Είναι ανατρεπτικός, αιρετικός, καθόλου βαρετός στις συνεντεύξεις του και σίγουρα ξεχωρίζει στο «X–Factor», εκτός από τη φωνή του, και για την προσωπικότητά του. Ο Ίαν προσπαθεί να αποκαθηλώσει σε αυτή του τη συνέντευξη τον «παρεξηγημένο» του εαυτό…
Του Αλέξανδρου Πρίφτη
Βρισκόμαστε στο «Γιασεμί», στα Αναφιώτικα της Πλάκας – «τόσο όμορφο και ρομαντικό μέρος!», του λέω και συμφωνεί. Γύρω μας ο κόσμος πίνει παγωμένους, πολύχρωμους χυμούς και καφέδες. Αλλά, μέχρι να τελειώσει η φωτογράφησή του, ξεσπάει δυνατή μπόρα, που κρατάει 40 περίπου λεπτά και το σκηνικό αλλάζει. «Γρήγορα να προλάβουμε!», λέμε με την παραγωγή και εκείνος χαμογελάει. «Γούρι είναι η βροχή!», λέει. Μέσα στις τρεις ώρες περίπου που έζησα από κοντά τον Ίαν, κατάλαβα ότι είναι ένα υπέροχο παιδί, που του αρέσει να αυτοσαρκάζεται και να αυτοαναιρείται – και, σαφέστατα, παρεξηγημένος, όπως ίσως να έλεγε και ο coach του, Γιώργος Θεοφάνους.
Η συζήτησή μας ξεκίνησε από ένα «από πού προέκυψε το όνομά σου;». «Το “Ίαν” βγαίνει από ένα ψευδώνυμο που μου είχε δώσει κάποτε ένας κιθαρίστας, με τον οποίον ήμασταν μαζί στην πρώτη μας μπάντα, όταν πήγαινα Α’ Γυμνασίου. Με έβγαλε έτσι από τον τραγουδιστή των Depp Purple, Ian Gillan. Το όνομά μου το κανονικό είναι Κωνσταντίνος Στρατής», ξεκινά να μου λέει καθισμένος σ’ ένα πεζούλι.
Από μικρός ήσουνα κολλημένος με τη μουσική;
Ναι, από πιτσιρικάς. Είχα μεγάλη τάση και κλήση σε όλο αυτό. Δεν κατάλαβα, όμως, ποτέ το γιατί… Οι γονείς μου έβαζαν συνέχεια μουσική στο σπίτι κι εγώ τους τραγουδούσα μέσα στο αμάξι. Από την τετάρτη δημοτικού κι έπειτα, ξεκίνησα κιθάρα. Τότε συνειδητοποίησα και πόσο πολύ μου άρεσε η μουσική και το τραγούδι. Υπάρχει μάλιστα ένα οικογενειακό βίντεο που με δείχνει να τραγουδάω Νότη Σφακιανάκη (χαμογελάει). Ήμουν πολύ μικρός τότε. 6 ή 7 ετών…
Στο σχολείο πώς τα πήγαινες; Είχες την ταμπέλα του «γόη»;
Καμία σχέση! Στο σχολείο ήμουν καταρχήν χάλια ως μαθητής. Βαριόμουν τα μαθήματα και δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον. Τίποτα! Μιλούσα, έκανα φασαρία στην τάξη, όμως, από την άλλη, οι καθηγητές μου με αγαπούσαν γιατί ήξεραν ότι είμαι καλό παιδί. Αλλά δεν έκαναν διακρίσεις. Με έκοψαν τελικά στο μάθημα της Βυζαντινής μουσικής κι έμεινα μετεξεταστέος (γελάει).
Οξύμωρο δεν είναι να μένεις στη μουσική;
Η Βυζαντινή μουσική δεν με ενδιέφερε ποτέ. Και τσακωνόμουν με τον δάσκαλό μου, τον κ. Μητροπάνο, ο οποίος μάλιστα ήταν ξάδερφος του γνωστού τραγουδιστή. Θεωρούσα ότι ήταν μία «νεκρή» μουσική, δεν είχε να μου προσφέρει τίποτα, οπότε έλεγα «γιατί να μάθω κάτι πεθαμένο και άχρηστο;». Σκεφτόμουν πως δεν θα τη χρησιμοποιούσα ποτέ. Έκανα και φασαρία στην τάξη, ήμουν ταραξίας. Κάπως έτσι, έμεινα και στο μάθημα.
Δηλαδή τι έκανες τότε;
Έχω κάνει πολλές τρέλες, δεν είναι μία και δύο. Αλλά δεν κάνω ακραία πράγματα, μάλλον αντιδραστικά. Μία φορά, για παράδειγμα, με είχε προσβάλει ένας δάσκαλος, τσαντίστηκα, σηκώθηκα και πέταξα την καρέκλα στον τοίχο!
Πήρες πολλές αποβολές;
Ναι, αλλά όχι για να μείνω στην ίδια τάξη. Ποτέ δεν ήμουν μαλακισμένο και κωλόπαιδο. Ήμουν απλά αντιδραστικός.
Γιατί δεν δήλωσες συμμετοχή σε προηγούμενα talent shows και το έκανες τώρα στο «X–factor»;
Γιατί ήμουν άκρως αντίθετος μέχρι τότε σε αυτά τα παιχνίδια. Θεωρώ ότι εκμεταλλεύονται τα παιδιά που δηλώνουν συμμετοχή.
Ε, τότε γιατί δήλωσες κι εσύ;
Ξέρω πως μας εκμεταλλεύονται, απλώς έχω τη γνώση πια να τους εκμεταλλευτώ κι εγώ. Εισπράττω δημοσιότητα, προβολή και, το σημαντικότερο, τη μαζική αγάπη του κόσμου. Αυτό δεν ξεπληρώνεται. Είναι σαν «κοινή συμφωνία».
Πώς θες να εξαργυρώσεις όλη αυτή την προβολή που λαμβάνεις;
Την εξαργυρώνω ήδη – και με το παραπάνω. Με την αγάπη του κόσμου. Δεν περιμένω να βγάλω λεφτά. Λεφτά βγάζουν αυτοί που κάνουν το show. Αλλά αυτό που παίρνω εγώ είναι σημαντικότερο από τα λεφτά τους. Θέλω να πιστεύω ότι θα μείνουν δίπλα μου και μετά το τέλος του show. Ο κόσμος εννοώ…
Είδαμε ότι στην αρχή του παιχνιδιού έβγαλες έναν άλλον εαυτό, κάπως αυθάδη και εριστικό. Πολλοί σε χαρακτήρισαν ακόμα και ψώνιο…
Ναι, το ξέρω. Δεν με πειράζει, ας λένε ό,τι θέλουν. Για πολλούς είμαι ακόμα και αντιπαθής. Στην αρχή δεν ήθελα να δείξω τον πραγματικό μου εαυτό, γιατί δεν ήθελα να πουν «αχ μωρέ, ο Ίαν είναι ένα ευαίσθητο αγόρι!». Ήθελα να βγάλω ένα άλλο προφίλ – και το έκανα μάλλον από άμυνα. Τώρα αφήνομαι πια σταδιακά… Είμαι ευαίσθητος, αλλά και σκληρός. Μάλλον διχασμένη προσωπικότητα με λες (γελάει). Εφηύρα έναν άλλον εαυτό, επειδή έτσι ήθελα. Βέβαια, έχασα την μπάλα μια μέρα, όταν έγραψα ένα post στο Facebook και ξέσπασα. Έγραψα: «Αν θεωρείτε ότι είμαι έτσι, τότε ελάτε να με γνωρίσετε και μετά εκφράστε άποψη». Έκανα λάθος και το μετάνιωσα.
Εσύ όμως προκάλεσες τα σχόλια του κόσμου, αφού έβγαλες ένα ψεύτικο προφίλ, όπως παραδέχεσαι τώρα…
Ναι, σαφώς. Δικό μου το λάθος. Ουσιαστικά τρόλαρα την όλη κατάσταση.
Ποιον θεωρείς το μεγάλο φαβορί για τη νίκη;
Δεν έχω ιδέα. Είναι εντελώς απροσδόκητο και νομίζω ότι έτσι πρέπει να είναι…
Αν είχες το δικαίωμα επιλογής, θα διάλεγες τον Γιώργο Θεοφάνους ή κάποιον άλλον coach από την κριτική επιτροπή;
Είχα πει ότι θα διάλεγα την Τάμτα, λόγω επικοινωνίας. Νομίζω ότι θα τα βρίσκαμε. Ξέρω ότι η Τάμτα στη ζωή της δεν ακούει τη μουσική που τραγουδάει η ίδια, έχει άλλα ακούσματα. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, κατάλαβα ότι ο Θεοφάνους δεν είναι αυτό που φαίνεται. Είναι άλλος πίσω από τις κάμερες. Πιο προσιτός, με πολύ χιούμορ. Μας προσέχει, μας πειράζει… Είναι εξαιρετικός!
Πώς σου φαίνεται ο Σάκης Ρουβάς;
Μια χαρά είναι. Δεν έχουμε συζητήσει ακόμα. Ως καλλιτέχνης κάποτε μου άρεσε.
Η επιτροπή;
Ο Θοδωρής Μαραντίνης είναι πολύ καλό παιδί, αν και οι Onirama δεν μου αρέσουν. Συμπαθώ την Τάμτα και, σε ό,τι αφορά την κυρία Ζήνα, δεν τη γνωρίζω καθόλου. Δεν έχουμε μιλήσει πολύ. Εκεί τη γνώρισα. Από κοντά δεν την είχα δει, μέχρι το show. Ήξερα μόνο τις μεγάλες της επιτυχίες.
Τι προσδοκάς από ‘δω κι έπειτα;
Είμαι έτοιμος να κατακτήσω τον κόσμο! (γελάει).
Πώς είσαι στην προσωπική σου ζωή;
Είμαι καλά…
Πολύ βαρετή απάντηση…
Κράτα αυτό.
Μέχρι τώρα ήσουν χείμαρρος, τι έπαθες;
Δεν νιώθω άνετα να μιλάω για τα προσωπικά μου. Οκ, είμαι μόνος μου, αλλά είμαι καλά. Νιώθω ισορροπημένος. Ο έρωτας μας συμπληρώνει, αλλά το «πολύ καλά» που είμαι τώρα, απέχει από το «τέλειο».
Τι αναζητάς από μία κοπέλα;
Να περνάμε καλά, να μην είναι κολλημένη πάνω μου, να μη μου ζητάει να της τραγουδάω. Να μην είναι fan μου. Θέλω να της τραγουδήσω, όποτε το θέλω εγώ. Θέλω να είμαστε σε έναν δικό μας κόσμο. Μου αρέσουν οι κοπέλες χαμηλών τόνων.
Αυτό γιατί; Για να έλκεις τα φώτα και την προσοχή εσύ;
Όχι, όχι. Οι κοπέλες χαμηλών τόνων είναι πιο επικοινωνιακές, πιο ευγενικές.
Κάνεις εύκολα σχέσεις;
Όχι, καθόλου.
Φοβάσαι;
Ναι, φοβάμαι να δεθώ και να ερωτευτώ. Κι αυτό γιατί κάποτε, έκανα την ηλιθιότητα να ερωτεύομαι πολύ βαθιά και να δένομαι γερά με μια κοπέλα. Κι όταν έτρωγα τα μούτρα μου, έπεφτα στα πατώματα. Πολύ δύσκολο, μην το συζητάς… Απογοητεύομαι πολύ εύκολα. Πιο εύκολα απ’ όσο ενθουσιάζομαι.
Όταν είσαι down, γράφεις τραγούδια;
Ναι, αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Δεν περιμένω να πέσω σε κατάθλιψη για να γράψω. Ούτε θέλω να χωρίζω για να γράφω τραγούδια.
