Λίγες ημέρες μετά την παρουσίαση του δίσκου του με τίτλο «Παράξενα Δεμένοι», που κυκλοφορεί από την Cobalt Music, δώσαμε ραντεβού για να μιλήσουμε για την αλήθεια του – ή αλλιώς για τα νέα του τραγούδια. Αφού «τραγούδια» και «αλήθεια» ταυτίζονται πάντα για έναν από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς και τραγουδιστές της νέας γενιάς της ελληνικής δισκογραφίας.
Από την Πένυ Θωμοπούλου
Το ραντεβού μας δόθηκε σε μια καφετέρια κοντά στο σπίτι του, στην Αργυρούπολη, στις 16:00, με τον ίδιο να φτάνει 10 λεπτά νωρίτερα. Από την πρώτη χειραψία γίνεται αντιληπτό πως γνωρίζει καλά τι θέλει, δεν αφήνει τον χρόνο να κυλά άσκοπα, είναι ειλικρινής, παραδοσιακός και δεν θέλει να αναλώνεται σε περιττά. «Πάτα το Rec», μου λέει πριν καν έρθει ο καφές του, «στις 17:30 έχω μάθημα φωνητικής». «Μάθημα φωνητικής μετά από 13 χρόνια τόσο επιτυχημένης καριέρας;», αναρωτιέμαι χαμηλόφωνα και πατάω το κουμπί για να ξεκινήσει το ταξίδι μου με ένα… «μυστήριο τρένο»!
Στην παρουσίαση του δίσκου σου, έβλεπα πόσο ο κόσμος σε «αγκάλιαζε» με κάθε του κύτταρο. Τραγουδούσαν τα τραγούδια σου, κουπλέ-ρεφρέν, παρά το ότι είναι καινούρια και ζητωκραύγαζαν. Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μυστικό της επιτυχίας σου;
Είμαι πολύ χαρούμενος για την ανταπόκριση του κόσμου. Υπήρξαν στιγμές, στην παρουσίαση, που συγκινήθηκα βαθιά. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει «μυστικό» στην επιτυχία – και πλέον δεν την κυνηγάω, δεν είναι αυτοσκοπός. Το μόνο μυστικό που μπορώ να σου πω και με συντροφεύει σε κάθε μου βήμα είναι η αλήθεια μου. Πάντα πίστευα ότι, όταν λες την αλήθεια σε ένα τραγούδι, σίγουρα θα βρεις συνοδοιπόρους, σίγουρα κάποιος θα έχει ζήσει την ιστορία όπως τη βίωσες κι εσύ. Δεν πιστεύω, άλλωστε, στα χιτάκια και στα εύπεπτα τραγούδια. Ποτέ δεν με συγκίνησαν τραγούδια – λεζάντες που προσπαθούν να προκαλέσουν με τη «γλώσσα» της εποχής.
Έχεις διαλέξει τον δύσκολο δρόμο….
Ίσως και να έχεις δίκιο. Όταν τραγουδάς την αλήθεια σου εκτίθεσαι κι αυτό εμπεριέχει ρίσκο και πολλές φορές κίνδυνο.
Έχεις εκτεθεί μέσα από τραγούδια σου;
Φυσικά, γι’ αυτό κι εγώ δεν υπογράφω δικούς μου στίχους. Όταν έγραψα το «Μεταξύ μας» εκτέθηκα. Αφορούσε μια κοπέλα η οποία εξ’ αρχής ήξερε ότι έχει γραφτεί για εκείνη και παρερμηνεύτηκαν τα πράγματα. Τους στίχους που γράφω ή τους βάζω στο συρτάρι ή τους χαρίζω. Θαυμάζω πολύ την Ελεάνα Βραχάλη που μπορεί και γράφει για όλα όσα νιώθει ή για όλα όσα συζητάμε μαζί. Δεν θέλω ο κόσμος να ξέρει τις πληγές μου ούτε να με βλέπει διαφορετικά.
Τα τραγούδια σου μιλούν, όμως, για «πληγές» και «μαχαίρια που κόβουν». Πες μου μια σου «πληγή» που έχει επουλωθεί και πλέον μπορείς να την αγγίξεις.
Τις αγγίζω τις πληγές μου κάθε μέρα – ενίοτε και τις ξύνω. Γράφουμε βιωματικά, άρα δεν γίνεται αλλιώς. Μια μεγάλη μου πληγή που γιατρεύτηκε ήταν ο χωρισμός των γονιών μου. Χώρισαν όταν ήμουν έξι ετών και ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ. Νιώθω πολύ τυχερός γιατί δεν έζησα έναν άσχημο χωρισμό – οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Παρόλα αυτά ένας χωρισμός για ένα παιδί δεν αποτελεί εύκολο μονοπάτι.
Χρειάστηκε να επισκεφθείς κάποιον ψυχολόγο για να μπορέσεις να πας παρακάτω ή δεν πιστεύεις σε αυτή την οδό;
Είμαι υπέρ του ψυχολόγου. Το να μπορείς να μοιραστείς με έναν άνθρωπο τις σκέψεις σου, τους προβληματισμούς σου και όλα όσα σε αναστατώνουν με σκοπό να σε καθοδηγήσει σωστά, είναι σπουδαίο. Όταν ήμουν αθλητής και διαγωνιζόμασταν για το πρωτάθλημα ο προπονητής μου, μου σύστησε τον ψυχολόγο της ομοσπονδίας τον οποίο έβλεπα για δυο χρόνια. Μαζί διαχειριστήκαμε το άγχος για τους αγώνες, για την πρόκριση και κυρίως έκανε restart στο μυαλό μου και σε όλα όσα με μπλόκαραν. Θυμάμαι με έβαζε να σκέφτομαι τον αγώνα σαν να τον ζω. Είχα φτάσει στο σημείο που σκεφτόμουν ότι είμαι στο γήπεδο και αγωνίζομαι και ίδρωνα – πονούσαν τα γόνατά μου. Με βοήθησε πάρα πολύ αυτός ο άνθρωπος και του χρωστάω πολλά. Έκτοτε, δεν έχω επισκεφτεί κάποιον ειδικό, δεν ένιωσα την ανάγκη. Εξάλλου, έχω τους φίλους μου που με ψυχαναλύουν.
«Φίλους καρδιάς», όπως συνηθίζεις να λες…
Οι φίλοι μου είναι οικογένεια! Δεν έχω πολλούς, 5-6, όμως μαζί τους μοιράζομαι τα πάντα. Έχω φίλους 25 χρόνια και είμαι 36 ετών.
Έχεις κάποιο γούρι; Είσαι προληπτικός;
Δεν είμαι προληπτικός, ούτε έχω γούρια. Φοράω μόνο ένα σταυρό.
Πιστεύεις στον θεό;
Πιστεύω πολύ στον θεό. Η πίστη, γενικά, είναι για μένα το Α και το Ω. Δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους που πιστεύουν στον δικό τους θεό ή έχουν άλλη προσέγγιση στην πίστη, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μην πιστεύει σε τίποτα. Έχω ανάγκη να πιστεύω σε κάτι. Έχω διαβάσει πάρα πολύ για τη θρησκεία μας, ο Χριστός μίλησε για αγάπη και συγχώρεση και με αντιπροσωπεύουν τα λόγια του, γι’ αυτό και είμαι χριστιανός ορθόδοξος.
Συγχώρεση… Εύκολο να ειπωθεί, δύσκολο να γίνει πράξη. Έχεις συγχωρέσει ποτέ βαθιά έναν άνθρωπο;
Ναι, έχω την τύχη να το έχω πράξει. Έχω συγχωρέσει μια γυναίκα που ήμουν πολύ ερωτευμένος και με πλήγωσε βαθιά και πολύ σημαντικούς ανθρώπους για τη ζωή μου. Και ξέρεις κάτι; Τους ευχαριστώ που μου έδωσαν την ευκαιρία να το κάνω. Η συγχώρεση αποτελεί λύτρωση.
Έχεις υπάρξει κακό παιδί;
Εγωιστής ναι, κακό παιδί ποτέ. Έχω πληγώσει κόσμο άθελά μου, αλλά το έχω καταλάβει και έχω προσπαθήσει να επανορθώσω.
Δηλαδή ζητάς «συγνώμη»;
Φυσικά, και ζητάω συγνώμη – και το πιστεύω!
«Ευχαριστώ» και «σ’ αγαπώ» λες ή τα αποφεύγεις;
Το «ευχαριστώ» υπάρχει καθημερινά στο λεξιλόγιο μου. Το «συγνώμη», για να ειπωθεί, πρέπει να έχει ουσία. Όσο για το «σ’ αγαπώ», έχει στάδια. Καλό είναι να λέγεται όταν γνωρίζεις σε ποιο στάδιο βρίσκεσαι εσύ, αλλά και εκείνος που θα το πεις. «Σ’ αγαπώ» λέμε σε έναν άνθρωπο που είμαστε μαζί, «σ’ αγαπώ» λέμε και στη μητέρα μας – υπάρχει διαφορά.
Υπάρχει κάτι που να σε φοβίζει;
Με φοβίζει ο θάνατος αγαπημένων μου προσώπων και η έλλειψη δημιουργίας.
Έχεις δηλώσει πως για να γράψεις για κάποιον καλλιτέχνη πρέπει να είσαι καψούρης μαζί του, αλλιώς αρνείσαι. Πότε ήταν η τελευταία φορά που «καψουρεύτηκες» κάποιον;
Όταν γνώρισα τη Νατάσα Θεοδωρίδου. Έχω φάει κόλλημα μαζί της. Μου αρέσει πολύ ως τύπος και ως τραγουδίστρια. Κάνουμε μαζί τον τελευταίο της δίσκο.
Δεν έχεις τραγουδήσει ποτέ ένα τραγούδι που να μη σε αντιπροσωπεύει;
Από το δίσκο «Δεν είμαι ήρωας» και μετά δεν έχω τραγουδήσει ποτέ κάποιο τραγούδι που δεν μιλάει για τη ζωή μου.
Κι αν έπρεπε να διαλέξεις εκείνο το κομμάτι που σε αντιπροσωπεύει απόλυτα;
Είναι δυο. Το «Μυστήριο τρένο» και το «Ό,τι και να είμαι».
Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη όταν γράφεις ή σε μπλοκάρει;
Δεν με ενδιαφέρει ο έρωτας. Τον θεωρώ μια πλάνη. Ο έρωτας είναι μια κατάσταση μέθης. Νιώθεις ευφορία όταν είσαι «μεθυσμένος», την επόμενη ημέρα όμως; Ο έρωτας πλέον δεν είναι απαραίτητος στη ζωή μου, πιστεύω στην καψούρα και σε πολύ βαθύτερα συναισθήματα.
Πόσες φορές έχεις ερωτευτεί στη ζωή σου;
Τρεις – τέσσερις!
Και τώρα σε τι συναισθηματική κατάσταση σε πετυχαίνω;
Καψούρας, όπως πάντα! Με τα πάντα! Δεν γίνεται χωρίς καψούρα να πορευόμαστε στη ζωή μας.
Δηλαδή στο status σου στο Facebook, τι θα δήλωνες; Single, in a relationship ή it’ s complicated;
Έχω Facebook με άλλο όνομα -μόνο για λίγους φίλους και παλιούς συμμαθητές- και δεν γράφω status. Αν έπρεπε να γράψω, θα έγραφα «Super califragilistic expialidocious» (γέλια). (σ.σ. είναι ένα τραγούδι των αδελφών Σέρμαν που συμπεριλήφθηκε στο soundrack της ταινίας «Marry Poppins», το 1964).
Τα τραγούδια σου μιλάνε για ανεκπλήρωτους έρωτες, πόνο, δύσκολες στιγμές και πληγές. Κάτι πιο χαρούμενο θα ακούσουμε από εσένα;
(γελάει). Όχι. Μεγαλώσαμε. Τις χαρές τις ζούμε, δεν τις γράφουμε. Γράφω μόνο για όσα νιώθω και με προβληματίζουν. Όταν είμαι χαρούμενος, απλώς το ζω. Δεν είμαι από τους τύπους που θα πάνε σε μια συναυλία και δεν θα τη δουν επειδή τραβάνε βίντεο για να τα ανεβάσουν στα social media. Είμαι παράξενος τύπος (γέλια).
Δεν πιστεύεις στη δύναμη των social media;
Καθόλου. Έχω ένα official account στο Instagram για να προωθώ τη δουλειά μου και μέχρι εκεί. Το διαχειρίζεται ο κολλητός μου και η εταιρία μου. Ο κόσμος θέλω να γνωρίζει μόνο τα τραγούδια μου, όχι την προσωπικότητά μου.
Ποια είναι η πιο σημαντική και η πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα σου;
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που άκουσα πρώτη φορά στο ραδιόφωνο το πρώτο μου τραγούδι, «Το φιλί της ζωής». Η πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα μου ήταν όταν έφυγα από την προηγούμενη εταιρία μου, ήμουν 25 ετών, και έμεινα ξαφνικά χωρίς παραγωγό, χωρίς εταιρία, χωρίς τίποτα. Ένιωσα πληγωμένος, μόνος, μετέωρος και άσχετος.
Έχεις μιλήσει πολλές φορές για τον πρώτο σου παραγωγό, τον Γιάννη Δόξα, ο οποίος και σε ανακάλυψε. Πώς είναι οι σχέσεις σας σήμερα;
Δεν μιλάμε. Είναι η μόνη σχέση που έχω χάσει σε όλη μου την καριέρα.
Τη μοναξιά τη φοβάσαι;
Όχι, κάποιες φορές την επιζητώ. Αν σε φοβίζει η μοναξιά, σε φοβίζει η ζωή.
Σε δέκα χρόνια σε φαντάζεσαι παντρεμένο με παιδιά;
Αν έχω βρει τη γυναίκα που θα θέλω να παντρευτώ, γιατί όχι; Πιστεύω πως θα γίνω καλός πατέρας.
Και τι πρέπει να έχει εκείνη η γυναίκα;
Τη διάθεση και την ικανότητα να με εξελίξει. Δε με ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Πιστεύω ότι πρέπει να παντρευτείς εκείνο τον άνθρωπο που θα σε κάνει να αγαπήσεις τα πιο αντιπαθητικά στοιχεία του χαρακτήρα σου και μετά θα σε βοηθήσει να τα εξελίξεις. Θα σου βγάλει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Μόλις τη βρω θα παντρευτώ, γιατί είμαι και παραδοσιακός τύπος, και θα της κάνω όσα παιδιά θέλει.
Από το δίσκο «Μυστήριο τρένο» μέχρι το «Παράξενα δεμένοι» πόσο έχει εξελιχθεί ο Γιώργος Σαμπάνης και σε ποιο επίπεδο;
Χαίρομαι που με ρωτάς σε τρίτο πρόσωπο, γιατί κι εγώ έτσι αντιμετωπίζω τον Σαμπάνη. Για μένα ο Σαμπάνης είναι ένα project και παράλληλα ένα μεγάλο «πρόβλημα», αφού πρέπει να του γράφω τραγούδια. Ο Σαμπάνης έχει ένα πολύ συγκεκριμένο μουσικό ύφος κι ενώ εγώ μπορώ να γράψω πολύ περισσότερα πράγματα, πρέπει να το υπηρετώ. Έχω θέσει πολλές φορές στον εαυτό μου το ερώτημα αν πρέπει να κάνω κι άλλα πράγματα ή πρέπει να συνεχίσω σε αυτό το είδος καταλήγοντας στο δεύτερο. Κάθε μουσικό μου βήμα, λοιπόν, αποτελεί ένα παραπάνω εξελικτικό βήμα στον ήδη υπάρχον ήχο. Έτσι, έχω επιλέξει να «πάω» τον Σαμπάνη. Προσπαθώ να είμαι ποιοτικός, να λέω την αλήθεια μου και να είμαι εντάξει στη συνείδηση μου ως προς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Αφιερώνεις σε κάποιον τον τελευταίο σου δίσκο;
Στη γιαγιά μου και στον θείο μου που «έχασα» πρόσφατα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε 1η Απριλίου, την ημέρα που είχε γεννηθεί η γιαγιά μου – η μητέρα του πατέρα μου. Η γιαγιά μου ήταν ένας άνθρωπος που είχε τη δύναμη της καλοσύνης, της συγχώρεσης, της αγάπης και της ανιδιοτέλειας. Ήμουν πολύ συνδεδεμένος μαζί της, αν και από το 2009 που πέθανε ο παππούς μου δεν την έβλεπα όσο συχνά ήθελα, δεν άντεχα να βρίσκομαι εκεί. Ο παππούς μου ήταν το πρότυπό μου, ο άνθρωπος που ήθελα να μοιάσω…
Τα μάτια του βουρκώνουν, χωρίς φυσικά να θέλει να το δείξει. Με κοιτάει έντονα με τα καταπράσινα μάτια του κι εγώ πατάω το STOP στο κασετοφωνάκι! Ας μην ξεχνάμε ο Σαμπάνης θέλει να τον ξέρουν μόνο για τα τραγούδια του και όχι για τον συναισθηματικό του κόσμο, που είναι τόσο πλούσιος και κρυμμένος σαν ένας θησαυρός. Εντάξει Γιώργο… έκλεισε ο ήχος!
Info: Το τελευταίο cd του Γιώργου Σαμπάνη, «Παράξενα δεμένοι», σε μουσική δική του και στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, κυκλοφορεί από την Cobalt Music.
