Πιο ώριμος επαγγελματικά και προσωπικά από ποτέ, ο Γιάννης παίζει αυτή την περίοδο σε έξι ταινίες παράλληλα, προγραμματίζει τις επόμενες θεατρικές του δουλειές -ανάμεσά τους το «Βίκτωρ-Βικτώρια»- ενώ παράλληλα θέλει να αφιερώνει ποιοτικό χρόνο στα δύο του παιδιά.
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
Πρωτόγνωρο δεν είναι να παίζεις σε έξι ταινίες παράλληλα;
Βασικά ήταν μία παράξενη και περίεργη συγκυρία. Δύο από τις ταινίες αυτές έγιναν έξι χρόνια πριν, άλλη μία πριν τρία χρόνια αλλά φέτος βγήκαν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δεν είναι κακό αυτό. Εξάλλου, δεν γίνεται συχνά, αλλά δεν πρωταγωνιστώ σε όλες. Εξάλλου, λατρεύω το σινεμά και το θέατρο κι επειδή δεν κάνω τηλεόραση τα τελευταία πέντε, έξι χρόνια, δίνω όλη μου την προσοχή στον κινηματογράφο. Τώρα παίζεται το «Forget me not» του Γιάννη Φάγκρα και το «The Republic» του Δημήτρη Τζέτζα. Επίσης, παίζεται το «Invisible» του Δημήτρη Αθανίτη, το «Ουζερί Τσιτσάνης» του Μανούσου Μανουσάκη και στη συνέχεια θα προβληθεί «Ο πίνακας του Ρέμπραντ» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Τέλος, βγαίνει και ο «Καύσωνας», μια ελληνογαλλική παραγωγή.
Πώς καταφέρνεις να ζεις ουσιαστικά από τον κινηματογράφο, ένα είδος που τείνει να εκλείψει στην Ελλάδα;
Δεν το κάνω για τα χρήματα. Ο κινηματογράφος είναι τέχνη. Και μία τέχνη που, ειδικά σήμερα, δεν σε πληρώνει καλά. Πολλοί σκηνοθέτες μού προτείνουν πράγματα και με προκάλεσαν. Μου άρεσαν και τα έκανα. Όταν ο άλλος σε εμπιστεύεται, τότε προχωράς.
Δεν πιστεύεις ότι υπερεκτίθεσαι κάνοντας ταυτόχρονα θέατρο και κινηματογράφο; Ότι «καίγεσαι»;
Όχι, όχι. Μπορεί να μην είναι πολύ καλό να έχεις ανά δύο βδομάδες πρεμιέρα για κάποια ταινία, αλλά κάνουμε διαφορετικά πράγματα. Οι ταινίες και το θέατρο είναι εντελώς διαφορετικές τέχνες μεταξύ τους. Οπότε όχι, δεν «καίγομαι»… Ακόμα όμως και τα χίλια ή τα χίλια πεντακόσια ευρώ που μπορεί να πάρει κάποιος είναι πάρα πολύ σημαντικό ποσό, για να πεις ότι δε θα το κάνεις και θα μείνεις εκτός. Ειδικά από τη στιγμή που εγώ δεν κάνω τηλεόραση πια από επιλογή.
Γιατί όμως;
Δεν υπάρχει κάτι που να με εξιτάρει πια. Έτσι όπως είναι η τηλεόραση δεν θέλω να είμαι σ’ αυτήν, καλύτερα να απέχω. Δεν μου αρέσει στο τώρα της. Μου αρέσουν οι δουλειές όπως ήταν το «Νησί» και η «10η εντολή», αυτά που κάναμε κάποτε. Επειδή αυτά δεν γίνονται πια, είμαι εκτός. Αν είχα ένα σενάριο που θα μου έλεγε κάτι, τότε σαφώς και θα το έκανα.
Ή αν δεν είχες άλλη επιλογή, δεδομένου ότι έχεις οικογένεια και δύο παιδιά;
Δεν ξέρω πόσα περισσότερα δίνει πια, ειδικά σε σχέση με το πόση ώρα δουλεύεις και με το τι παίρνεις. Έχει αλλάξει πια αυτό το δεδομένο, ούτε υπάρχουν πια οι μισθοί που υπήρχαν κάποτε, πριν από έξι ή επτά χρόνια.
Κρατάς το μέτρο μεταξύ του ποιοτικού και του εμπορικού;
Ναι, νομίζω πως ναι. Προσπαθώ και κάνω ό,τι μπορώ. Ακόμη κι όταν είμαι σε μία εμπορική δουλειά, θα εργαστώ σαν να είναι η μεγαλύτερη κουλτούρα που κάνω. Από τη στιγμή που θα πω «ναι» σε μία δουλειά, κάνω το καλύτερο δυνατό. Είναι κάποιες δουλειές που τις χαίρομαι περισσότερο κι άλλες όχι και τόσο, αλλά προσπαθώ ανάλογα. Αυτό είναι κι ένα μάθημα για να περνάς διάφορες διαδικασίες. Μου αρέσει να κάνω διάφορα είδη και να ανακαλύπτω τον εαυτό μου.
Αν σου πρότειναν έναν ρόλο για τον οποίο έπρεπε να πάρεις 50 κιλά, θα το έκανες;
Θα το έκανα αν με πλήρωναν για να τα πάρω και να τα χάσω. Αν είχα τη δυνατότητα και το χρόνο να το κάνω, σαφώς και θα το τολμούσα. Αν είχα ένα καλό σενάριο και μου έδιναν έναν ρόλο με αυτές τις απαιτήσεις, εννοείται. Αρκεί να με βοηθούσαν μετά να τα χάσω (γελάει).
Φέτος παίζεις πρώτη φορά με την Αλίκη σε ταινία, έτσι δεν είναι;
Ναι, παίζουμε μαζί. Αλλά δεν είναι η πρώτη μας φορά. Η πρώτη ήταν σε μία μικρού μήκους, όπου κάναμε μία ερωτική σκηνή, αλλά η Αλίκη δεν φαινόταν. Και μετά ήταν άλλη μία του Αλέξη Ιωάννου, πάλι μικρού μήκους. Αυτή θα μπορούσε να είναι η πρώτη μας φορά, ναι.
Πώς είναι να παίζεις με τη σύζυγό σου;
Κοίτα, δεν είχαμε σκηνές που ήμασταν ο ένας απέναντι στον άλλον. Απλά με κυνηγούσε κι εγώ της ξέφευγα. Αλλά κάθε μέρα τη βλέπω μπροστά μου, με έχει σκηνοθετήσει πάρα πολλές φορές, οπότε γνωρίζει ο ένας τους κώδικες του άλλου. Ακόμα και οι όποιες κόντρες μας είναι δημιουργικές.
Έχεις πει περισσότερα «όχι» σε δουλειές ή «ναι»;
Τα «όχι» μου είναι περισσότερα. Ακόμα και τώρα που φαίνομαι πιο πολύ, σε σχέση με άλλες χρονιές, οι αρνήσεις είναι περισσότερες. Προσπαθώ να κρατάω χρόνο για μένα, αφού πλέον έχω δύο παιδιά, οικογένεια και θέλω να τους βλέπω. Δεν θέλω να χάνομαι ούτε να απέχω από οικογενειακές στιγμές ευτυχίας. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα αρνείσαι δουλειές, αλλά κρατάω την ισορροπία.
Πώς είναι να φέρνεις στον κόσμο ένα ακόμα παιδί, ειδικά μέσα στα χρόνια της κρίσης;
Από άποψη ψυχολογίας, είναι θεϊκό. Παίζω με τον γιο μου, τον φροντίζω, τον περιποιούμαι. Έχω έναν καινούριο άνθρωπο μέσα στο σπίτι, θετικό, χαρούμενο, ευτυχισμένο, του τα δίνω όλα. Πολλά σκέφτομαι: για το μέλλον του, τις δυσκολίες, όμως αυτή τη στιγμή σκέφτομαι μόνο πότε θα γυρίσω σπίτι να ασχοληθώ μαζί του. Ούτε οικονομικά αγχώθηκα, γιατί ξέρω ότι θα τη βγάλω και με λίγα. Μπορώ να την παλέψω και δεν αγχώνομαι. Δεν ξέρω τι θα βρουν μετά τα παιδιά μου, αλλά δεν θέλω να χάσω τη δύναμή μου. Ήθελα να κάνω και δεύτερο παιδί και το κάναμε με την Αλίκη.
Ο γιος σου, ο Φίλιππος, είναι 17 μηνών κι έχει 5 χρόνια διαφορά από την κόρη σου Φοίβη. Πώς τον δέχτηκε η μικρή;
Τώρα μια χαρά. Στην αρχή περάσαμε ένα περίεργο στάδιο, γιατί ζήλευε. Ήθελε να μας τραβήξει εκείνη την προσοχή. Ειδικά όταν ζήλευε στην αρχή, το εκδήλωνε και μας έλεγε: «τώρα ζηλεύω! Δώστε σε μένα προσοχή!». Της δώσαμε την ανάλογη προσοχή, πέρασε κι ο καιρός και πλέον είναι όλα μία χαρά. Υπάρχει μεγάλη αγάπη και στοργή μεταξύ τους και αδυναμία.
Η οικογένειά σου είναι το καταφύγιό σου;
Ναι, με ηρεμεί πολύ. Αν δεν την είχα θα ήμουν στα δέντρα. Πάνω στην Ακρόπολη! Δεν ξέρω… (γελάει).
Τόσο διαφορετικός;
Όχι πολύ, αλλά διαφορετικός. Πιο σπιντάτος, πιο παρορμητικός, δεν θα σκεφτόμουν δύο και τρεις φορές, όπως κάνω σήμερα. Αν δεν είχα την οικογένειά μου, θα ήμουν ίσως πιο επικίνδυνος.
Είναι δύσκολο δύο άνθρωποι, όπως εσύ και η Αλίκη, να δουλεύουν μαζί στον ίδιο χώρο;
Αναλόγως. Δεν υπάρχει πάντως ανταγωνισμός μεταξύ μας. Η Αλίκη δεν έχει βλέψεις να γίνει ηθοποιός, ενώ εγώ θέλω να γίνω σκηνοθέτης (γελάει). Γνωριστήκαμε υπό άλλες συνθήκες και ζούμε μακριά από τα φλας και τη δημοσιότητα. Τη ζωή μας την κρατάμε για εμάς. Ωστόσο, κάποια στιγμή ένας από τους δύο πρέπει να κάνει πίσω και να δίνει τον χώρο στον άλλον για να προχωρήσει. Η Αλίκη έκανε στην Κύπρο πρόσφατα το «Λεωφορείον ο Πόθος». Ήταν στο νησί ενάμιση μήνα. Οπότε εγώ είχα εδώ τη Φοίβη κι εκείνη τον μικρό μαζί της. Τα μοιραζόμαστε όλα.
Σε ενόχλησε ποτέ η δημοσιότητα;
Όχι, γιατί ποτέ δεν έγινε με εμένα το μεγάλο «μπαμ» ή κάτι «ουάου». Μάλλον ήμουν από τους ηθοποιούς που με έμαθε ο κόσμος από την τηλεόραση, μέσα από psycho ρόλους και είχα απόσταση από το κομμάτι όπου ο άλλος αισθάνεται αμέσως οικειότητα μαζί σου κι έρχεται κοντά σου. Μου μιλούσαν για τη δουλειά μου και όχι για το αν είμαι ωραίος, αν έχω ωραία μάτια κλπ.
