«Με τον Φώτη ή θα κλάψεις ή θα γελάσεις», λένε οι φίλοι του υποστηρίζοντας ότι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που η αλήθεια είναι ζωγραφισμένη στα μάτια τους. Ανυπόμονος, αυθόρμητος, ειλικρινής, επίμονος, ευθύς, είναι μόνο μερικά από τα βασικά «συστατικά» του.
Από τον Κωνσταντίνο Χάμπαλη
Φώτη, είσαι χαρούμενος αυτή την περίοδο;
Προσπαθώ, μέσα στα τρεχάματα μου, τα λάθη μου, τες αντοχές μου να είμαι. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας, αλλιώς δεν παλεύεται. Θέλει θάρρος να είσαι χαρούμενος πια. Αυτό γίνεται συνήθως με μια εξάδα μπύρες και καλή παρέα. Με μια δωδεκάδα, βέβαια, όχι μόνο γίνεσαι χαρούμενος, αλλά χαζοχαρούμενος.
Βοήθησε σε αυτό η επιτυχία του «La pasta Pomilώri»;
Όχι, δεν μας αφήνουνε να καταναλώνουμε αλκοόλ στα γυρίσματα. Η αλήθεια είναι πως ακόμα δεν έχω βιώσει τη χαρά της επιτυχίας της σειράς. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, ίσως διότι δεν κυκλοφορώ, ίσως λόγω χρόνου, λόγω οικογένειας. Το θεωρώ πιο πολύ χρέος μου παρά κατόρθωμα.
Παρόλα αυτά, είσαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα;
Πότε δεν υπήρξα απόλυτα ευχαριστημένος με καμία εργασία μου. Πάντα θεωρούσα ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα. Είμαι, όμως, πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα της σειράς εξαιτίας της ομάδας. Και με τον Θεοδόση, τον σκηνοθέτη μας, που είναι η δουλειά του η «άσυλα» που λέμε και με τον Λώρη, τα βρίσκουμε χωρίς σχεδόν να μιλάμε που για μένα, αυτό, είναι το απόλυτο. Με την υπόλοιπη ομάδα ηθοποιών και συνεργείου έχουμε γίνει πια οικογένεια. Αυτό είναι ευλογία.
Δεν σου προκαλεί άγχος το γεγονός ότι πρέπει να είσαι συνεχώς update και alert;
Από την άποψη της συνέπειας των χαρακτήρων και της εξέλιξης ναι, ένα άγχος το βιώνεις. Από την άλλη, έχει ενδιαφέρον να κάθεσαι να φαντάζεσαι τι θα μπορούσε να συμβεί στους χαρακτήρες, ώστε να πας παρακάτω χωρίς να χάνεται το ενδιαφέρον.
Σε βοηθάει και ο Λώρης σ’ αυτό;
Ναι, γιατί αυτός αποφασίζει στο φινάλε. Πετάμε ιδέες, τις αναιρούμε, μπορεί να επικαλεστούμε και «σεναριακό» αδιέξοδο, κάποιες φορές, προκειμένου να βρεθούμε σε κάποια ταβέρνα για να δούμε τι θα γίνει παρακάτω, «πολύ δύσκολα τα πράγματα»!
Πώς μοιράζεται η δουλειά τώρα που μείνατε οι δυο σας; Ποιος οδηγεί την άμαξα;
Είναι «δικτατορική» η διαδικασία. Χρειάζεται κάποιος να έχει τον τελευταίο λόγο, αλλιώς δε βγαίνει. Όπως άλλωστε και ο σκηνοθέτης που πρέπει να αποφασίζει για όλα ανά πάσα στιγμή. Συνήθως μου αποστέλλεται από τον Λώρη μια σκαλέτα με την εξέλιξη, την περίληψη και τις σκηνές και εγώ προχωρώ με τους διαλόγους.
Πάντως, ο ρόλος του Φώτη δεν διαφέρει και πολύ από τον Φώτη; Ή όχι;
Σε κάποια σημεία έχουμε πολλά κοινά στοιχεία, όπως γίνεται και με άλλους χαρακτήρες. Από την άλλη, ψάχνεις να βρεις διαφορές και ομοιότητες και καταλήγεις στο να μην ξέρεις ακόμα ποιος πραγματικά είσαι, όποτε δεν μπορώ να σου απαντήσω αντικειμενικά.
Είναι δύσκολο, τελικά, να υποδύεσαι εσένα;
Υπάρχουν στιγμές που σοκάρεσαι κι εσύ ο ίδιος, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την αλήθεια σου.
Λειτουργεί ως βάλσαμο αυτό; Δηλαδή, υποδυόμενος κάποιος τον εαυτό του, έστω και εικονικά, προσθέτει στοιχεία στο χαρακτήρα του που ίσως στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν και θα ήθελε να αποκτήσει;
Το να «παίζεις», από μόνο του είναι θεραπευτικό. Είναι μια δουλειά που σε κρατά παιδί. Η προσωπικότητα του καθενός διαμορφώνεται μέχρι κάποια ηλικία, ανάλογα με το τι έχει βιώσει ο καθένας και τι κληρονομικά πάθη κουβαλά. Αργότερα, προσπαθείς να απαλλαχτείς απ’ όλα τα κακά και τα ελαττώματα που είσαι φορτωμένος, πόσο μάλλον να προσθέσεις καινούρια. Εκεί γίνεται το μπέρδεμα, πράγμα που χρειάζεται για να δουλεύουν οι ψυχολόγοι και να κινείται το χρήμα στην αγορά.
Ο Φωτειανός είναι ατίθασος, ιδιότροπος, ανυπόμονος, εκμεταλλεύσιμος, οξύθυμος, πεισματάρης και μονίμως αργοπορημένος. Ο Φώτης;
Ακριβώς το ίδιο! Αυτά είναι τα κοινά μας!
Ξέροντάς σε, μπερδεύομαι κάθε φορά που σε παρακολουθώ στην τηλεόραση. Δεν ξέρω πότε είσαι εσύ και πότε ο Φώτης. Έχω την εντύπωση ότι ο Λώρης δοκιμάζει τις δυνάμεις σου κι εσύ την υπομονή μας.
Δεν είσαι ο μόνος που μπερδεύεσαι κι εγώ μπερδεύομαι. Είναι φορές που λέω, «τώρα ποιος είμαι, ο Φώτης ή εγώ ο Φώτης;». Ο Λώρης ξέροντας με, βλέπει μια πτυχή του χαρακτήρα μου, που εγώ ίσως να μην δίνω σημασία και πάνω σ’ αυτή χτίζει, και λόγω της δικής μου παρόρμησης οδηγείται από μόνο του.
«Μου αρέσει να είμαι λίγο καλλιτέχνης πολυτελείας. Ξέρεις, χαλαρά», μου είπες στο παρελθόν. Κάτι το οποίο πιστεύω ότι δεν ανταποκρίνεται σε σένα. Ή τα φαινόμενα απατούν;
Όχι, ανταποκρίνεται στο έπακρον. Θέλω χρόνο και χώρο για να λειτουργήσω. Αν πάλι, λόγω παρορμητικότητας, κλείσω δύο¬-τρείς δουλειές χωρίς να το σκεφτώ, χωρίς να υπολογίσω ότι η μέρα έχει είκοσι τέσσερις ώρες και καταντήσω να τρέχω σαν τον Βέγγο. Ακόμα κι έτσι προσπαθώ να τρέχω χαλαρά.
Στη σειρά πάντως, ο Φώτης έχει ηγετικό ρόλο. Στην προσωπική σου ζωή; Ή οι ρόλοι, στο σπίτι, είναι εξ ημισείας με τη γυναίκα σου;
Κάμνω τα σάντουιτς, πλένω τα πιάτα, στρώνω τα κρεβάτια, καθαρίζω τες αυλάες, βγάζω τα σκουπίδια, λούζω τη μικρή, ΜΟΝΟ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΝΑ ΑΠΛΩΣΩ ΡΟΥΧΑ.
Τα παιδιά σου σε τι φάση βρίσκονται αυτήν τη στιγμή;
Σε μια αναθεώρηση του σύμπαντος. Τι είναι υπαρκτό και τι αθέατο. Ένεκα εφηβείας ο μεγάλος, προ εφηβείας η κόρη και βρεφηβείας η μικρή.
Αισθάνεσαι ότι λόγω δουλειάς και ωραρίων στερείς τον πατέρα τους;
Δεν έκλεισα να κάνω θέατρο φέτος εξαιτίας αυτού. Θέλω να περνώ χρόνο μαζί τους, όχι από υποχρέωση ως πατέρας, αλλά από προσωπική ανάγκη. Να τους βάζω φαΐ, να ξιμαρίζουν, να με νευριάζουν, να φωνάζω, να γελώ, να τα αγκαλιάζω, να τα φιλώ. Τα έχω ανάγκη για να είμαι καλά. Τις προάλλες ήμουνα μόνος στο σπίτι κι έγραφα και δεν μου έβγαινε τίποτε. Θέλω φασαρία τελικά, φωνές για να «δημιουργήσω». Παπά, παπά, παπά ΠΑΠΑΞΙΗΣΙΗ, έτσι ας πούμε!
Από την Γιούλη, το σύζυγό της;
Αφού σου είπα, κάνω δουλειές… (γέλια) Εκεί, ναι, χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο μαζί. Να πάμε κάπου μόνοι, αλλά δεν έχουμε που να αφήσουμε τη μικρή, ξέρεις κανέναν;
Από τον Φώτη, τον Φώτη;
Ο Φώτης να κάτσει στ’ αβγά του! Μια χαρά είναι. Προτεραιότητα έχουν άλλα πράγματα, ακόμα και στη δουλεία του, να είναι ολιγαρκής , να κάνει υπομονή και νέβε γκιβαααα, όπως λέει και ο Γιαννής.
Τι σου λείπει περισσότερο;
Η φύση. Την έχω περισσότερη ανάγκη πια, να κάτσω χαμέ να τζιηλιστώ μες τα χώματα, να τρέξω σ’ έναν κάμπο ώσπου να κουραστώ μαζί με τα παιδιά μου, όχι τώρα όμως γιατί πονώ το γόνατο μου, να κοιμηθώ στο ύπαιθρο, αυτά μου λείπουν!
Αισθάνθηκες ποτέ θύμα κάποιων καταστάσεων;
Βεβαίως, αλλά δεν παραπονιέμαι, πολλές φορές κάνω ότι δεν καταλαβαίνω καν. Απλά τιμολογείς τα πράγματα και προχωράς, άσε που βγαίνεις και σοφότερος.
Να σε ρωτήσω και κάτι άλλο; Γιατί δεν δίνεις εύκολα συνεντεύξεις;
Γιατί απλούστατα βαριέμαι, βέβαια στην πορεία δείχνει, όμως, να έχει πλάκα, δεν ξέρω, νομίζω δεν μου πάει κιόλας.
Θεωρείς ότι δεν έχεις κάτι προσωπικό να μοιραστείς με τον κόσμο; Πιστεύεις ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να μιλάει μόνο με τη δουλειά του;
Ο καθένας κουβαλά ένα σωρό έννοιες. Ποιος είμαι εγώ που θα απασχολώ τον κόσμο να διαβάσει μια συνέντευξη που δίνω ή λέω τι; Πράγματα που θα ξεχάσει το επόμενο λεπτό. Ο καλλιτέχνης πρέπει να μιλάει ή να μην μιλάει, μόνο όταν έχει κάτι να πει που θα έχει αντίκτυπο στην κοινωνία όπου ζει και εργάζεται, είτε ξεμπροστιάζοντας καταστάσεις, είτε ξεσκεπάσει τα κακώς έχοντα της εξουσίας, είτε για να διαφημίσει την επόμενη θεατρική παραγωγή του.
Δεν είναι λίγο βαρετό και μονότονο να μιλάει κάποιος για τη δουλειά του;
Εξαρτάται τι δουλειά είναι και πώς την παρουσιάζει και τι λέει. Νομίζω, πως όσα λιγότερα λες, τόσο το καλύτερο.
Αισθάνθηκες ποτέ να ασφυκτιάς επειδή έπρεπε να υπηρετήσεις την εικόνα του ρομαντικού ή του ανεξάρτητου;
Όχι, δεν υπήρξα ποτέ υπηρέτης καμιάς εικόνας. Άφηνα τα πράγματα να με οδηγούν. Έκοψε ο νους μου από μικρός και ήμουνα πάντοτε εγώ.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι κυπριακή τηλεόραση και εγχώριες παραγωγές δεν ερωτοτροπούν επιτυχώς. Το «La pasta Pomilώri», όπως και άλλες παραγωγές, δεν φαίνεται να την επικυρώνουν.
Αυτό, νομίζω, συμβαίνει παντού. Υπάρχει υλικό για κάθε γούστο. Σειρές ή ταινίες, που εγώ δεν αντέχω να βλέπω, για άλλους είναι αριστουργήματα. Και το αντίθετο. Το μόνο μυστικό που μπορώ να σκεφτώ για να έχει μια δουλειά αποτέλεσμα, είναι η αλήθεια και η αντίληψη. Που συνήθως κάποιος τα κουβαλά από το σπίτι του. Αν έχεις εσύ αλήθεια στην ψυχή σου, θα έχει και η δουλειά σου. Αν αυτό που θες να πεις βγαίνει από μέσα σου και δεν είναι σόου, σίγουρα θα τύχει εκτίμησης. Τώρα, να μιλήσουμε για νούμερα, δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτή είναι η φύση της αγοράς μας.
Περιέγραψε μου πώς έχει διαμορφωθεί αυτή τη στιγμή η ζωή σου.
Είμαι επί ποδός ακόμα και όταν δεν έχω τίποτα να κάνω. Από το πρωί μέχρι το βράδυ, επικρατεί ένας πανικός στο σπίτι, που κάποτε καταλαγιάζει, κάποτε οξύνεται, αλλά δεν μ’ ενοχλεί, συνήθισα, άσε που με κρατά και σε εγρήγορση.
Δεν μου λες, έχεις εξοικειωθεί με τον πόνο;
Επειδή σου είπα ότι πονώ το γόνατό μου; Εξαρτάται πoιο πόνο εννοείς. Με τον σωματικό, νομίζω κανείς δεν μπορεί να εξοικειωθεί. Με τον πόνο των θλίψεων, είναι άλλη ιστορία. Απλώς, πρέπει να τον δέχεσαι σαν την προσωπική σου σωτηρία. Έτσι, φτάνεις στα άκρα της ύπαρξης σου και αναμετριέσαι με τες αντοχές σου. Αλίμονο να μην πονούσαμε. Κανείς άνθρωπος δεν πέρασε χωρίς να πονέσει.
Με ποια άλλα συναισθήματα και συνθήκες που λυγίζουν τον άνθρωπο αισθάνεσαι ότι έχεις εξοικειωθεί;
Με κανένα. Λυγίζω με όλα, νευριάζω με πολλά από αυτά, αλλά κάνω υπομονή.
Η φράση που κουβαλάς πάντα μέσα σου;
Θάρρος.
Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση, η πρώτη εικόνα, ήχος, γεύση που θυμάσαι στη ζωή σου;
Τριών χρονών περίπου, μπορεί και τεσσάρων. Ένα πρωινό του Σεπτέμβρη να είμαι με το σώβρακο έξω στην αυλή, να μυρίζει ήλιος πάνω σε βρεμένα ρούχα, η μάνα μου να τα απλώνει και να τρέχουν τα νερά, να χτυπάει το κουδούνι του σχολείου και να μου λέει: «Αλόπως εν να φκουν διάλειμμα τωρά Φώτη μου, έπαιξε κουδούνι». Ήταν η πρώτη μέρα του αδελφού μου στο δημοτικό και έτρωγα «ποξαμάτιν».
Τι ονειρεύεσαι τώρα; Πώς σε βλέπεις σε δέκα χρόνια;
Ονειρεύομαι τις επόμενες μου δουλειές, μικρά όνειρα κατορθωτά. Μια παράσταση που θέλω να κάνω τον Οκτώβριο με ήρωες, άτομα με αναπηρία, ένα άλλο για εφήβους, τα τηλεοπτικά μας, και σε δέκα χρόνια με βλέπω να κάθομαι πάλι εδώ να σου δίνω συνέντευξη, καλά δεν είναι;
Τι από τα δύο κάνεις πιο συχνά: Φοβάσαι ή κλαις;
Δεν ξέρω, μακάρι να φοβόμουνα και να έκλαιγα συχνότερα, αλλά συνήθως νευριάζω. Μπορεί επειδή δεν έχω χρόνο να κλάψω. Πού χρόνος για να κλάψω, πότε; Παλιοζωή, ούτε να κλάψουμε δε μας αφήνει, αλλά θεωρώ το κλάμα ευεργετικό.
Τι φοβάσαι μη χάσεις μεγαλώνοντας;
Την ευλυγισία μου!
Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο στον κόσμο δίπλα σου;
Η μη παραδοχή της παράδοσης και της κουλτούρας μας, σαν κάτι το καταραμένο. Έχουμε δυτικοποιηθεί και έχουμε σκληρύνει. Χάσαμε την αγνότητα μας και την καλοσύνη μας. Υποτίθεται στείλαμε τόσο κόσμο να μορφωθεί και ήρθε χειρότερος. Γνωρίζω καθηγητές πανεπιστημίων που ξέρουν τα πάντα, αλλά είναι «κούφιοι». Βλέπουν τους φοιτητές αφ’ υψηλού. Έρευνες, διαλέξεις, γνώσεις, αλλά από ψυχή τίποτα. Η γενιά μου είναι όλοι κομπλεξικοί. Στην ίδια μοίρα και η πολιτική ηγεσία. Θέλεις να πετύχει το παιδί σου; Πρέπει να το βάλεις στους κύκλους τους. Στείλε το σε ιδιωτικό. Μετά θα πάει στο πανεπιστήμιο μαζί τους και όταν έρθουν θα είναι τα επόμενα golden boys yeeaah! Πας να βγεις από μια πάροδο στη λεωφόρο μεσημέρι με κίνηση και δεν σταματά κανείς. Κοιτάνε μπροστά σαν ζόμπι. Παλιά, σταμάταγε ο πρώτος που έβλεπες, τώρα πρέπει να μουντάρεις και να φας βρίσιμο και το χειρότερο είναι που αντιλαμβάνεσαι ότι και εσύ έγινες ζόμπι. Και για όλα αυτά, ξέρεις ποιος «φταίει»; Ο Θεός που λείπει από μέσα μας. Όχι εμείς που τον βγάλαμε!
Είναι η αγάπη, τελικά, αντίδοτο ή δηλητήριο; Ή και τα δυο μαζί;
Η αληθινή αγάπη πάντα είναι αντίδοτο, δηλητήριο γίνεται όταν είναι αρρωστημένη και συμφεροντολογική. Τα απωθημένα των γονιών στα παιδιά τους να τα «καταφέρουν» στην ζωή τους, αντί να τα μάθουν πως να είναι ευτυχισμένα είναι δηλητήριο. Βασικά τα περισσότερα παιδιά σήμερα είναι «δηλητηριασμένα».
«Μερικές φορές αναρωτιέμαι», λες, «τι είναι γραμμένο».
Άγνωστο αν είναι ή δεν είναι. Πρέπει να μας αφορά; Δεν ξέρω. Τροφή για σκέψη και μια εξάδα μπύρες. Τυρούδι χαλλουμούδιν δεν έχω, εν νηστείες. Να φέρω κούννες;
