έπεσε σ’ έναν γκρεμό, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και να αναγκαστεί να ακυρώσει την περιοδεία του στην Αμερική, χάνοντας αρκετά εκατομμύρια. Εν τω μεταξύ εγώ πήγα να εμφανίσω το φιλμ, αλλά δεν βγήκαν οι φωτογραφίες. Οπότε, αναγκαστικά έπρεπε να πάω ξανά στο σπίτι του. Όταν πήγα μετά από δέκα μέρες, με περίμενε με μια καραμπίνα. Του είπα: “Τι φταίω; Έχεις τόσα εκατομμύρια και δεν βρήκες καλύτερη εταιρία να νοικιάσεις αυτοκίνητο;”. Τότε, μου ζήτησε ως χάρη να βάλουμε αγγελία στο περιοδικό για να βρει το περιδέραιο που είχε χάσει στο ατύχημα. Για πολλά χρόνια, στις 20 Αυγούστου, ημέρα των γενεθλίων του, του έστελνα ένα μπουκάλι ρετσίνα. Την είχε δοκιμάσει στη Ρόδο και του άρεσε πολύ».
Ο Αμερικανός τραγουδιστής, ποιητής και ηθοποιός Art Garfunkel
Με τον Αμερικανό ηθοποιό Lee Marvin
Ο κυπριακής καταγωγής George Michael στον φακό του Χρύσανθου Χρυσάνθου.
Οι Ελλαδίτες καλλιτέχνες και η φιλία με τον Νταλάρα
«Η Βουγιουκλάκη σε σκλάβωνε πριν καν τη γνωρίσεις. Απ’ το τηλέφωνο, μου μιλούσε λες και με ήξερε χρόνια. Αίσθηση μου είχε κάνει και η Μαρία Φαραντούρη. Ήταν τόσο απλός άνθρωπος… Τον Γιώργο Νταλάρα τον συνάντησα για πρώτη φορά το 1976, όταν είχε έρθει στην Αγγλία με τη Βίσση και την Αλεξίου. Είχαμε πάει μαζί για να ελέγξει την ακουστική του Rainbow Theatre. Εκείνη την ώρα έδινε συναυλία ο Bob Marley. Αρκετά χρόνια αργότερα, ξαναήρθε για δυο συναυλίες στο Amber Hall. Καθώς έβγαζα φωτογραφίες, άκουσα τη φωνή του να σπάζει. Στην αρχή νόμισα ότι είχαν κάποιο πρόβλημα τα ηχεία. Μετά τη συναυλία πήγαμε στο σπίτι που είχε δίπλα ο Βαγγέλης Παπαθανασίου. Ο Γιώργος ήταν πολύ στεναχωρημένος, γιατί την επόμενη μέρα είχε τη δεύτερη του συναυλία. Έτσι, τηλεφώνησα στον γιατρό του Tom Jones. Λίγο προτού ξεκινήσει η συναυλία, ήρθε και του χορήγησε μια φαρμακευτική αγωγή για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Έκτοτε, γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Η ψυχοσύνθεσή μας είναι ίδια. Δεν πίνουμε, δεν καπνίζουμε, τρώμε λιτά και κοιμόμαστε νωρίς. Ο Γιώργος είναι πολύ σεμνός και αυστηρός σε ό,τι έχει να κάνει με τη δουλειά του. Τον είχε ενοχλήσει όταν γράφτηκε ότι εκμεταλλεύτηκε την Κύπρο για να κάνει όνομα. Ο ίδιος είχε κάνει τόσες πρόβες για εκείνη τη συναυλία στο Wembley. Είχε φέρει τόσο κόσμο. Τη Μελίνα Μερκούρη, τους αδελφούς Κατσιμίχα, τον Georges Moustaki. Η σύζυγός του Άννα, παρόλο που είχε ανεμοβλογιά, συντόνιζε τη συναυλία. Δεν ήταν και λίγο να οργανώσεις συναυλία στο Wembley. Ο Γιώργος το έκανε επειδή αγαπούσε την Κύπρο. Είναι ένας άνθρωπος με ευαισθησίες».
Ο ηθοποιός Christopher Lee
Με τον Muhammad Ali
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη
Η επιστροφή
«Το 2006, μετά από 35 χρόνια, αποφάσισα να επιστρέψω στην πατρίδα μου, που τόσο μου είχε λείψει. Η δημοσιογραφία είναι ένας έρωτας, αλλά δεν είναι εύκολη δουλειά. Οι πειρασμοί είναι πολλοί. Είχα μπροστά μου ό,τι ναρκωτικό μπορείς να φανταστείς, αλλά δεν κάπνισα ούτε ένα τσιγάρο. Εργαζόμουν πολλές ώρες και κοιμόμουν ελάχιστα, μιας και παράλληλα έκανα ραδιόφωνο και έβγαζα φωτογραφίες για την Τράπεζα Κύπρου, τη Λαϊκή, την κυπριακή Υπάτη Αρμοστεία και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας. Παρόλο που η δημοσιογραφία δεν είναι προσοδοφόρο επάγγελμα για όλους, εγώ δεν έχω παράπονο. Πάντα έπαιρνα περισσότερα λεφτά απ’ όσα ήθελα. Τώρα, διατηρώ το Chrys Chrysanthou PhotoStudio στη Λεμεσό, αλλά για μένα η δημοσιογραφία είναι πιο ενδιαφέρουσα από τη φωτογραφία. Ο φωτογράφος βγάζει μια φωτογραφία και φεύγει. Ο δημοσιογράφος, όμως, μπαίνει μέσα στην ψυχή του άλλου».
Ο Ελλαδίτης συνθέτης Vangelis
O ηθοποιός Telly Savalas
