Από τη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Εκπέμπει γαλήνη και αφηγείται στιγμές από τη ζωή της ξεκινώντας από τη Ρωσία, όπου μεγάλωσε και σπούδασε, για να φτάσει στη μεγάλη επιτυχία που βίωσε με τη σειρά «Η Ζωή που δεν Έζησα». Μας μίλησε επίσης για το γιο της, Στέφανο, που ακολουθεί εντελώς διαφορετική διαδρομή, αλλά και για τη νέα υποκριτική πρόκληση της «Μαντάμ Ορτάνς», στον «Ζορμπά» του Καζαντζάκη, που θα περιοδεύσει από τις 8 Ιουλίου, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, με πρωταγωνιστή τον Γρηγόρη Βαλτινό.
Πώς μια κοπέλα που γεννήθηκε στο Μπακού και μεγάλωσε στη Ρωσία αποφάσισε να πάει στην Ελλάδα και να παραμείνει;
Στο πανεπιστήμιο που σπούδαζα υπήρχαν πολλοί Έλληνες, όπως και στα υπόλοιπα πανεπιστήμια της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Η τύχη τα έφερε έτσι, ώστε να ερωτευτώ και να παντρευτώ Έλληνα. Το παιδί μας γεννήθηκε στη Μόσχα και πήγαμε στην Ελλάδα τη μεταβατική περίοδο μετά την Περεστρόικα. Πάνω, δηλαδή, στις αλλαγές που προέκυψαν όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση. Δεν είχα προσδοκίες ούτε λόγο να φύγω. Νομίζω ότι θα συνέχιζα να κάνω εκεί αυτό που αγαπώ και έχω σπουδάσει.
Τι σπουδάσατε;
Υποκριτική στο πανεπιστήμιο κινηματογράφου. Οι σπουδές γίνονται με τον ίδιο τρόπο όπως στα πανεπιστήμια θεάτρου, απλώς είχαμε μαθήματα για τον κινηματογράφο. Ο σύζυγός μου, Γρηγόρης Καραντινάκης, σπούδαζε σκηνοθεσία κινηματογράφου. Γνωριστήκαμε στη Μόσχα.
Στην Ελλάδα αντιμετωπίσατε δυσκολίες στην καθημερινότητά σας, αλλά και στην εξέλιξη στον επαγγελματικό σας χώρο;
Όπως προείπα, πήγα στην Ελλάδα σε μια εποχή δύσκολη, γιατί τότε ήρθε πολύς κόσμος από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Ο καθένας, βέβαια, ήρθε για το δικό του λόγο και αντιμετώπιζε μια σχετική δυσκολία.
Όμως εσείς δεν ήσασταν μόνη, είχατε το σύζυγο και το παιδί σας.
Όμως, έπρεπε να μάθω τη γλώσσα, να προσαρμοστώ στην κοινωνία. Γιατί, παρά τα κοινά που έχουμε και μ’ αρέσει να μιλάω γι’ αυτά, σαφώς υπήρχαν διαφορές στον τρόπο ζωής. Έπρεπε να είμαι ενεργή σ’ αυτό που ήθελα να κάνω, το οποίο, όπως καταλαβαίνετε, ήταν πολύ δύσκολο. Γιατί, αν μιλάς μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου, και φαίνεται ότι δεν είναι, μοιάζει αδύνατο να σταθείς πάνω απ’ όλα στο θέατρο. Η οικειότητα που πρέπει να νιώθει ο θεατής από τη ρυθμικότητα της γλώσσας, πολλές φορές δεν επιτρέπει να συμβεί αυτό. Επομένως, έπρεπε να κατακτήσω αυτό το κομμάτι και ακόμη το κατακτώ. Αυτή θα έλεγα πως ήταν μια βασική δυσκολία. Όχι μόνο να μιλήσω ελληνικά, αλλά να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να εκφράζομαι ελληνικά.
Πώς διαχειριστήκατε την κατάσταση με οικογένεια και κυνήγι της δουλειάς;
Καταρχάς, δεν έτρεφα ελπίδες να γίνω ηθοποιός στην Ελλάδα. Προέκυψε στην πορεία. Σπουδάζοντας υποκριτική στη Μόσχα, έκανα πρακτική στο πανεπιστήμιο προκειμένου να έχω δικαίωμα διδασκαλίας. Επομένως, θεωρούσα ότι μόνο αυτό θα μπορούσα να κάνω, από τη στιγμή που καταλάβαινα το «μελανό» σημείο μου στη γλώσσα, αν μπορώ να το πω έτσι. Εξάλλου, δε θα με ικανοποιούσε να υποδύομαι συνέχεια μετανάστριες και να έχω αυτή τη διαφορετική προφορά. Όταν παλαιότερα υπήρξαν τέτοιου είδους προτάσεις, ομολογώ πως δεν ήταν η καλύτερή μου. Τώρα, όμως, που πιστεύω ότι η σχέση μου με τη γλώσσα είναι πολύ καλύτερη, δεν έχω αναστολές να ερμηνεύσω γυναίκες άλλης καταγωγής, με ιδιαίτερη εκφορά του λόγου. Γιατί πλέον μπορώ να μιλήσω ελληνικά όπως πρέπει.
Ποιος ήταν ο πρώτος που σας εμπιστεύτηκε σε μια δουλειά; Γιατί ο περισσότερος κόσμος σας γνωρίζει από τη σειρά «Η Ζωή που δεν Έζησα».
Όλα ξεκίνησαν από την ταινία «Βασιλική», του Βαγγέλη Σερντάρη. Μάλιστα, τότε μου «συγχώρεσαν» την ιδιαίτερη προφορά της γλώσσας, καθώς όποιος αναφερόταν στο διαφορετικό τρόπο ομιλίας μου τον δικαιολογούσε λέγοντας πως η ηρωίδα ήταν από το Βορρά. Έπειτα ήρθε η πρόταση από τη Μιρέλλα Παπαοικονόμου και τον Λάμπη Ζαρουτιάδη για τη «Ζωή που δεν Έζησα» και η θεατρική παράσταση «Το Κτήνος στο Φεγγάρι», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθηνού. Αυτά τα τρία πράγματα σε κινηματογράφο, τηλεόραση και θέατρο ήταν πολύ δυνατά. Κι αυτό μπορώ να το πω εκ των υστέρων, γιατί τότε πώς να επιτρέψεις να το πεις στον εαυτό σου; Να ονειρευτεί και να σχολιάσει αυτό που συνέβαινε εκείνη την περίοδο;
Πώς διαχειριστήκατε την ξαφνική προβολή σας με τη σειρά «Η Ζωή που δεν Έζησα»;
Πολύ δύσκολα. Ήταν μεγάλο μάθημα, διότι κατάλαβα ότι πιο δύσκολα μπορεί ένας άνθρωπος να διαχειριστεί την επιτυχία απ’ ό,τι την αποτυχία. Πρέπει να παραμένει συνεπής, να μη χαθεί σ’ αυτό που συμβαίνει, να σκεφτεί και να συγκεντρωθεί στο επόμενο βήμα του. Να καταλάβει ότι αυτή η επιτυχία δε θα κρατήσει για πάντα, κάτι που δεν είναι εύκολο. Δεν μπορούμε να έχουμε επιτυχία κάθε χρόνο και σε τέτοιο μέγεθος.
Σκεφτόσασταν ότι έπρεπε πλέον να κάνετε μόνο επιτυχίες;
Γι’ αυτό ακριβώς θεωρώ ότι είναι σημαντικό το επόμενο βήμα, γιατί έχεις στην πλάτη σου μια επιτυχία. Τι κάνεις μετά; Εξάλλου, θεωρώ ότι ένας καλλιτέχνης αποκτά πραγματική ταυτότητα όχι από την πρώτη του δουλειά, αλλά από τη δεύτερη, γιατί αν η πρώτη κάνει επιτυχία, ενδεχομένως να είναι τυχαίο. Αυτό είχα στο μυαλό μου. Όμως, δε σας κρύβω ότι έγινε πάρα πολύ απότομα όλο αυτό.
Δεν το χαρήκατε;
Έτσι όπως ήμουν, καθόλου! Μακάρι να μου συνέβαινε τώρα.
Γιατί; Σας είχε τρομάξει;
Ήμουν ξαφνιασμένη! Όμως, έχω την εντύπωση ότι το άντεξα.
Δίνετε την εντύπωση ανθρώπου κατασταλαγμένου, «τετράγωνου» τολμώ να πω. Είναι καθαρή λογική να λέτε ότι ζήσατε μια μεγάλη επιτυχία κι όμως σκεφτόσασταν ότι μπορεί να συνέβη τυχαία. Είστε ρεαλίστρια; Διότι ένας καλλιτέχνης δεν είναι και τόσο ρεαλιστής.
Δεν έχετε πολύ άδικο. Βέβαια, όλα αυτά τα λέω εκ των υστέρων και έχοντας περάσει κάποια χρόνια. Το συναίσθημα και ό,τι έχει σχέση μ’ αυτό νομίζω πως τα κρατάω για τη σκηνή περισσότερο. Δεν ξέρω αν μ’ άρεσε πολύ αυτό το «τετράγωνο» του χαρακτήρα μου αλλά, ναι, στη ζωή μου μπορεί να υπερίσχυε η λογική. Υπήρχε και υπάρχει. Όπως στη σκηνή, έτσι και στη ζωή, για να μπορέσει να υπάρξει το συναίσθημα, πάντα χρειάζεται η λογική και μόνο τότε έχεις ελευθερία σε ό,τι αφορά το συναίσθημα ή τον αυθορμητισμό.
Έχετε σκεφτεί ότι αυτό μπορεί να είναι χαρακτηριστικό των γονιών σας;
Σίγουρα κληρονόμησα στοιχεία από εκείνους. Ο πατέρας μου ήταν μαθηματικός, με θετικό μυαλό και πολύ ονειροπόλος. Ήταν γνώστης της κλασικής μουσικής κι όταν άκουγε μια μελωδία μπορούσε αμέσως να σου πει από πού είναι και σε ποιον ανήκει. Ίσως έτσι να εξηγείται κι αυτό που συζητήσαμε πριν.
Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;
Ευτυχισμένα.
Τα αναπολείτε;
Πάρα πολύ. Βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν έχω σκεφτεί ότι τώρα μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερα στα παιδιά μας. Αλλάζουν οι εποχές και κάτι που είχαμε τότε δεν υπάρχει σήμερα, ενώ κάτι που είναι δεδομένο σήμερα δεν υπήρχε τότε. Αυτό που έχει σημασία είναι να παίρνει ένα παιδί αγάπη από το περιβάλλον και κυρίως από τους γονείς του.
Υπάρχει κάποια συμβουλή που σας είχαν δώσει οι δικοί σας γονείς και την έχετε περάσει στο γιο σας;
Να κάνω όνειρα και να τα κυνηγάω. Να καταλάβω τι θέλω και να προσπαθήσω να το πραγματοποιήσω. Να πιστεύω στον εαυτό μου.
Ο γιος σας ακολουθεί το όνειρο των γονιών του ή όχι;
Έχει κάνει στο παρελθόν αρκετά πράγματα, έχει παίξει στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, σε δουλειές που θα μπορούσε να ζηλέψει ακόμα και επαγγελματίας ηθοποιός. Στην ταινία «Η Χορωδία του Χαρίτωνα» ήταν πρωταγωνιστής, ενώ και μαζί έχουμε παίξει σε ταινία. Και ήταν καλός μπορώ να πω. Νομίζω ότι έμαθε απ’ αυτή τη διαδικασία και ότι η τέχνη έχει να διδάξει πολλά σ’ έναν άνθρωπο που μπορεί ν’ ασχοληθεί έστω και λίγο μ’ αυτήν. Όμως, όχι, δε συνέχισε στον καλλιτεχνικό χώρο. Τελείωσε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο Πατρών και τώρα είναι στο στάδιο της πρακτικής σε μια εταιρεία.
Επομένως, υπάρχουν «τετράγωνα» μυαλά στην οικογένεια.
Είναι συγκινητικό, γιατί με κάποιο τρόπο συνεχίζει αυτό που έκανε ο πατέρας μου. Ήθελε πολύ να τον ακολουθήσω εγώ, δεν το έκανα, και τώρα βλέπω να το κάνει ο Στέφανος.
Παρακολουθεί τις δουλειές σας;
Ναι και είναι αντικειμενικός κριτής. Αναζητώ και περιμένω την άποψή του για οτιδήποτε κάνω.
Να έρθουμε στην καλοκαιρινή σας δουλειά, τον «Ζορμπά».
Ξεκινάμε στις 8 Ιουλίου από την Κρήτη, όπου διαδραματίζεται.
Ήταν ενδιαφέρουσα θεατρική πρόταση για σας;
Πάρα πολύ. Πάντα ξεκινάω αξιολογώντας τους συνεργάτες με τους οποίους θα βρεθώ πάνω και κάτω από τη σκηνή και μετά το έργο. Ήταν πολύ ευχάριστο που συνεργάστηκα με τον Σταμάτη Φασουλή για πρώτη φορά, καθώς και με τους Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, οι οποίοι υπογράφουν τη διασκευή. Τον «Ζορμπά» ερμηνεύει ο Γρηγόρης Βαλτινός, με τον οποίο επίσης συνεργάζομαι πρώτη φορά. Φυσικά, δεν μπορώ να μη μιλήσω για το ίδιο το έργο, που είναι σπουδαίο, από τα εκατό καλύτερα μυθιστορήματα παγκοσμίως, με βάσει έρευνα του 2002 στη Νορβηγία. Είναι μάλιστα από τα περισσότερο μεταφρασμένα μυθιστορήματα.
Εσείς κρατάτε το ρόλο της «Μαντάμ Ορτάνς».
Ακριβώς. Η γνώση και μόνο ότι ήταν πραγματικό πρόσωπο σε ευαισθητοποιεί, αλλά και σε αγχώνει. Πάντα προσπαθείς να ερευνήσεις το πρόσωπο που θα υποδυθείς, αλλά από τη στιγμή που υπήρξε, θέλεις ν’ ακουμπήσεις όσο περισσότερο μπορείς την αλήθεια του. Έχω «σκαλίσει» την ιστορία της και νομίζω ότι μπορώ να βασιστώ σε κάποια πράγματα. Ήταν μια Γαλλιδούλα η οποία ήρθε στην Κρήτη το 1898 και έμεινε μέχρι το 1923, αν θυμάμαι καλά, στην Ιεράπετρα, όπου υπάρχει και δρόμος προς τιμήν της. Ήταν ακραία προσωπικότητα, αναφέρεται ως ιερόδουλη και διπλωμάτισσα. Μπορεί να φανώ υπερβολική, αλλά είμαι ερωτευμένη με τη «Μαντάμ Ορτάνς».
Τι αγαπάτε στην Ελλάδα;
Τον ήλιο, το φως. Την ξεχωριστή ενέργεια που έχουν κάποιοι χώροι, αλλά και η χώρα. Αυτή η ενέργεια που είναι η αρχή των πάντων και κάτι μοναδικό.
Βρίσκετε κοινά ανάμεσα σε Ελλάδα και Ρωσία;
Δεν μπορείς, όταν επισκέπτεσαι τη Μόσχα, να μην αφουγκραστείς το δέος που σου προκαλεί. Βρίσκω πολλά κοινά, για τα οποία μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω στην εκπομπή της ΕΡΤ «Αθήνα Καλεί Μόσχα», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Είμαι χαρούμενη που αγγίξαμε διαφορετικούς χώρους και που υπάρχουν κοινοί τόποι, όχι μόνο στον πολιτισμό, αλλά και στην επιστήμη και τον αθλητισμό.
Είστε ευχαριστημένη από αυτό το τηλεοπτικό σας ταξίδι;
Πολύ, γιατί ήταν κίνητρο να εμβαθύνω με την προσωπική μου έρευνα. Θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρξει συνέχεια, γιατί έχουν μείνει πολλά θέματα έξω και θα ήθελα πολύ να τα φωτίσω.
Η θεατρική ατζέντα του χειμώνα περιλαμβάνει και πάλι «Ζορμπά», στο θέατρο «Βέμπο». Υπάρχει κάτι άλλο στο πλάνο σας;
Περιμένουμε να ενταχθεί η σειρά «Σαν Οικογένεια», η οποία προβλήθηκε πέρυσι στον Alpha Κύπρου, στο νέο πρόγραμμα του Alpha.
Επιμέλεια: Χρήστος Αλεξανδρόπουλος
Μακιγιάζ-χτένισμα: Κερασία Κουή
