Έχοντας πάρει την απόφαση να περάσει το καλοκαίρι του στην Κύπρο -συν γυναιξί και τέκνοις- με αφορμή την βραβευμένη με πούλιτζερ παράσταση «Δείπνο με φίλους», ο αγαπητός πρωταγωνιστής δίνει τη δική του αλήθεια στον ορισμό της φιλίας, της οικογένειας και της εξέλιξης.
Από τον Γιώργο Πράσινο
Έχεις βρεθεί ποτέ σε δείπνο με φίλους όπου πέφτουν οι μάσκες, όπως συμβαίνει στην παράσταση;
Όχι, δεν μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε προσωπικό επίπεδο. Δεν έχω πάει σε κάποιο δείπνο, όπου να συμβεί η αποκαθήλωση των παρευρισκόμενων.
Έχεις φίλους καρδιάς;
Ναι, βέβαια. Υπάρχουν δύο μεγάλα κομμάτια στη ζωή μου. Το ένα είναι οι παιδικές μου σχέσεις, οι φίλοι που μεγαλώσαμε μαζί στη Θεσσαλονίκη μέχρι το 1998, τότε που κατεβαίνω στην Αθήνα και ξεκινά μια νέα πραγματικότητα. Τότε ξεκινά το δεύτερο κομμάτι, όπου ερχόμενος στην Αθήνα κάνω νέους φίλους -στο μεγαλύτερο ποσοστό μέσα από τη δουλειά- αλλά και κάποιες σημαντικές φιλίες εκτός χώρου. Έτσι, οι φιλίες μου ανήκουν στο πριν και το μετά της Θεσσαλονίκης.
Έχεις ζήσει περιστατικά όπου πρέπει να πεις την αλήθεια σε φίλο σου και εκείνος να θυμώσει; Και, πώς επανέρχεται τότε η φιλία;
Στο θέμα της αλήθειας, υπάρχει το timing. Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες, πρέπει να είναι έτοιμος o άλλος για να ακούσει τι έχεις να του πεις. Και πρέπει και εσύ ο ίδιος να έχεις σκεφτεί πάρα πολύ καλά τι θα του πεις.
Είσαι «ακουμπιστήρι» στα δύσκολα; Έχεις φίλους που θα «τρέξουν»;
Θέλω να πιστεύω πως είμαι. Καλό είναι να μιλάνε οι άλλοι για σένα, για το πώς στέκεις στα πράγματα. Όποτε μπορώ, και όσο μου επιτρέπεται, είμαι παρών. Οι φιλίες ανήκουν στις σχέσεις που αισθανόμαστε ως «οικογένεια». Αυτό είναι η περιουσία μας. Δεν αντιλαμβάνομαι περιουσία τα σπίτια ή τα λεφτά, αλλά τους ανθρώπους, τους φίλους και την οικογένειά μας.
Λέγοντας «οικογένεια», αυτό το καλοκαίρι θα παίξεις για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή με τη σύζυγό σου. Πώς είναι να παίζεις με την Άννα-Μαρία;
Σωστά, παίζουμε πρώτη φορά μαζί στο θέατρο. Είναι δύσκολο για μια οικογένεια, όπου και οι δύο γονείς κάνουμε την ίδια δουλειά, να είμαστε μαζί σε μια παράσταση γιατί, όταν μεγαλώνουμε παιδιά, δεν μπορούμε να λείπουμε και οι δύο από το σπίτι, τις ίδιες ώρες. Οπότε, είναι μια δύσκολη ιστορία, θέλει συγχρονισμό, στρατηγική και υποχωρήσεις. Είναι σαν μια μαθηματική εξίσωση. Φέτος, έτυχε η συνθήκη. Έτυχε τα παιδιά να έχουν μεγαλώσει, να είναι καλοκαίρι, με περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, ένα ωραίο έργο με καλούς συνεργάτες, με τον Γρηγόρη Βαλτινό που ξέρει το έργο.
Θα έχετε και τα παιδιά μαζί;
Ναι, θα έχουμε και τα παιδιά μαζί. Ήταν η μοναδική ευκαιρία που μας δόθηκε, το τολμήσαμε, και χαιρόμαστε που το κάνουμε. Και εύχομαι η παράσταση να επικοινωνήσει με το κοινό της Κύπρου. Το έργο το έφτιαξε ο Γρηγόρης Βαλτινός, και νομίζω πως έχει γίνει μια ωραία διανομή, με τους ανθρώπους της παραγωγής να έχουν πέσει με τα μούτρα από πάνω, με πολύ σεβασμό. Δεν έχω πάει ποτέ περιοδεία στην Κύπρο! Είναι ένα στοίχημα, με την έννοια της περιπέτειας και της περιέργειας. Είναι και η Εβελίνα Παπούλια ένας φοβερός άνθρωπος – δεν χρειάζεται να πω πόσο ταλαντούχα είναι! Είναι φοβερός συνεργάτης, και είναι τέλεια που είναι στη δουλειά. Το ίδιο θα έλεγα και για τον Λευτέρη Ζαμπετάκη, που είναι εξαιρετικό παιδί, ταλαντούχο, με αγάπη για το αντικείμενο. Είμαστε υπέροχη παρέα, και μακάρι να είχαμε και 10 Τάσους (σ.σ. Τρύφωνος) που επιμελείται την παραγωγή.
Συνήθως τα αντίθετα έλκονται. Τι είναι αυτό που έχει η Άννα-Μαρία και σε ελκύει;
Δεν είμαστε μόνο «ένα ζευγάρι» – είμαστε «οικογένεια». Είναι διαφορετικό πράγμα. Φτιάχνοντας την οικογένειά σου, ανακαλύπτεις το εύρος των δυνατοτήτων του άλλου. Δηλαδή, αν εγώ είμαι καλός κολυμβητής, θα το καταλάβεις όταν με δεις να κολυμπάω. Μέσα σε μια τέτοια συνθήκη, η Άννα-Μαρία μπόρεσε να σταθεί και να είναι ο στυλοβάτης της οικογένειάς μας. Είναι πιο οργανωτική και προγραμματισμένη από εμένα – εγώ είμαι πιο χύμα. Με πολύ ισχυρή μνήμη, πολλή αγάπη και αφοσίωση στα πράγματα, είναι ένας άνθρωπος που δεν αισθάνεται το αίσθημα της θυσίας και της υπέρβασης, γιατί έτσι είναι ως άνθρωπος. Συνεχίζω να την ανακαλύπτω ακόμη με τα χρόνια. Αισθάνομαι σαν ένας θεατής που τη βλέπω πώς εξελίσσεται και στέκεται σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Με τα υπέρ και τα κατά. Με τα λάθη μας, τις υπερβολές μας, με τα όλα μας. Οικογένεια δεν είναι μόνο ένα ζευγάρι με τα παιδιά. Συνηθίζω να λέω πως σε μια οικογένεια δύο άνθρωποι συναντιόνται, αλλά δύο χωριά μαζεύονται.
Τώρα που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά, πιάνεις τον εαυτό σου να γίνεται περισσότερο αυστηρός μαζί τους;
Μπα, δεν νομίζω. Αντιθέτως. Είμαι πιο ελαστικός. Παλαιότερα, ήμουν πιο αυστηρός. Επειδή έκρινα τα πράγματα με αυστηρά επαγγελματικούς όρους, δεν καταλάβαινα ότι αυτό που θεωρούσα προτέρημα ήταν και μειονέκτημα για τις ανθρώπινες σχέσεις.
Έχεις παραδεχτεί ότι έχεις κάποιας μορφής δυσλεξία…
Ήμουν και ακόμη είμαι – προφανώς δεν το έχω ξεπεράσει. Ασφαλώς, υπάρχουν μορφές και μορφές δυσλεξίας. Σε τι με έχει εμποδίσει; Έκανα τα πράγματα πιο αργά από τους άλλους, στο πρακτικό κομμάτι. Ήθελε μεγάλη προσπάθεια από μένα, η οποία δεν φαινόταν στο αποτέλεσμα, αλλά ήταν απαραίτητη για να δημιουργηθεί η αίσθηση της ευκολίας που είχε κάποιος άλλος. Εγώ ήθελα παραπάνω.
Άργησες σχετικά να παίξεις στην τηλεόραση – έγινε στα 33 σου. Ήθελες μόνο το θέατρο;
Ναι. Είμαστε μια γενιά που μεγαλώσαμε με την υπεραξία του θεάτρου. Στην Ελλάδα, το θέατρο έχει κυρίαρχο ρόλο, είναι η «μητέρα» του ηθοποιού. Στην Ιταλία, για παράδειγμα, δεν έχουν τόσο θέατρο όσο εμείς εδώ. Αντιθέτως, εμείς δεν έχουμε μεγάλη βιομηχανία θεάματος, άρα το θέατρο ευδοκιμεί, ακόμα και σαν τρόπος να δώσεις βήμα στην έκφρασή σου. Έτσι, τα πρώτα μου χρόνια ως ηθοποιός είχαν πολύ θέατρο, ήμουν ιδεολογικά αφοσιωμένος σε αυτό, και την τηλεόραση την φοβόμουν γιατί ήταν κάτι που δεν ήξερα, και δεν γνώριζα πώς θα λειτουργήσω σε αυτό τον χώρο. Ζορίστηκα πολύ ερχόμενος στην Αθήνα, και τότε, στα 33 μου, και ήδη 11 χρόνια ηθοποιός, ήρθε φυσικά η πρόταση να παίξω στην τηλεόραση. Με την παρότρυνση της φίλης μου, της Φαίης Ξυλά, πήρα την απόφαση να το τολμήσω. Έτσι, έπαιξα στο «Έτσι ξαφνικά» της Μιρέλλας Παπαοικονόμου, και από εκεί αγάπησα την τηλεόραση. Δεν το περίμενα! Πέρασα εξαιρετικά, με ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω. Ήμασταν μια νεανική παρέα τότε: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αιμίλιος Χειλάκης, Κωνσταντίνος Παπαχρόνης, Βικτώρια Χαραλαμπίδου κ.ά. Και από εκεί που τη φοβόμουν την τηλεόραση, άρχισα να την «επιδιώκω». Γιατί τότε συνειδητοποίησα πως οι άνθρωποι κάνουν τα πράγματα, και όχι το αντίστροφο!
Και φέτος βρίσκεσαι σε μια ωραία τηλεοπτική συγκυρία, το «Πέτα τη φριτέζα» στον ΑΝΤ1…
Όντως, η «φριτέζα» είναι μια ωραία συνάντηση. Είχα εννέα χρόνια να κάνω τηλεόραση. Η αλήθεια είναι ότι σε όλη την περίοδο της κρίσης ήταν δύσκολο να κάνεις τέτοιες καλές παραγωγές. Τώρα τα πράγματα παίρνουν έναν δρόμο ξανά και ήρθε η πρόταση που με χαροποίησε. Το ξεκίνησε o σκηνοθέτης Ανδρέας Μορφωνιός που, εκτός από καλός σκηνοθέτης, είναι και ένας αγαπημένος φίλος. Μαθαίνοντας αργότερα πως θα είναι και ο Γιάννης Μπέζος, που εκτιμώ αφάνταστα, ενθουσιάστηκα. Ο ρόλος μου είναι λίγο ξινούλης, δεν είναι ακριβώς η χαρά της ζωής, αλλά το κίνητρο ήταν να κάνω κάτι διαφορετικό.
Έχεις βγάλει χρήματα από την τηλεόραση;
Όχι, γιατί έχω κάνει λίγη τηλεόραση. Για να βγάλει κάποιος χρήματα, πρέπει να κάνει τηλεόραση αρκετά χρόνια, και συνεχόμενα. Δεν είχα αυτή την τύχη. Θέλω να πληρώνομαι από τη δουλειά μου, αλλά δεν έχω προτεραιότητα τα χρήματα. Προέχουν η δουλειά και οι άνθρωποι. Γιατί ξέρω ότι το υγιές και χαρούμενο περιβάλλον στη δουλειά, θα μου γλιτώσει τον ψυχίατρο. Η ζωή είναι μικρή για να περνάμε άσχημα! Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνουμε χαβαλέ ή δεν έχουμε υψηλά στάνταρντ ή πως δεν θέλουμε να κερδίσουμε τη συνέπεια στη σχέση μας με τον κόσμο.
Τώρα που τα budget έχουν πέσει, ισχύει ότι όποιος προσαρμόζεται εύκολα, αυτός είναι που επιβιώνει;
Αυτό είναι ένας κανόνας που λειτουργεί. Το θέμα είναι ποιο είναι το όνειρο της απέναντι όχθης. Μέχρι τώρα, ακουμπούσαμε στην υπερβολή του πάνω και του κάτω. Ναι, δεν έχουμε μια τηλεόραση που μπορεί να κάνει 42 σειρές τον χρόνο, όπως πριν την κρίση, αλλά και όχι 4 σειρές όπως γινόταν μετά κρίσης. Δεν είναι μια τηλεόραση που πληρώνει υπερβολικά χρήματα αλλά, από την άλλη, να μη φτάσουμε στο απόλυτο τίποτα. Πρέπει να ορίσουμε το μέτρο μιας αντικειμενικής εργασίας, για όλους τους ανθρώπους που ασχολούνται με τα θεάματα. Οι εποχές αλλάζουν, και καλούμαστε μέσα σε αυτές τις πολύ γρήγορες αλλαγές, να έχουμε τον κανόνα να επενδύουμε στο καινούριο που έρχεται, γιατί αλλιώς αυτό θα έχει ήδη παλιώσει. Στη νέα εποχή μπαίνουν πλατφόρμες, είμαστε μια χώρα με τόσα ταλέντα, ας μπούμε λοιπόν στο όχημα της εποχής!
Info: Η παράσταση «Δείπνο με φίλους», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Βαλτινού, με πρωταγωνιστές τους Παπούλια, Παπαχαραλάμπους, Μουρατίδη και Ζαμπετάκη, θα παρουσιαστεί στην Κύπρο από αρχές Ιουλίου. Εισιτήρια από το tickethour.com.cy και όλα τα ACS Courrier. Όλες οι παραστάσεις ξεκινούν στις 21:00. Μέρος των καθαρών εσόδων θα διατεθεί για τις «Αλκυονίδες».
