Η νέα πρωταγωνίστρια της επιτυχημένης σειράς του Alpha «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» είναι μόλις 25 χρόνων και θέλει να χαράξει τη δική της πορεία στο χώρο της υποκριτικής.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
Στο πρώτο μας τηλεφώνημα, μου μίλησε στον πληθυντικό. Δεν ήθελε να τον κόψει, αν και της το ζήτησα «για να ’μαστε πιο άνετοι». Τι κι αν είμαστε σχεδόν συνομήλικοι, η Φωτεινή ήταν αρκετά ντροπαλή απ’ την αρχή – απόρροια, ίσως, κι αυτό της μεγάλης της ευαισθησίας. Τη συνάντησα στα πλατό του «Mην αρχίζεις την μουρμούρα», του πιο επιτυχημένου, τα τελευταία χρόνια, σίριαλ του Alpha. Φέτος, άλλωστε, κάνει το ντεμπούτο της μπροστά από τις κάμερες. Αλλά δεν έχει μόνο έναν «ρόλο», αφού, παράλληλα με την υποκριτική, γράφει και τα σενάρια της σειράς. «Πολλά δεν ανέλαβες για αρχάρια;», της λέω χαμογελώντας. «Είναι μεγάλο το βάρος και η ευθύνη, αλλά δεν το βλέπω έτσι», μου λέει και κάθεται οκλαδόν σε μία καρέκλα. «Δημιουργώ και κάνω αυτό που μου αρέσει. Δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι τρομερά δύσκολο. Μου βγαίνει εντελώς αβίαστα. Πηγάζει από μέσα μου», καταλήγει και πίνει μία γουλιά από το μπουκάλι με το νερό της. Πριν ξεκινήσω να τη ρωτάω για τον ρόλο της, με προλαβαίνει. «Πρέπει πάντως να σου πω ότι έχω πολλά κοινά στοιχεία με τη Λένα που υποδύομαι. Δεν είναι κόντρα ρόλος από μένα».
Δηλαδή;
Είναι αυθόρμητη, δεν φοβάται να δείξει ποια είναι και τι θέλει. Είναι πολύ παρορμητική, ανώριμη σε κάποια θέματα και απίστευτα ώριμη κάπου αλλού. Επίσης, είναι αρκετά δοτικός και συναισθηματικός τύπος. Μοιάζουμε. Έτσι είμαι κι εγώ.
Εσύ, σε τι είσαι ανώριμη;
Ουουου, σε πολλά. Μπορεί να είμαι αρκετά πιο ώριμη σε ένα σοβαρό θέμα, σε μία έκρυθμη κατάσταση ας πούμε και σε κάτι απλό να κλατάρω. Τα πάω λίγο ανάποδα (γελάει). Ανάλογα με τις συνθήκες όμως.
Είναι ένα προσωπικό στοίχημα το να γράφεις και να παίζεις ταυτόχρονα στην πρώτη σου δουλειά;
Είναι κάτι που με κάνει χαρούμενη. Δεν το βλέπω σαν «στοίχημα». Ξέρω ότι θα τα καταφέρω. Ναι, είναι πρόκληση, αλλά δεν με λυγίζει αυτό. Πιο πολύ απολαμβάνω τη χαρά της δημιουργίας. Δεν είναι ότι έχω άγχος.
Τι σου αρέσει πιο πολύ; Το να γράφεις σενάρια ή να παίζεις έναν ρόλο;
Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Αγαπώ και τα δύο. Για να είμαι ειλικρινής, πάντα στη ζωή μου ήθελα να κάνω αυτό που θέλω, τη στιγμή που το θέλω.
Λίγο δύσκολο δεν είναι αυτό;
Ναι, αλλά πάντα το προσπαθούσα. Έμαθα να διεκδικώ τα όνειρα, τους στόχους, τις φιλοδοξίες, τα «θέλω» μου. Και προσπαθώ να τα κάνω πραγματικότητα. Γουστάρω πολύ αυτό που κάνω.
Θεωρείς ότι έχεις ταλέντο;
Ε, αυτό δεν θα το πω εγώ. Ας μιλήσουν οι άλλοι. Είναι νωρίς ακόμα για να μιλήσω για τον εαυτό μου. Ακόμα είμαι 25 χρόνων, έχω πολύ δρόμο μπροστά μου. Είμαι τυχερή πάντως που κάνω αυτό που κάνω σήμερα.
Την υποκριτική την αγάπησες μέσα από τους γονείς σου; Τον πατέρα σου, Θοδωρή Αθερίδη και τη μητέρα σου, Ελένη Γκασούκα;
Ναι, ξεκάθαρα. Από εκεί επηρεάστηκα. Είχα όλα τα ερεθίσματα από πολύ μικρή. Νομίζω φυσικό κι επόμενο ήταν να κάνω κι εγώ το ίδιο πράγμα.
Όχι, απαραίτητα. Κάποιο άλλο παιδί θα μπορούσε να μισήσει αυτή τη δουλειά, δεδομένου ότι του «έκλεβε» καθημερινές στιγμές από τους γονείς του, που δεν τους έβλεπε συχνά…
Ναι, καταλαβαίνω τι λες. Αυτό μπορεί να γίνει. Προσωπικά, όμως, δεν βίωσα ούτε μία στιγμή κάτι τέτοιο. Το θέατρο και η υποκριτική τέχνη είναι μία δουλειά αγάπης. Αυτό διδάχτηκα από τους γονείς μου και δεν θα γινόταν, σε καμία περίπτωση, να μισήσω αυτή τη δουλειά, επειδή δεν τους είχα όλη την ημέρα μαζί μου. Άλλωστε, πήγαινα συχνά στο θέατρο και ήμουν μαζί τους.
Μεγάλωσες, κατά κάποιο τρόπο, στα καμαρίνια;
Κάπως έτσι… Έχω πάει αμέτρητες φορές στις παραστάσεις των γονιών μου, στις πρόβες τους. Ξέρω από πολύ νωρίς πώς να συμπεριφερθώ όταν είμαι στο θέατρο. Ξέρω πότε να μιλήσω και πότε να σωπάσω, γιατί χρειάζονται ησυχία. Ξέρεις, όλα αυτά για μένα ήταν πολύ φυσιολογικά. Μπορεί να μην περνούσα αμέτρητες ώρες με τους δικούς μου στο σπίτι, αλλά βρισκόμασταν στο θέατρο. Όταν ένα παιδί μαθαίνει έτσι, δεν του μοιάζει παράξενο.
Έχεις γνωρίσει όλους τους stars του θεάτρου;
Ναι, από τα καμαρίνια πέρναγαν οι πάντες. Δεν θα σου πω ονόματα, ούτε θα ξεχωρίσω κάποιον. Αλλά τους γνώρισα όλους από μικρή. Ωραία ήταν.
Φοβάσαι τη σύγκριση ή ακόμα και την ταύτιση με τους γονείς σου;
Όχι, αυτό δεν γίνεται. Πώς να ταυτιστώ; Σε αυτό φταίει και ο τρόπος που με μεγάλωσαν και με ανέθρεψαν. Τι εννοώ; Όταν είσαι ακομπλεξάριστος και μεγαλώνεις το παιδί σου ελεύθερα, δεν υπάρχει ούτε το άγχος, ούτε ο φόβος, μήπως χάσει την προσωπικότητά του και ταυτιστεί μαζί σου. Οι γονείς μου είναι οι γονείς μου και εγώ είμαι εγώ. Η Φωτεινή.
Δεν εννοώ να συμβεί αυτό στην πραγματικότητα. Μιλάω για το τι μπορεί να πουν τρίτα άτομα, συγκρίνοντάς σε μαζί τους…
Ε, ας πουν ό,τι θέλουν. Δεν με αφορά. Δεν ασχολούμαι με το τι λένε οι άλλοι. Προτιμώ να κοιτάω τη δουλειά μου. Ζω ελεύθερα.
Δεν πιστεύεις ότι έχεις ένα παραπάνω προβάδισμα, σε σχέση με ένα άλλο παιδί της ηλικίας σου, που έχει τα ίδια όνειρα με σένα, λόγω των γονιών σου και των γνωριμιών που έχουν;
Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Πιστεύω πως όχι. Όλοι οι άνθρωποι, όμως, θεωρώ πως έχουν την τύχη τους. Όλα λειτουργούν σχεδόν ερήμην μας. Ό,τι είναι να γίνει γίνεται. Σε αυτή τη δουλειά που κάνουμε κρίνεσαι κάθε στιγμή. Αν κάνω κάτι λάθος, θα κριθώ – και μάλιστα αυστηρά.
Η τύχη βοηθάει;
Μόνο η τύχη θα έλεγα. Πιστεύω πολύ στην τύχη. Σκέφτομαι θετικά για να μου έρχονται θετικά.
Διατηρείς την παιδικότητά σου;
Ναι, την κρατάω. Μεγαλώνω, ωριμάζω, εξελίσσομαι. Από την άλλη, όμως, κρατάω τον παρορμητισμό που είχα ως παιδί.
Σου αρέσει να εκτίθεσαι;
Δεν το φοβάμαι πάντως. Το αν μου αρέσει, δεν το ξέρω ακόμα, είναι νωρίς.
Είσαι χαμηλών τόνων κορίτσι;
Όχι, καθόλου. Με τους φίλους μου και την παρέα μου είμαι λίγο φασαριόζα. Μπορώ να ανεβάσω τους τόνους. Κανονικών τόνων θα με έλεγα πως είμαι. Αλλά τους φίλους μου εγώ τους ξεσηκώνω (γελάει).
Η καθημερινότητά σου πώς είναι;
Έχουμε γυρίσματα πολύ συχνά και, παράλληλα, γράφω τα σενάρια. Έτσι κυλάει η μέρα μου. Είμαι μόνη μου όταν γράφω στο σπίτι και μετά πάω σε ένα πλατό γεμάτο κόσμο. Δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Το αγαπώ πολύ όμως.
Στην προσωπική σου ζωή, στον έρωτα, λειτουργείς διαφορετικά σε σχέση με τα επαγγελματικά σου;
Ναι, ξεκάθαρα. Καμία σχέση. Στα επαγγελματικά μου είμαι αρκετά συγκρατημένη. Σε ό,τι έχει να κάνει με το συναίσθημα, είμαι εντελώς αυθόρμητη.
Άρα και πληγωμένη από δυνατά συναισθήματα;
Όχι απαραίτητα. Ποτέ μου δεν φοβήθηκα τα δυνατά συναισθήματα. Ούτε τον έρωτα. Ούτε μήπως πληγωθώ.
Είναι αλήθεια ότι κάνεις ψυχοθεραπεία πολλά χρόνια;
Κάνω ακόμα και σήμερα. Με βοηθάει πολύ!
Γιατί το έκανες; Ο χωρισμός των γονιών σου έπαιξε ρόλο σε αυτή σου την απόφαση;
Θεωρώ άτοπο αυτό το ερώτημα. Και δεν θα ‘θελα να πάμε προς τα ‘κει. Σε ό,τι αφορά στο συγκεκριμένο, δεν υπάρχει λόγος για να ξεκινήσει κανείς ψυχοθεραπεία. Πρέπει να το κάνουμε όταν αισθανόμαστε έτοιμοι γι’ αυτό.
Κι όμως, οι περισσότεροι απευθύνονται σε έναν ειδικό, όταν έχουν ένα πρόβλημα…
Ναι, οι περισσότεροι καταλήγουν σε έναν ψυχολόγο με μία τέτοια αφορμή που λες, αλλά καταλήγουν να μην κάνουν ψυχοθεραπεία. Δεν πρέπει να πας να κάνεις ψυχοθεραπεία έχοντας έναν λόγο. Όταν θα πας, πίστεψέ με, θα βρεις άλλους χίλιους λόγους που θα δικαιολογούν την παρουσία σου εκεί. Όλοι μας έχουμε άπειρα «θέματα».
Και τελικά τι γίνεται; Λύνονται ή απλώς τα αναγνωρίζουμε και συμβιβαζόμαστε;
Τα αναγνωρίζεις, τα αποδέχεσαι και τα περιορίζεις. Βασικά αποενοχοποιείσαι. Κουλάρεις και λες «οκ, έχω αυτά τα θέματα. Δεν τρέχει και κάτι! Όλοι έχουμε τόσα». Όλοι έχουμε προβλήματα (χαμογελάει).
Χαμογελάς συχνά, Φωτεινή;
Συνήθως όταν ηρεμώ. Μέσα από την ηρεμία παίρνω τη χαρά! Ή με μια ωραία κουβέντα. Δεν αγχώνομαι, χαλαρώνω και κάνω σχέδια.
