Ο Πιερής Παναγή θυμάται τη συνάντηση που είχε με τον μεγάλο Έλληνα ηθοποιό λίγους μήνες πριν, σ’ ένα ξενοδοχείο στη Λευκωσία.
Ευθυτενής, αρρενωπός, ψηλός – πιο ψηλός απ’ ό,τι φανταζόμουν. «Λοιπόν;», είχε ρωτήσει. Εάν γράφατε ένα βιβλίο για τη ζωή σας, ποια κεφάλαια θα φωτίζατε περισσότερο; «Γράφω ήδη ένα βιβλίο… Είναι πολύπλευρο, γιατί δεν είναι μόνο μια καταγραφή της πορείας μου της καλλιτεχνικής αλλά είναι διανθισμένο με περιστατικά που ζούσα εκτός θεάτρου ή πλατό. Ξεκινάω, λοιπόν, το βιβλίο απ’ την παιδική μου ηλικία, κι από τότε που ξεκίνησα να θυμάμαι και να έχω εικόνες». Να μου χαρίσετε μια τέτοια εικόνα, λοιπόν, ρώτησα ξανά; «Είναι η τελευταία του πατέρα μου: ντυμένος φαντάρος, μας χαιρετούσε, με φίλησε -θυμάμαι ακόμα το τσίμπημα απ’ το μουστάκι του στο μάγουλό μου- έστριψε στη γωνία και από τότε δεν το ξαναείδα. Σκοτώθηκε στο Αλβανικό μέτωπο… Εκείνα τα χρόνια, ήταν ο πόλεμος, η πείνα, ο εμφύλιος και τα αποτελέσματά του. Όλα αυτά σημάδεψαν τη ζωή μας, με τοποθέτησαν πολιτικά, ηθικά. Έφτιαξαν ουσιαστικά τον άνθρωπο που είμαι σήμερα».
Ένα άλλο σημαντικό κεφάλαιο, είχε πει, ήταν η οικογένειά του. Η γυναίκα του και τα δυο παιδιά του. «Είχα την τύχη να παντρευτώ με ξένη… Μέχρι τότε είχα διάφορες σχέσεις, αλλά δεν υπήρχε ταύτιση με τις Ελληνίδες. Ένιωθα πως το μόνο που ήθελαν ήταν να κουκουλώσουν έναν άντρα και να τον παντρευτούνε. Έτσι, όταν έτυχε να διασταυρωθώ το ‘59 με μια Σκωτσέζα, είπα αυτή είναι». Και πώς αντέχει ένας γάμος τόσων χρόνων; «Για να στεριώσει μια σχέση πρέπει να αγαπάς, να εκτιμάς και να υπάρχει και καλό κρεβάτι. Αυτό το τελευταίο με τα χρόνια περνάει, αλλά άλλο το να αποδυναμωθεί απ’ τη φύση και άλλο το να μην υπάρχει σύμπνοια σεξουαλική. Αν ένα απ’ αυτά τα τρία στοιχεία δεν υπάρχει τότε δεν μπορεί να υπάρξει σχέση. Επίσης, πρέπει να είσαι ξεκάθαρος και ειλικρινής, έτσι μόνο η συμβίωση στερεώνει. Πρέπει απ’ την αρχή χωρίς άμυνες να δείξεις ποιος είσαι για να μην τρομάξει ο άλλος όταν δει την αλήθεια». Φαντάζομαι ότι ως ο συμπρωταγωνιστής της Μαίρης Χρονοπούλου, της Έλενας Ναθαναήλ, της Ξένιας Καλογεροπούλου, της Μελίνας θα είχε πειρασμούς. Υπήρξε, άλλωστε, ένας ωραίος άντρας. «Δεν θα σου πω ότι είχα φωτοστέφανο. Ούτε είναι λόγος να το υπερηφανεύομαι. Είχα πειρασμούς σε αυτή τη δουλειά. Κρίσεις περνάνε όλα τα ζευγάρια και όταν αυτές ξεπεραστούν, τα δυναμώνουν. Το σημαντικό είναι να συζητηθούν για να ξεπεραστούν».
«Και ο επίλογος κύριε μου; Πότε γράφεται;» αυτή ήταν η τελευταία ερώτηση πριν αποχαιρετιστούμε με μια σφικτή χειραψία. «Για να είμαι ειλικρινής ποτέ πριν δεν σκεφτόμουν το χρόνο, τη φθορά. Είναι αυτή η ορμή που έχεις μικρότερος που δεν στο επιτρέπει. Τώρα πλησιάζοντας στα ‘80, αρχίζει και διαγράφεται η σκιά του θανάτου. Και είναι αναπόφευκτο αυτό. Δεν φοβάμαι τον θάνατο, ποτέ δεν το έκανα. Έχω ξεκάθαρο στο μυαλό μου ότι είναι η φυσική εξέλιξη. Ευτυχώς, έζησα όπως ήθελα! Και χαίρομαι που κάνω αυτή τη δουλειά γιατί η δουλειά του ηθοποιού βοηθάει πολύ να μη μαραζώνεις, να κρατάς το μυαλό σου σε εγρήγορση. Βλέπω συνομήλικούς μου να σέρνονται σε ένα καφενείο και να παίζουν πρέφα. Δεν μπορώ να αναλώσω χρόνο στο τίποτα, με εξοντώνει».
Ο Γιάννης Βόγλης πέθανε την περασμένη Τετάρτη σε ηλικία 79 χρόνων.
