Μόλις στα 21 της χρόνια και βρίσκεται στη µεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του πλανήτη, τους Ολυµπιακούς Αγώνες στο Ρίο. Η µόνη αθλήτρια που εκπροσωπεί την Κύπρο στο άλµα εις ύψος, µιλά αποκλειστικά στο HELLO! για τη ζωή της εντός και εκτός στίβου.
Του Τάσου Ευαγγέλου
Δίνουμε ραντεβού ένα πρωινό στην πρωτεύουσα, λίγο πριν φύγει για το Ρίο. Ένα εντυπωσιακό κορίτσι με μεσογειακή ομορφιά και ταμπεραμέντο. Είναι ευδιάθετη και έτοιμη να μου μιλήσει για τη ζωή της, κυρίως όμως για το μεγάλο της όνειρο, να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στους επικείμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, λέει πως για την ίδια αυτό που μετρά είναι η εμπειρία και το ταξίδι που θα ζήσει δίπλα στα μεγαθήρια του παγκόσμιου αθλητισμού. Με ένα σοβαρό τραυματισμό στο πόδι, η ίδια λέει ότι θα βάλει τα δυνατά της να ξεπεράσει τον εαυτό της φορώντας χρώματα της Κύπρου.
Το ταξίδι για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο έφτασε! Πώς αισθάνεσαι;
Αισθάνομαι μεγάλη χαρά πραγματικά, αλλά δεν σου κρύβω πως είμαι και λίγο αγχωμένη γιατί θέλω στο Ρίο να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Είμαι μόλις 21 ετών και η αλήθεια είναι πως πρώτη φορά λαμβάνω μέρος στη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση του κόσμου. Έχω μια μικρή αγωνία αλλά ανυπομονώ να το ζήσω.
Για να φτάσεις μέχρι το Ρίο, ποιες θυσίες έχεις κάνει;
Οι δυσκολίες και οι θυσίες για να φτάσω μέχρι το Ρίο ήταν πολλές. Όταν κάνεις όμως κάτι που αγαπάς τόσο πολύ, όπως εγώ τον αθλητισμό, δεν το βλέπεις ως θυσία. Θυσία είναι όταν κάνεις με το ζόρι κάτι και εγώ ποτέ δεν είδα τον αθλητισμό ως κάτι τέτοιο. Σίγουρα στον πρωταθλητισμό συναντάς τρομερές δυσκολίες, πολλές φορές δεν είμαι στα καλύτερά μου, αλλά ο αθλητισμός γενικά με γεμίζει στο μέγιστο βαθμό.
Πώς αντέδρασες όταν σου ανακοίνωσαν ότι κατάφερες να πάρεις το όριο για τους Ολυμπιακούς του Ρίο;
Για την ακρίβεια πρόκειται για μια αστεία ιστορία και θα σου πω το γιατί. Το Μάιο πέρυσι, ήταν ο πρώτος μήνας που ξεκίνησαν να δέχονται τα όρια για τους Ολυμπιακούς. Θυμάμαι είχα πάει στην Αμερική, έκανα έναν αγώνα που ο πήχης περνούσε από το 1.93 και το αμέσως επόμενο ήταν το 1.96. Το όριο όμως ήταν το 1.94. Η προσπάθειά μου μπορεί να πέτυχε το 1.93, παρόλα αυτά, το 1.96 ήταν αποτυχημένη. Δεν σου κρύβω πως είχα απογοητευτεί που δεν κατάφερα να πιάσω το όριο… Έκλαιγα και ήμουν θυμωμένη με τον εαυτό μου. Βέβαια τώρα που το βλέπω από έξω ίσως και να ήταν ο καλύτερος αγώνας της ζωής μου, από πλευράς τεχνικής και αλμάτων. Το Δεκέμβριο τώρα, καθώς έκανα την προπόνησή μου, είχε έρθει και κάθισε στον ώμο μου μια παπαρούνα. Λένε πως σου φέρνει καλή τύχη. Τρελαμένη από τη χαρά μου είχα πει στους Aμερικάνους συναθλητές μου ότι κάτι καλό θα ακούσω και την αμέσως επόμενη ημέρα καθώς έκανα τη βόλτα μου, έρχεται μήνυμα από τον προπονητή μου που μου έλεγε ότι ο Αθλητικός Οργανισμός κατέβασε το όριο και από το 1.94 το πήγε στο 1.93 αρά το όνειρο για τους Ολυμπιακούς του Ρίο θα γινόταν πραγματικότητα! (Χαμόγελο).
Πώς αντέδρασες όταν πήρες αυτό το μήνυμα από τον προπονητή σου;
Άρχισα να κλαίω, δεν το περίμενα και ήταν ένα αναπάντεχα ωραίο δώρο. Αμέσως μετά άρχισα να παίρνω τηλέφωνα στην Κύπρο την οικογένειά μου αλλά και τους φίλους μου.
Θα σε πάω κάποια χρόνια πίσω τώρα και θέλω να μου πεις πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τον αθλητισμό.
Θυμάμαι ήμουν στο Δημοτικό, στην ηλικία των δέκα ετών όταν έρχονταν γυμναστές από το ΓΣΠ και μας παρακολουθούσαν στο σχολείο να τρέχουμε και να μας βάζουν διάφορες δοκιμασίες. Αυτοί οι άνθρωποι είδαν σε μένα ότι είχα μια κλίση προς τον αθλητισμό και μου πρότειναν να μπω στις ακαδημίες τους. Εκεί άρχισα να περνώ από διάφορα αθλήματα. Αρχικά λάμβανα μέρος σε αθλήματα με ταχύτητα, με τον καιρό όμως, ο προπονητής μας, κ. Λουκάς Καλογήρου, παρατήρησε ότι είχα μια ευκολία στα άλματα και κάπως έτσι ξεκίνησα τις προπονήσεις στο άλμα εις ύψος.
Σε ποια σημεία σε βοήθησε ο αθλητισμός;
Σε πολλά σημεία, παρόλα αυτά, αυτό που πραγματικά με βοήθησε ήταν το ότι από ένα εσωστρεφές κορίτσι που ήμουν, άρχισα να γίνομαι πολύ πιο κοινωνική. Ο αθλητισμός με βοήθησε στο να ξεκινήσω να ανοίγομαι και να αποκτώ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Έτσι ξεκίνησα να κάνω άλματα και να εισπράττω με μεγάλη μου χαρά τις πρώτες μου επιτυχίες στο στίβο.
Γιατί άλμα εις ύψος;
Γιατί φαίνεται ότι από πολύ μικρή είχα ιδιαίτερη ευκολία στην αλτικότητα οπόταν το δοκίμασα, μου βγήκε και από τότε δεν το άφησα ποτέ. Το αγάπησα με κάθε τρόπο που μπορεί να αγαπήσει ένας αθλητής κάποιο άθλημα. Το άλμα εις ύψος έγινε από ένα σημείο και μετά αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.
Από το πρώτο σου ταξίδι στο μαγικό κόσμο του αθλητισμού, περίμενες έντεκα χρόνια μετά να βρεθείς στο Ρίο και στη μεγαλύτερη διοργάνωση του αθλητισμού;
Ξέρεις κάτι, όσο και να το θες, να το ονειρεύεσαι πως κάποια μέρα μπορεί και να συμβεί, ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα μπορούσα να βρεθώ και να λάβω μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κοίτα να δεις όμως πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά και με σκληρή δουλειά, θυσίες και προσηλωμένη στο στόχο μου, θα ζήσω το όνειρό μου στη Βραζιλία…
Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το Ρίο;
Φέτος ήταν μια αρκετά δύσκολη χρονιά για μένα μιας και είχα έναν τραυματισμό στο πόδι, ο οποίος προκαλείται από την πολλή εξάσκηση και τις προπονήσεις μιας και το επιβαρύνω συνέχεια. Το πρόβλημα εμφανίστηκε λίγο μετά τα Χριστούγεννα και η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα ότι ήταν κάτι σοβαρό. Είχα συνέχεια αγώνες οπόταν δεν το ξεκούρασα καθόλου και έτσι έφτασα σε ένα σημείο όπου το πρόβλημα είναι αρκετά σοβαρό. Ένα μήνα πριν τους Ολυμπιακούς δεν μπορούσα να κάνω κάτι εκτός από χειροπρακτική και συντήρηση. Έτσι ο στόχος μου είναι να κάνω κάτι πολύ καλύτερο από ό,τι έχω κάνει μέχρι σήμερα. Θέλω και θα βάλω τα δυνατά μου να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Με τα σημερινά δεδομένα θέλω στο Ρίο να κάνω μια αξιοπρεπή εμφάνιση.
Άρα ένα μετάλλιο για τους Ολυμπιακούς του Ρίο φαντάζει πολύ μακρινό σενάριο.
Ούτε καν το έχω μέσα στο μυαλό μου, όχι τουλάχιστον γι’ αυτούς τους Ολυμπιακούς. Είμαι αρκετά ρεαλίστρια για να ξέρω μέχρι πού φτάνουν οι δυνατότητές μου.
Οι φίλοι σου τι λένε για όλο αυτό;
Έχω αρκετούς φίλους και εδώ στην Κύπρο και στην Αμερική. Είναι όλοι πολύ χαρούμενοι και περήφανοι για μένα. Ίσως γιατί οι πλείστοι υπήρξαν αθλητές οπόταν γνωρίζουν πολύ καλά πόσο δύσκολο πράγμα είναι ο πρωταθλητισμός. Οι φίλοι μου είναι δίπλα μου, με στηρίζουν και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. Νιώθω πραγματικά ευγνώμων που το περιβάλλον γύρω μου είναι τόσο ένθερμο και με υποστηρίζει.
Αναφέρεις συχνά την Αμερική. Πότε πήγες για πρώτη φορά;
Το 2012 για να σπουδάσω. Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια και το Δεκέμβριο με το καλό παίρνω το πτυχίο μου στα οικονομικά, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με τον καταναλωτή. Όνειρό μου είναι να καταφέρω να γίνω επαγγελματίας αθλήτρια.
Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Με κρατά πολύ απασχολημένη αυτό, είναι το μόνο σίγουρο. Καθημερινές προπονήσεις, φυσιοθεραπεία και εξωτερικές δουλειές που πρέπει να γίνουν δεν σου δίνουν την πολυτέλεια του χρόνου που ίσως κάποιοι άλλοι να διαθέτουν. Όλα αυτά όμως σου γίνονται βίωμα από πολύ μικρή ηλικία οπόταν δεν σε ξενίζει γιατί οι φίλοι σου για παράδειγμα έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να κάνουν πράγματα όπως το να βγουν ένα βράδυ έξω για ποτό κτλ.
Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;
Αν καταφέρεις και βρεις τον σωστό άνθρωπο τότε ο έρωτας μετατρέπεται σε κινητήριο δύναμη σε ό,τι κι αν κάνεις.
Και δεν μου λες, υπάρχει αυτή η κινητήριος δύναμη στη ζωή σου αυτό το διάστημα;
Κάτι υπάρχει, είναι δίπλα μου, με στηρίζει και επειδή προέρχεται και ο ίδιος από τον χώρο του αθλητισμού με καταλαβαίνει απόλυτα. (Χαμόγελο).
Και κάτι τελευταίο, θα ήθελα να δώσεις μια συμβουλή σε όλα εκείνα τα παιδιά εκεί έξω που ασχολούνται με τον αθλητισμό.
Θα τους έλεγα να έχουν πίστη στον εαυτό τους και να μην τα παρατάνε πoτέ. Όποια δυσκολία κι αν συναντήσουν στο δρόμο τους αν πραγματικά αγαπάνε αυτό που κάνουν να βάζουν στόχους και να κοιτάνε μόνο μπροστά. Ο πρωταθλητισμός σου προσφέρει πολύ περισσότερες αποτυχίες παρά επιτυχίες. Το θέμα δεν είναι να πέφτεις, αλλά να ξέρεις να σηκώνεσαι με το κεφάλι ψηλά.
Επιμέλεια: Σοφία Χαραλάμπους
Μακιγιάζ: Γεωργία Ιωαννίδου (Florentia Makeup Artist Workshop)
Μαλλιά: Δώρα Μηνά
Μαγιό και καφτάνια Ocean Blue (τηλ. 22667503).
Θερμές ευχαριστίες στο Galu Seaside για τη φιλοξενία κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης.
