Οι κίνδυνοι του καθημερινού, η τηλεόραση, ο έρωτας, τα παιδικά της χρόνια στο χωριό, το θέατρο και το περιστατικό με τα social media. Η αγαπημένη των τηλεθεατών «Μελίνα» απ’ το «Μπρούσκο» του ΑΝΤ1 μιλάει για όλα όσα απασχολούν το σήμερά της.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
ΤΟ «ΜΠΡΟΥΣΚΟ» ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
«Ανακοινώθηκε τις προηγούμενες ημέρες ότι η σειρά θα πάει, μάλλον, ακόμα μία σεζόν, οπότε οι τηλεθεατές θα το παρακολουθήσουν και για τέταρτη χρονιά. Το “Μπρούσκο” είναι μία υπέροχη δουλειά που τη γυρίζουμε με πολλή χαρά αλλά και κόπο. Δεν είναι, εξάλλου, εύκολα τα καθημερινά 15ωρα γυρίσματα. Έχουμε δεθεί με τα παιδιά, κάποιοι έχουμε γίνει και φίλοι, αλλά οι συνθήκες δεν είναι πάντα ιδανικές ούτε εύκολες. Στο καθημερινό μπορούν να συμβούν τα πάντα σεναριακά, δεν σε δεσμεύει ως ρόλο. Μπαίνουν και βγαίνουν χαρακτήρες πολύ εύκολα. Νομίζω ότι μπορούμε να δούμε ακόμη πολλά πράγματα.
Προσωπικά πιστεύω ότι για έναν ηθοποιό το καθημερινό μπορεί να είναι και μία παγίδα. Με την έννοια ότι μπορεί να σε συνηθίσει ο κόσμος να κάνεις έναν και μόνο χαρακτήρα. Αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο να μη σου εμπιστεύονται μετά διαφορετικούς ρόλους. Είναι παγίδα η μανιέρα. Μετά, παύεις να νιώθεις δημιουργικός. Θα έπαιρνα το ρίσκο να φύγω από κάτι επιτυχημένο και να πάω σε κάτι καινούριο που, μπορεί να είναι αβέβαιο, αλλά θα με πήγαινε παρακάτω καλλιτεχνικά. Τώρα ξεκίνησα και τώρα θα δείξω τι μπορώ να κάνω.
Μου αρέσουν οι εναλλαγές και οι προκλήσεις. Απ’ την άλλη, το θέατρο έχει άλλη μαγεία. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική από την προηγούμενη, κι ας παίζεις το ίδιο έργο. Επηρεάζεσαι από το κοινό και αλληλεπιδράς, υπάρχει επαφή και “συνομιλία”. Αυτό με γοητεύει πολύ. Το αγαπώ το θέατρο και θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό περισσότερο».
ΠΩΣ ΑΛΛΑΞΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ
«Τα τελευταία τρία χρόνια, λόγω της σειράς, αφιερώνω τον περισσότερο χρόνο μου στη δουλειά. Και πριν το “Μπρούσκο”, όμως, ήμουν όλη την ημέρα στη σχολή μου, πάλι δεν είχα πολύ ελεύθερο χρόνο. Η δημοσιότητα δεν άλλαξε την καθημερινότητά μου. Δεν έγινε κάποιο κοσμοϊστορικό γεγονός που να ανέτρεψε τα πάντα και να έγιναν όλα καλύτερα ή χειρότερα. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι με αναγνωρίζει ο κόσμος στο δρόμο. Σταματούν, με χαιρετάνε, μιλάμε λίγο και ως εκεί. Ο κόσμος με συγκινεί πολύ γιατί ταυτίζεται και παθιάζεται με αυτό που βλέπει. Μου αρέσει όταν μου κάνουν καλοπροαίρετα σχόλια – είτε είναι καλά είτε κακά. Στην αρχή δεν μου ήταν και τόσο εύκολο. Δεν περίμενα τόσο άμεσα εγκάρδιες και οικείες συμπεριφορές από ανθρώπους που δεν γνωρίζω. Μου έχει τύχει και να με βρίσουν, επειδή κάποιοι με έχουν ταυτίσει με την Μελίνα – κι εκείνη την περίοδο, μάλλον είχε κάνει κάτι που δεν τους άρεσε. Είμαι συγκρατημένη με όλα αυτά, ακόμη δεν είμαι τόσο άνετη, και όταν έρχεται ο κόσμος με μεγάλη λαχτάρα να με αγκαλιάσει και να με φιλήσει, ξεχνάω ότι με αναγνωρίζουν και με ξέρουν και λέω “ωπ, τι γίνεται εδώ;”.
Ποτέ δεν ένιωσα ως τώρα να με παρενοχλούν στην προσωπική μου ζωή, ούτε με κυνήγησαν ποτέ paparazzi να με φωτογραφίσουν. Ασχέτως με τις διάφορες φήμες που γράφονται κατά καιρούς… Αυτά δεν με ενοχλούν γιατί ακριβώς είναι φήμες. Δεν δίνω τροφή για τα προσωπικά μου γιατί δεν θέλω να εισβάλλουν εκεί. Έχω επιλέξει να μην απαντώ σε προσωπικές ερωτήσεις και δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να διαψεύσω ό,τι γράφεται ή λέγεται. Το τι πραγματικά συμβαίνει στη ζωή μου λίγοι το γνωρίζουν…».
Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΕ ΤΟ FACEBOOK
«Γενικότερα, με τα social media δεν είχα πάντα επαφή. Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι περισσότερο και μπορώ να πω πως μου αρέσει κιόλας. Κάποτε με το ζόρι έμπαινα κι έβλεπα. Σήμερα, χαίρομαι να μπαίνω στη σελίδα μου και να διαβάζω τα σχόλια του κόσμου. Είναι μία ωραία αλληλεπίδραση. Νιώθω πολλά, πέρα από χαρά και ευγνωμοσύνη για τη στήριξή τους. Μιλάω σε όλους όσο μπορώ κι όταν έχω χρόνο. Το κάνω με χαρά! Ωστόσο, τα social media εμπεριέχουν πολλούς κινδύνους. Πριν καιρό κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το όνομά μου, είχε φτιάξει ψεύτικο προφίλ ως άλλη “Ελένη Βαΐτσου” και προσέγγιζε κοριτσάκια μικρής ηλικίας, ζητώντας τους το τηλέφωνο και τη διεύθυνσή τους. Ενημερώθηκα από μία κοπέλα, που γνώριζε εν τω μεταξύ το πραγματικό μου προφίλ και μου είπε τι γινόταν. Σοκαρίστηκα κάπως με όλο αυτό και ενημέρωσα μέσω της σελίδας μου. Κάποιοι άλλοι φτιάχνουν προφίλ, χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες μου, το όνομα μου και γράφουν άκυρα σχόλια – ίσως το θεωρούν παιχνίδι. Είναι θλιβερό όλο αυτό. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και ειδικά από τους γονείς προς τα παιδιά. Πρέπει να υπάρχει πάντα μία επίβλεψη».
Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
«Η προσαρμογή μου εδώ δεν ήταν εύκολη. Από τη μία στιγμή στην άλλη εγκαταστάθηκα στην Κύπρο. Δεν είχα γνωστούς, φίλους, ήμουν εντελώς μόνη μου. Μέχρι να γνωρίσω κόσμο και να νιώσω άτομα δίπλα μου, πέρασε καιρός. Ένιωσα αρκετή μοναξιά. Από την άλλη, τα ωράρια ήταν τόσο δύσκολα, που ακόμα δεν έχω κυκλοφορήσει αρκετά, δεν έχω επισκεφθεί πολλά μέρη στην Κύπρο. Δυστυχώς, δεν έχω προλάβει να γνωρίσω καλά την Κύπρο… Βγαίνουμε μερικές φορές μετά τη δουλειά για φαγητό, αλλά συνήθως η κούραση είναι μεγάλη και προτιμώ να μένω σπίτι και να ξεκουράζομαι. Ο κόσμος στην Κύπρο είναι πιο ενθουσιώδης! Στην Ελλάδα θα σε δουν, θα σε χαιρετήσουν από μακριά τις περισσότερες φορές ή θα σου μιλήσουν λίγο. Ενώ στην Κύπρο οι περισσότεροι θα θελήσουν να σε αγκαλιάσουν, να σε φιλήσουν, να σου μιλήσουν για τη σειρά. Έχουν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης και πιο θερμό. Στην Αθήνα δεν με αναγνωρίζουν τόσο εύκολα, χάνομαι στο πλήθος και οι ρυθμοί είναι τόσο γρήγοροι που πολλές φορές δεν παρατηρούμε τον διπλανό μας.
Για τα όσα γράφονται και λέγονται τον τελευταίο καιρό, σε σχέση με εμένα, τη σειρά και την Κύπρο, δεν έχω να διευκρινίσω κάτι. Νομίζω πως δεν χρειάζονται επεξηγήσεις για όσους έχουν αφιερώσει λίγα λεπτά στο να δουν ολόκληρη τη συνέντευξη μου. Ανέκαθεν οι τίτλοι αποπροσανατόλιζαν και σκοπός τους ήταν να προκαλούν. Εντύπωση, βέβαια, μου κάνει πώς σοβαροί δημοσιογράφοι αναπαράγουν άρθρα χωρίς να ενδιαφέρονται για το αν αυτό που αντιγράφουν ισχύει».
ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΙ
«Είμαι αρκετά δοτική ως σύντροφος, αν και στην αρχή κρατάω άμυνες. Με προσέχω, δεν μου αρέσει να ανοίγομαι εύκολα. Δεν ερωτεύομαι κεραυνοβόλα αλλά στην πορεία, ανακαλύπτοντας τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Θέλω να δείχνει ο χρόνος. Όταν σιγουρευτώ κάπως για τον άλλο τότε ναι, είμαι 100% εκεί και δίνομαι απόλυτα. Μπορώ να δώσω τα πάντα και να χάσω και τα πάντα για τον έρωτα… Ο έρωτας είναι ρίσκο, που εγώ όμως θέλω να παίρνω – ακόμα κι αν κάποιες φορές δεν έχει αίσιο τέλος και καλή κατάληξη. Οκ, τι να κάνουμε; Όλα μέσα στη ζωή είναι. Ποτέ δεν είπα “δεν θα ερωτευτώ ξανά επειδή πληγώθηκα” ή “δεν θα τολμήσω να δώσω, επειδή ο άλλος μπορεί να μη δώσει το ίδιο, άρα θα χάσω εγώ”. Θέλω να το ζήσω. Απλά είμαι πολύ επιλεκτική και συγκρατημένη στην αρχή. Ίσως να φαίνομαι κάπως απόμακρη ή και ψυχρή. Πιστεύω πως ο έρωτας πρέπει να σε εξυψώνει. Αν νιώσω μίζερα ή μου προκαλεί ο άλλος ανασφάλειες και αρχίσω να χάνω τον εαυτό μου δεν θα αντέξω πολύ. Δίνω ευκαιρίες, αλλά απαιτώ σεβασμό και ξεκάθαρη συμπεριφορά. Ζηλεύω όταν με προκαλούν. Αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι στην Κύπρο αφιερώθηκα απόλυτα στη δουλειά και μου έλειψε η συντροφικότητα».
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ
«Δεν ήμουν πολύ ήσυχη, ούτε και ζωηρή όμως. Ακουγόμουν μέσα στο σπίτι. Μεγάλωσα στην επαρχία, στην Κάτω Τιθορέα, ένα χωριό κοντά στον Παρνασσό. Έζησα ευχάριστα και, κυρίως, ελεύθερα παιδικά χρόνια. Είχαμε επαφή με τη φύση, κάναμε βόλτες στις πλατείες, στα δάση, δεν κλειστήκαμε στα διαμερίσματα. Οι γονείς μας δεν μας κράταγαν μέσα. Το μόνο που στερήθηκα ήταν το σινεμά που πάντα λάτρευα. Θυμάμαι τις φορές που πήγαινα με τους δικούς μου στην Αθήνα, τους τράβαγα να πάμε κινηματογράφο. Κι ακόμα τον λατρεύω. Σαν τρελή έκανα! Οι γονείς μου με στηρίζουν σε ό,τι κάνω. Πέρασα στο πανεπιστήμιο και σπούδασα Οικονομικά. Όμως μου άρεσε το θέατρο και οι γονείς μου κατανόησαν την επιλογή μου αυτή. Δεν έπεσαν από τα σύννεφα δηλαδή, γιατί με έβλεπαν σε παραστάσεις που έπαιζα μέχρι τότε ερασιτεχνικά. Όπως δεν θα πέσουν και δεν θα εκπλαγούν, αν γίνει κάτι και επιστρέψω στα Οικονομικά. Καλώς ή κακώς, κάνω ένα επάγγελμα πολύ αβέβαιο και ανασφαλές. Δεν υπάρχει καμία σιγουριά. Αν δεν μπορώ να ζήσω από αυτό προτιμώ να επιστρέψω σε κάτι που έχω σπουδάσει, όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή η αλλαγή. Δεν είμαι διατιθεμένη να υπομείνω πράγματα και καταστάσεις που δεν με εκφράζουν, προκειμένου να μείνω σε αυτό τον χώρο».
